HOW CAN I KNOW GOD?

June, 1991
TIM KELLER

What is Christianity? Some say it is a philosophy, others say it is an ethical stance, while still others claim it is actually an experience. None of these things really gets to the heart of the matter, however. Each is something a Christian has, but not one of them serves as a definition of what a Christian is. Christianity has at its core a transaction between a person and God. A person who becomes a Christian moves from knowing about God distantly to knowing about him directly and intimately. Christianity is knowing God.

“Now this is eternal life; that they may know you, the only true God, and Jesus Christ, whom you have sent.” -- John 17:3

Why do I need to know God?
Our desire for personal knowledge of God is strong, but we usually fail to recognize that desire for what it is. When we first fall in love, when we first marry, when we finally break into our chosen field, when we at last get that weekend house—these breakthroughs arouse in us antic ipation of something which, as it turns out, never occurs. We eventually discover that our desire for that precious something is a longing no lover or career or achievement, even the best possible ones, can ever satisfy. The satisfaction fades even as we close our fingers around our goal. Nothing delivers the joy it seemed to promise. Many of us avoid the yawning emptiness through busyness or denial, but at best there is just a postponement. “Nothing tastes,” said Marie Antoinette.


There are several ways to respond to this:

By blaming the things themselves – by finding fault in everyone and everything around you. You believe that a better spouse, a better career, a better boss or salary would finally yield the elusive joy. Many of the most successful people of the world are like this – bored, discontented, running from new thing to new thing, often changing counselors, mates, partners, or settings.

By blaming yourself – by trying harder to live up to standards. Many people believe they have made poor choices or have failed to measure up to challenges and to achieve the things that would give them joy and satisfaction. Such people are wracked with selfdoubts and tend to burn themselves out. They think, “If only I could reach my goals, then this emptiness would be gone.” But it is not so.

By blaming the universe itself – by giving up seeking fulfillment at all. This is the person who says, “Yes, when I was young I was idealistic, but at my age I have stopped howling after the moon.” This makes you become cynical, you decide to repress that part of yourself that once wanted fulfillment and joy. But you become hard, and you can feel yourself losing your humanity, compassion, and joy.

By blaming and recognizing your separation from God – by seeing that the emptiness comes from your separation from God, and by establishing a personal relationship with him.

In order to form a personal relationship with God, you must know
three things:

1) Who we are:
God’s creation. God created us and built us for a relationship with him. We belong to him, and we owe him gratitude for every breath, every moment, everything. Because humans were built to live for him (to worship), we will always try to worship something – if not God, we will choose some other object of ultimate devotion to give our lives meaning.

Sinners. We have all chosen (and re-affirm daily) to reject God and to make our own joy and happiness our highest priority. We do not want to worship God and surrender ourself as master, yet we are built to worship, so we cling to idols, centering our lives on things that promise to give us meaning: success, relationships, influence, love, comfort, and so on.

In spiritual bondage. To live for anything else but God leads to breakdown and decay. When a fish leaves the water, which he was built for, he is not free, but dead. Worshiping other things besides God leads to a loss of meaning. If we achieve these things, they cannot deliver satisfaction, because they were never meant to be “gods.” They were never meant to replace God. Worshiping other things besides God also leads to self- image problems. We end up defining ourselves in terms of our achievement in these things. We must have them or all is lost; so they drive us to work too hard, or they fill us with terror if they are jeopardized.

2) Who God is:
Love and justice. His active concern is for our joy and well-being. Most people love those who love them, yet God loves and seeks the good even of people who are his enemies. But because God is good and loving, he cannot tolerate evil. The opposite of love is not anger, but indifference. “The more you love your son, the more you hate in him the liar, the drunkard, the traitor,” (E. Gifford). To imagine God’s situation, imagine a judge who also is a father, who sits at the trial of his guilty son. A judge knows he cannot let his son go, for without justice no society can survive. How much less can a loving God merely ignore or suspend justice for us—who are loved, yet guilty of rebellion against his loving authority?

Jesus Christ. Jesus is God himself come to Earth. He first lived a perfect life, loving God with all his heart, soul, and mind, fulfilling all human obligation to God. He lived the life you owed—a perfect record. Then, instead of receiving his deserved reward (eternal life), Jesus gave his life as a sacrifice for our sins, taking the punishment and death each of us owed. When we believe in him: 1) our sins are paid for by his death, and 2) his perfect life record is transferred to our account. So God accepts and regards us as if we have done all Christ has done.

3) What you must do:
Repent. There first must be an admission that you have been living as your own master, worshipping the wrong things, violating God’s loving laws. “Repentance” means you ask forgiveness and turn from that stance with a willingness to live for and center on him.

Believe. Faith is transferring your trust from your own efforts to the efforts of Christ. You were relying on other things to make you acceptable, but now you consciously begin relying on what Jesus did for your acceptance with God. All you need is nothing. If you think, “God owes me something for all my efforts,” you are still on the outside.

Pray after this fashion: “I see I am more flawed and sinful than I ever dared believe, but that I am even more loved and accepted than I ever dared hope. I turn from my old life of living for myself. I have nothing in my record to merit your approval, but I now rest in what Jesus did and ask to be accepted into God’s family for his sake.”

When you make this transaction, two things happen at once: 1) your accounts are cleared, your sins are wiped out permanently, you are adopted legally into God’s family and 2) the Holy Spirit enters your heart and begins to change you into the character of Jesus.

Follow through. Tell a Christian friend about your commitment. Get yourself training in the basic Christian disciplines of prayer, worship, Bible study, and fellowship with other Christians.


Why should I seek God?
On one hand, you may feel that you “need” him. Even though you may recognize that you have needs only God can meet, you must not try to use him to achieve your own ends. It is not possible to bargain with God. (I’ll do this if you will do that.”) That is not Christianity at all, but a form of magic or paganism in which you “appease” the cranky deity in exchange for a favor. Are you getting into Christianity to serve God, or to get God to serve you? Those are two opposite motives and they result in two different religions. You must come to God because 1) you owe it to him to give him your life (because he is your creator) and 2) you are deeply grateful to him for sacrificing his son (because he is your redeemer.)

On the other hand, you may feel no need or interest to know God at all. This does not mean you should stay uncommitted. If you were created by God, then you owe him your life, whether you feel like it or not. You are obligated to seek him and ask him to soften your heart, open your eyes, and enlighten you. If you say, “I have no faith,” that is no excuse either. You need only doubt your doubts. No one can doubt everything at once— you must believe in something to doubt something else. For example, do you believe you are competent to run your own life? Where is the evidence of that? Why doubt everything but your doubts about God and your faith in yourself? Is that fair? You owe it to God to seek him. Do so.

What if I’m not ready to proceed?
Make a list of the issues that you perceive to be barriers to your crossing the line into faith. Here is a possible set of headings:

Content issues. Do you understand the basics of the Christian message—sin, Jesus as God, sacrifice, faith?

Coherence issues. Are there intellectual problems you have with Christianity? Are there objections to the Christian faith that you cannot resolve in your own mind?

Cost issues. Do you perceive that a move into full Christian faith will cost you dearly? What fears do you have about commitment?

Now talk to a Christian friend until these issues are resolved. Consider reading: Mere Christianity, by C.S. Lewis (MacMillan) and Basic Christianity, by John Stott (IVP)
© 1991, Timothy Keller

http://download.redeemer.com/pdf/learn/resources/How_Can_I_Know_God-Keller.pdf

The Importance of Hell

There are plenty of people today who don't believe in Bible's teaching on everlasting punishment, even those who do find it an unreal and remote concept.

by Tim Keller

In 2003 a research group discovered 64% of Americans expect to go to heaven when they die, but less than 1% think they might go to hell. Not only are there plenty of people today who don't believe in the Bible's teaching on everlasting punishment, even those who do find it an unreal and a remote concept. Nevertheless, it is a very important part of the Christian faith, for several reasons.

1. It is important because Jesus taught about it more than all other Biblical authors put together. Jesus speaks of "eternal fire and punishment" as the final abode of the angels and human beings who have rejected God (Matthew 25:41,46) He says that those who give into sin will be in danger of the "fire of hell" (Matthew 5:22; 18:8-9.) The word Jesus uses for 'hell' is Gehenna, a valley in which piles of garbage were daily burned as well as the corpses of those without families who could bury them. In Mark 9:43 Jesus speaks of a person going to "hell [gehenna], where 'their worm does not die and the fire is not quenched.' " Jesus is referring to the maggots that live in the corpses on the garbage heap. When all the flesh is consumed, the maggots die. Jesus is saying, however, that the spiritual decomposition of hell never ends, and that is why 'their worm does not die.'

----------------------------------------------------
If Jesus, the Lord of Love and Author
of Grace spoke about hell more often,
and in a more vivid,
blood-curdling manner than anyone else,
it must be a crucial truth.
----------------------------------------------------

In Matthew 10:28 Jesus says, "Do not fear those who can kill the body but cannot kill the soul. Rather be afraid of the One who can destroy both soul and body in hell." He is speaking to disciples, some of whom will eventually be tortured, sawn in half, flayed and burned alive. Yet, he says, that is a picnic compared to hell. Clearly, for Jesus hell was a real place, since he said that after judgment day people would experience it in their bodies. Hell is a place not only of physical but also of spiritual misery.

Jesus constantly depicted hell as painful fire and "outer darkness" (Matt 25:30; cf. Jude 6,7,13,) a place of unimaginably terrible misery and unhappiness. If Jesus, the Lord of Love and Author of Grace spoke about hell more often, and in a more vivid, blood-curdling manner than anyone else, it must be a crucial truth. But why was it so important to Jesus?

2. It is important because it shows how infinitely dependent we are on God for everything. Virtually all commentators and theologians believe that the Biblical images of fire and outer darkness are metaphorical. (Since souls are in hell right now, without bodies, how could the fire be literal, physical fire?) Even Jonathan Edwards pointed out that the Biblical language for hell was symbolic, but, he added, 'when metaphors are used in Scripture about spiritual things . . . they fall short of the literal truth." (from "The Torments of Hell are Exceeding Great" in volume 14 of the Yale edition of Edwards works.) To say that the Scriptural image of hell-fire is not wholly literal is of no comfort whatsoever. The reality will be far worse than the image. What, then, are the 'fire' and 'darkness' symbols for? They are vivid ways to describe what happens when we lose the presence of God. Darkness refers to the isolation, and fire to the disintegration of being separated from God. Away from the favor and face of God, we literally, horrifically, and endlessly fall apart.

In the teaching of Jesus the ultimate condemnation from the mouth of God is 'depart from me.' That is remarkable--to simply be away from God is the worst thing that can happen to us! Why? We were originally created to walk in God's immediate presence (Genesis 2.) In one sense, of course, God is everywhere and upholds everything. Only in him do we all speak and move and have our being (Acts 17:28.) In that sense, then, it is impossible to depart from the Lord; even hell cannot exist unless God upholds it. But the Bible says sin excludes us from God's 'face' (Isaiah 59:2.) All the life, joy, love, strength, and meaning we have looked for and longed for is found in his face (Psalm 16:11)-that is, in his favor, presence, fellowship, and pleasure.

Sin removes us from that aspect of his power that sustains and supports us. It is to us as water is to a fish-away from it our life slowly ebbs away. That is what has been happening to us throughout history. That is why, for Paul, the everlasting fire and destruction of hell is 'exclusion from the presence of the Lord." (2 Thessalonians 1:9.) Separation from God and his blessings forever is the reality to which all the symbols point. For example, when Jesus speaks being 'destroyed' in hell, the word used is apollumi, meaning not to be annihilated out of existence but to be 'totaled' and ruined so as to be useless for its intended purpose.

The image of 'gehenna' and 'maggots' means decomposition. Once a body is dead it loses its beauty and strength and coherence, it begins to break into its constituent parts, to stink and to disintegrate. So what is a 'totaled' human soul? It does not cease to exist, but rather becomes completely incapable of all the things a human soul is for--reasoning, feeling, choosing, giving or receiving love or joy. Why? Because the human soul was built for worshipping and enjoying the true God, and all truly human life flows from that. In this world, all of humanity, even those who have turned away from God, still are supported by 'kindly providences' or 'common grace' (Acts 14:16-17; Psalm 104:10-30; James 1:17) keeping us still capable of wisdom, love, joy, and goodness. But when we lose God's supportive presence all together, the result is hell.

3. It is important because it unveils the seriousness and danger of living life for yourself. In Romans 1-2 Paul explains that God, in his wrath against those who reject him, 'gives them up' to the sinful passions of their hearts. Commentators (cf. Douglas Moo) point out that this cannot mean God impels people to sin, since in Ephesians 4:19 it is said that sinners give themselves up to their sinful desires. It means that the worst (and fairest) punishment God can give a person is to allow them their sinful hearts' deepest desire.

What is that? The desire of the sinful human heart is for independence. We want to choose and go our own way (Isaiah 53:6.) This is no idle 'wandering from the path.' As Jeremiah puts it, 'No one repents . . . each pursues his own course like a horse charging into battle. (8:6)' (We want to get away from God-but, as we have seen, this is the very thing that is most destructive to us. Cain is warned not to sin because sin is slavery. (Genesis 4:7; John 8:34.) It destroys your ability to choose, love, enjoy. Sin also brings blindness-the more you reject the truth about God the more incapable you are of perceiving any truth about yourself or the world (Isaiah 29:9-10; Romans 1:21.)

What is hell, then? It is God actively giving us up to what we have freely chosen-to go our own way, be our own "the master of our fate, the captain of our soul," to get away from him and his control. It is God banishing us to regions we have desperately tried to get into all our lives. J.I.Packer writes: "Scripture sees hell as self-chosen . . . [H]ell appears as God's gesture of respect for human choice. All receive what they actually chose, either to be with God forever, worshipping him, or without God forever, worshipping themselves." (J.I.Packer, Concise Theology p.262-263.) If the thing you most want is to worship God in the beauty of his holiness, then that is what you will get (Ps 96:9-13.) If the thing you most want is to be your own master, then the holiness of God will become an agony, and the presence of God a terror you will flee forever (Rev 6:16; cf. Is 6:1-6.)

Why is this so extremely important to stress in our preaching and teaching today? The idea of hell is implausible to people because they see it as unfair that infinite punishment would be meted out for comparably minor, finite false steps (like not embracing Christianity.) Also, almost no one knows anyone (including themselves) that seem to be bad enough to merit hell. But the Biblical teaching on hell answers both of these objections. First, it tells us that people only get in the afterlife what they have most wanted-either to have God as Savior and Master or to be their own Saviors and Masters. Secondly, it tells us that hell is a natural consequence. Even in this world it is clear that self-centeredness rather than God-centeredness makes you miserable and blind. The more self-centered, self-absorbed, self-pitying, and self-justifying people are, the more breakdowns occur, relationally, psychologically, and even physically. They also go deeper into denial about the source of their problems.

On the other hand, a soul that has decided to center its life on God and his glory moves toward increasing joy and wholeness. We can see both of these 'trajectories' even in this life. But if, as the Bible teaches, our souls will go on forever, then just imagine where these two kinds of souls will be in a billion years. Hell is simply one's freely chosen path going on forever. We wanted to get away from God, and God, in his infinite justice, sends us where we wanted to go.

In the parable of Luke 16:19ff, Jesus tells us of a rich man who goes to hell and who is now in torment and horrible thirst because of the fire (v.24) But there are interesting insights into what is going on in his soul. He urges Abraham to send a messenger to go and warn his still-living brothers about the reality of hell. Commentators have pointed out that this is not a gesture of compassion, but rather an effort at blame-shifting. He is saying that he did not have a chance, he did not have adequate information to avoid hell. That is clearly his point, because Abraham says forcefully that people in this life have been well-informed through the Scriptures. It is intriguing to find exactly what we would expect-even knowing he is in hell and knowing God has sent him there, he is deeply in denial, angry at God, unable to admit that it was a just decision, wishing he could be less miserable (v.24) but in no way willing to repent or seek the presence of God.

I believe one of the reasons the Bible tells us about hell is so it can act like 'smelling salts' about the true danger and seriousness of even minor sins. However, I've found that only stressing the symbols of hell (fire and darkness) in preaching rather than going into what the symbols refer to (eternal, spiritual decomposition) actually prevents modern people from finding hell a deterrent. Some years ago I remember a man who said that talk about the fires of hell simply didn't scare him, it seemed too far-fetched, even silly. So I read him lines from C.S. Lewis:

Hell begins with a grumbling mood, always complaining, always blaming others . . . but you are still distinct from it. You may even criticize it in yourself and wish you could stop it. But there may come a day when you can no longer. Then there will be no you left to criticize the mood or even to enjoy it, but just the grumble itself, going on forever like a machine. It is not a question of God 'sending us' to hell. In each of us there is something growing, which will BE Hell unless it is nipped in the bud.

To my surprise he got very quiet and said, "Now that scares me to death." He almost immediately began to see that hell was a) perfectly fair and just, and b) something that he realized he might be headed for if he didn't change. If we really want skeptics and non-believers to be properly frightened by hell, we cannot simply repeat over and over that 'hell is a place of fire.' We must go deeper into the realities that the Biblical images represent. When we do so, we will find that even secular people can be affected.

We run from the presence of God and therefore God actively gives us up to our desire (Romans 1:24, 26.) Hell is therefore a prison in which the doors are first locked from the inside by us and therefore are locked from the outside by God (Luke 16:26.) Every indication is that those doors continue to stay forever barred from the inside. Though every knee and tongue in hell knows that Jesus is Lord (Philippians 2:10-11,) no one can seek or want that Lordship without the Holy Spirit (1 Corinthians 12:3.This is why we can say that no one goes to hell who does not choose both to go and to stay there. What could be more fair than that?

4. The doctrine of hell is important because it is the only way to know how much Jesus loved us and how much he did for us. In Matthew 10:28 Jesus says that no physical destruction can be compared with the spiritual destruction of hell, of losing the presence of God. But this is exactly what happened to Jesus on the cross-he was forsaken by the Father (Matthew 27:46.) In Luke 16:24 the rich man in hell is desperately thirsty (v.24) and on the cross Jesus said "I thirst" (John 19:28.) The water of life, the presence of God, was taken from him. The point is this. Unless we come to grips with this "terrible" doctrine, we will never even begin to understand the depths of what Jesus did for us on the cross. His body was being destroyed in the worst possible way, but that was a flea bite compared to what was happening to his soul. When he cried out that his God had forsaken him he was experiencing hell itself. But consider--if our debt for sin is so great that it is never paid off there, but our hell stretches on for eternity, then what are we to conclude from the fact that Jesus said the payment was "finished" (John 19:30) after only three hours? We learn that what he felt on the cross was far worse and deeper than all of our deserved hells put together.

And this makes emotional sense when we consider the relationship he lost. If a mild acquaintance denounces you and rejects you--that hurts. If a good friend does the same--that hurts far worse. However, if your spouse walks out on you saying, "I never want to see you again," that is far more devastating still. The longer, deeper, and more intimate the relationship, the more tortuous is any separation. But the Son's relationship with the Father was beginningless and infinitely greater than the most intimate and passionate human relationship. When Jesus was cut off from God he went into the deepest pit and most powerful furnace, beyond all imagining. He experienced the full wrath of the Father. And he did it voluntarily, for us.

Fairly often I meet people who say, "I have a personal relationship with a loving God, and yet I don't believe in Jesus Christ at all." Why, I ask? "My God is too loving to pour out infinite suffering on anyone for sin." But this shows a deep misunderstanding of both God and the cross. On the cross, God HIMSELF, incarnated as Jesus, took the punishment. He didn't visit it on a third party, however willing.

So the question becomes: what did it cost your kind of god to love us and embrace us? What did he endure in order to receive us? Where did this god agonize, cry out, and where were his nails and thorns? The only answer is: "I don't think that was necessary." But then ironically, in our effort to make God more loving, we have made him less loving. His love, in the end, needed to take no action. It was sentimentality, not love at all. The worship of a god like this will be at most impersonal, cognitive, and ethical. There will be no joyful self-abandonment, no humble boldness, no constant sense of wonder. We could not sing to him "love so amazing, so divine, demands my soul, my life, my all." Only through the cross could our separation from God be removed, and we will spend all eternity loving and praising God for what he has done (Rev 5:9-14.)

And if Jesus did not experience hell itself for us, then we ourselves are devalued. In Isaiah, we are told, "The results of his suffering he shall see, and shall be satisfied" (Isaiah 53:11). This is a stupendous thought. Jesus suffered infinitely more than any human soul in eternal hell, yet he looks at us and says, "It was worth it." What could make us feel more loved and valued than that? The Savior presented in the gospel waded through hell itself rather than lose us, and no other savior ever depicted has loved us at such a cost.

Conclusion The doctrine of hell is crucial-without it we can't understand our complete dependence on God, the character and danger of even the smallest sins, and the true scope of the costly love of Jesus. Nevertheless, it is possible to stress the doctrine of hell in unwise ways. Many, for fear of doctrinal compromise, want to put all the emphasis on God's active judgment, and none on the self-chosen character of hell. Ironically, as we have seen, this unBiblical imbalance often makes it less of a deterrent to non-believers rather than more of one. And some can preach hell in such a way that people reform their lives only out of a self-interested fear of avoiding consequences, not out of love and loyalty to the one who embraced and experienced hell in our place. The distinction between those two motives is all-important. The first creates a moralist, the second a born-again believer.

We must come to grips with the fact that Jesus said more about hell than Daniel, Isaiah, Paul, John, Peter put together. Before we dismiss this, we have to realize we are saying to Jesus, the pre-eminent teacher of love and grace in history, "I am less barbaric than you, Jesus--I am more compassionate and wiser than you." Surely that should give us pause! Indeed, upon reflection, it is because of the doctrine of judgment and hell that Jesus' proclamations of grace and love are so astounding.

http://www.redeemer.com/news_and_events/articles/the_importance_of_hell.html

Σπάνιος χειρόγραφος κώδικας ανακαλύφθηκε στη Μονή του Σινά

Τυχαία ανακάλυψε απόσπασμα από ένα από τα σημαντικότερα έγγραφα στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού ο Νίκολας Σάρις, μελετητής από τη Βρετανία, καθώς περιεργαζόταν φωτογραφίες χειρογράφων στη βιβλιοθήκη της Μονής της Αγίας Αικατερίνης του Σινά, στην Αίγυπτο. Αυτό που εντόπισε ο Σάρις είναι ένα απόσπασμα του περίφημου Σιναϊτικού Κώδικα που χρονολογείται από το 350 μ.Χ. Ενας αρχαίος χειρόγραφος κώδικας που περιέχει τα βιβλία της Καινής Διαθήκης και ένα μέρος των βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης. Ανακαλύφθηκε από τον Κόνσταντιν φον Τίσεντορφ στη Μονή της Αγίας Αικατερίνης, στους πρόποδες του όρους Σινά, το 1859. Ο Κώδικας, που είχε γραφτεί με το χέρι πάνω σε δέρμα ζώου, είναι σήμερα «σκορπισμένος» σε τέσσερα ιδρύματα, μεταξύ των οποίων και η Βρετανική Βιβλιοθήκη. Εδώ και μερικούς μήνες ακαδημαϊκοί από τη Βρετανία, την Αμερική, την Αίγυπτο και τη Ρωσία συνεργάζονται για να μεταφέρουν ολόκληρο τον Κώδικα στο Διαδίκτυο, αλλά εν τω μεταξύ όλο και καινούργια αποσπάσματα έρχονται στο φως.

Ο Σάρις, 30 ετών, «έπεσε» πάνω στο απόσπασμα καθώς μελετούσε φωτογραφίες μιας σειράς βιβλιοδεσίας που είχαν συλλέξει δύο μοναχοί τον 18ο αιώνα. Φαίνεται πως μέσα στο πέρασμα των αιώνων οι ένοικοι του μοναστηριού χρησιμοποιούσαν το δερμάτινο χειρόγραφο για να δένουν τα βιβλία τους λόγω της ανθεκτικότητας του υλικού, αλλά και λόγω της αδυναμίας τους να βρίσκουν «φρέσκες» περγαμηνές σε ένα τόσο απομονωμένο μέρος του κόσμου. Αφού εντόπισε την περγαμηνή με το απόσπασμα, ο Σάρις επικοινώνησε με τον αρχιβιβλιοθηκάριο της Μονής για να ζητήσει και τη δική του επιβεβαίωση. «Δεν ξέρουμε αν θα βρούμε και άλλα αποσπάσματα του Κώδικα στη βιβλιοθήκη της Μονής, αλλά σίγουρα θα ψάξουμε» είπε ο Σάρις.

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=286439&dt=03/09/2009

Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας Η φωλιά των αμείλικτων κατασκόπων

Josi Comas | Πέμπτη 13 Αυγούστου 2009

Η φωλιά των αμείλικτων κατασκόπων

Στο Βερολίνο ανήκει η τιμή, ή ίσως η καταισχύνη, του ότι υπήρξε ο χώρος όπου εφαρμόστηκαν στην πράξη δύο ιδεολογίες που μέσα σε λιγότερο από 50 χρόνια προκάλεσαν στην Ευρώπη τον θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων: ο ναζισμός και ο κομμουνισμός. Στη γερμανική πρωτεύουσα θα έλεγε κανείς ότι μπορεί ο καθένας να δει και να ψηλαφήσει σχεδόν την ιστορία των μεγάλων αντιπαραθέσεων του περασμένου αιώνα. Οπου και να γυρίσει ο επισκέπτης, βρίσκεται αντιμέτωπος με κάποιο κατάλοιπο του σκοτεινού παρελθόντος. Από τη μία πλευρά, μπορεί να βρεθεί στο μνημείο του Ολοκαυτώματος, στην τοπογραφία του τρόμου της χιτλερικής Γκεστάπο, στον τόπο εκτέλεσης όσων συμμετείχαν στη συνωμοσία κατά του Χίτλερ την 20ή Ιουλίου 1944, στον σταθμό από όπου αναχωρούσαν τα τρένα για τα ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης ή στο σπίτι στη λίμνη Βάνζεε, όπου συγκλήθηκε η διάσκεψη στην οποία αποφασίστηκε η «τελική λύση στο εβραϊκό πρόβλημα». Από την άλλη, διασώζονται ακόμη υπολείμματα αυτού που αποκλήθηκε Τείχος του αίσχους στη Δύση ή αντιφασιστικό προπύργιο στην Ανατολή, οι πλάκες που αναγράφουν ονομαστικά αυτούς που έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να το σκάσουν από την εξαφανισθείσα πλέον Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας, το μουσείο στο Τσεκ Πόιντ Τσάρλι, που είναι αφιερωμένο στη μνήμη των φυγάδων και στη φρίκη της πρωσοσταλινικής δικτατορίας. Με το πέρασμα του χρόνου απλώθηκε στην Ανατολική Γερμανία κάτι σαν ανάμνηση με μια νοσταλγική χροιά για το κομμουνιστικό παρελθόν ενός κράτους που παρείχε στους πολίτες ασφάλεια από την κούνια ως το φέρετρο, ενώ σε αντάλλαγμα τους στερούσε τα πολιτικά τους δικαιώματα και τις πιο στοιχειώδεις ελευθερίες. Αυτό που μερικοί αποκάλεσαν Οσταλγία, νοσταλγία για την Ανατολή (από την αντίστοιχη γερμανική λέξη- ΟSΤ- για την Ανατολή), βρήκε έκφραση σε τηλεοπτικά προγράμματα και στην ανάμνηση για κάποια προϊόντα, εμβληματικά της εξαφανισμένης ΛΔΓ. Επικράτησε μια χιουμοριστική αντιμετώπιση του παρελθόντος, που βρήκε την τελειότερη έκφρασή της στην ταινία «Goodbye, Lenin!». Μια οικογένεια προσπαθεί να ξεγελάσει την κομμουνίστρια μητέρα η οποία, επειδή έπαθε εγκεφαλικό, δεν είχε τις αισθήσεις της όταν έπεσε το Τείχος. Ο γιος της και άλλοι συγγενείς την αφήνουν να πιστεύει ότι όλα συνεχίζουν όπως πριν, με τη βοήθεια ψεύτικων ειδησεογραφικών εκπομπών στην τηλεόραση και με όλα τα παρελκόμενα του εξαφανισμένου καθεστώτος σε ακριβή αναπαράσταση. Αυτή η φιλική σάτιρα του δικτατορικού παρελθόντος ταίριαζε απολύτως στο πλαίσιο του κύματος Οσταλγίας.

Και τότε γυρίστηκε μια άλλη ταινία, «Η ζωή των άλλων». Και το πράγμα σοβάρεψε. Η ταινία φέρνει στο φως τις αθλιότητες της κομμουνιστικής δικτατορίας μέσα από τον απόλυτο έλεγχο που ασκούσαν στην κοινωνία οι καταδότες των μυστικών υπηρεσιών του καθεστώτος από το υπουργείο Κρατικής Ασφάλειας, πιο γνωστό ως Στάζι, που απειλούσε και κατέπνιγε το παραμικρό ίχνος διαφωνίας. Αυτό το εξαιρετικό κινηματογραφικό ντοκουμέντο είχε αφάνταστη επιτυχία και μάλιστα κέρδισε και το Οσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας. Ξεχωρίζει ιδιαίτερα η ερμηνεία του Ούλριχ Μίε που υποδύεται τον λοχαγό της Στάζι Γκερντ Βίσλερ, αλλά και η αναπαραγωγή της ατμόσφαιρας του Ανατολικού Βερολίνου την εποχή της δικτατορίας ήταν εξαιρετικά προσεγμένη. Ο ηθοποιός Μίε, που πέθανε από καρκίνο στις 22 Ιουλίου 2007 σε ηλικία 54 ετών, είχε νιώσει στο πετσί του την καταπίεση της Στάζι. Η γυναίκα του, η ηθοποιός Τζένι Γκρέλμαν, που πέθανε και αυτή από καρκίνο τον Αύγουστο του 2006, εργαζόταν ως ανεπίσημη συνεργάτης (ΙΜ στην αργκό των μυστικών υπηρεσιών) για τη Στάζι, και φαίνεται ότι έφθασε στο σημείο να δίνει αναφορές και για τον ίδιο τον άνδρα της.

Η Στάζι που ήταν, σύμφωνα με τον ορισμό του καθεστώτος, «ασπίδα και σπαθί» του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος (SΕD - κομμουνιστικό), δημιουργήθηκε στα πρώτα χρόνια της ΛΔΓ σύμφωνα με το πρότυπο της λενινιστικής Τσεκά. Ο Γιόζεφ Μπούντεκ, πρώην πολιτικός κρατούμενος στη ΛΔΓ ο οποίος μπόρεσε να εγκαταλείψει τη χώρα στο πλαίσιο της εξαγοράς κρατουμένων που πραγματοποιούσε η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, χαρακτηρίζει τη Στάζι επίλεκτη ομάδα που δρούσε και φερόταν ως τέτοια. «Η Λαϊκή Βουλή ενέκρινε τους νόμους που χρειάζονταν και οι άνθρωποι της Στάζι τους παρέβαιναν κατά βούληση. Η Στάζι έδινε εντολές στα δικαστήρια για εφαρμογή των νόμων κατά των εχθρικών και αρνητικών δυνάμεων και είχε τη βοήθεια όλων των άλλων κρατικών φορέων». Στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της ΛΔΓ δημοσιεύθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1950, λιγότερο από χρόνο από την ίδρυση του νέου κράτους, ο νόμος για τη δημιουργία ενός υπουργείου για την Ασφάλεια του Κράτους. Ως τότε τα καθήκοντα ασφαλείας βρίσκονταν στα χέρια των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών. Ο πρωσικός χαρακτήρας με τη μικροαστική του φλέβα καθρεφτίζεται ακόμη στο ίδιο το νομικό κείμενο για την ίδρυση της Στάζι. Ο νόμος ορίζει ότι οι επικεφαλής της υπηρεσίας είναι «αρμόδιοι να εγγυηθούν την ασφάλεια, την τάξη και την καθαριότητα των τμημάτων του κτιρίου που χρησιμοποιούν».

Η Στάζι έφθασε σε γιγαντιαίο μέγεθος: Από 1.000 υπαλλήλους πλήρους απασχόλησης το 1950, έφθασαν τις 20.000 το 1962 και όταν έπεσε το Τείχος, το 1989, ήταν πλέον 91.016. Σε αυτούς πρέπει να προστεθεί ένα δίκτυο 174.000 ανεπίσημων πληροφοριοδοτών (ΙΜ), χαφιέδων με αποστολή να κατασκοπεύουν σε κάθε κοινωνικό χώρο, από τα εργοστάσια ως τις αθλητικές οργανώσεις, τους χώρους των διανοουμένων ή τις εκκλησίες. Κάποιοι ανεβάζουν αυτό το νούμερο στις 300.000. Αν δεχθούμε ως σωστό τον μικρότερο αριθμό των 265.000, υπαλλήλων και καταδοτών, αντιστοιχούσε σε κάθε 61 κατοίκους από τα 16,4 εκατομμύρια της ΛΔΓ ένας που εργαζόταν για τη Στάζι, ως μόνιμος υπάλληλος ή ως κατάσκοπος μερικής απασχόλησης. Αυτός ο μηχανισμός παρήγαγε 114 χιλιόμετρα ντοκουμέντων, με πολιτικές καρτέλες και αναφορές των καταδοτών, αποθηκευμένων στην έδρα της Στάζι στο Βερολίνο και στα 13 υποκαταστήματα σε ολόκληρη τη ΛΔΓ.

Η έδρα της Στάζι εγκαταστάθηκε στο Ανατολικό Βερολίνο, γύρω από μια παλαιά φυλακή, σε ένα σύμπλεγμα που περικλείεται από τέσσερις δρόμους στη συνοικία Λίχτεμπεργκ. Την εποχή της πτώσης, το 1989, αυτή η κεντρική έδρα εκτεινόταν σε οκτώ εκτάρια και εργάζονταν εκεί 20.000 υπάλληλοι. Στις 15 Ιανουαρίου 1990, κάποιοι διαδηλωτές που βρίσκονταν στην πύλη της Στάζι επιτέθηκαν στο κτίριο, όπου οι υπάλληλοι είχαν αρχίσει να καταστρέφουν αποκαλυπτικά έγγραφα. Αυτό ήταν το τέλος της Στάζι. Εκεί κατασχέθηκαν 16.000 σακούλες με 33 εκατομμύρια σελίδες εγγράφων που είχαν γίνει κορδέλες. Ομάδα με ηλεκτρονικό εξοπλισμό ασχολείται εδώ και χρόνια στη Νυρεμβέργη με την αποκατάσταση των κατεστραμμένων σελίδων. Το μεγαλύτερο μέρος των καρτελών διαφυλάχθηκε σε φακέλους, σε ένα κτίριο των κεντρικών γραφείων, που είναι και αυτό ανοιχτό στο κοινό, όπως και το μουσείο της Στάζι. Μπορεί κανείς να επισκεφθεί το μέρος στο οποίο φυλάσσονται οι αναφορές για τη ζωή χιλιάδων πολιτών της ΛΔΓ, αλλά δεν επιτρέπεται η ανάγνωση παρά μόνο λίγων ενδεικτικών αντιτύπων με τα ονόματα αυτών που ήταν υπό παρακολούθηση σβησμένα. Εκεί γυρίστηκαν δύο σκηνές από τις «Ζωές των Αλλων»: μια σύσκεψη του λοχαγού Βίσλερ με τον προϊστάμενό του και μια άλλη, στην οποία εξετάζει μία γραφομηχανή που ανήκει στον παρακολουθούμενο συγγραφέα. Ενα από τα πιο περιζήτητα αρχεία της Στάζι ήταν αφιερωμένο στην εξωτερική κατασκοπεία και περιείχε δεδομένα για τους συνεργάτες και τους πληροφοριοδότες της στο εξωτερικό. Αυτό το αρχείο με το όνομα «Ρόζενχολτς» έπεσε στα χέρια των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ. Δεν έχει διευκρινιστεί υπό ποιες συνθήκες βρέθηκε το 1990 στα χέρια της CΙΑ αυτό το αρχείο που αποτελούνταν από 381 δίσκους, με 33 εκατομμύρια σελίδες. Κατά μίαν εκδοχή, ίσως να το αγόρασαν από υπαλλήλους της διαλυόμενης Στάζι. Η CΙΑ το κατείχε ως το 2003, οπότε το επέστρεψε στη Γερμανία, ασφαλώς «καθαρισμένο» από όλα τα στοιχεία που την ενδιέφερε να αποκρύψει για να τα χρησιμοποιήσει ως πηγή πληροφοριών ή εκβιασμού σε πολιτικούς που συνεργάστηκαν κρυφά με τη Στάζι.

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επισκεφθούν το λημέρι της Στάζι, ατομικά ή ομαδικά, και προσφέρονται ξεναγήσεις διάρκειας μιάμισης ώρας. Είναι ανοικτά στο κοινό το ισόγειο και δύο όροφοι του κεντρικού κτιρίου, όπου βρισκόταν το γραφείο του επί πολλά έτη υπουργού της Στάζι, του τρομερού Εριχ Μίλκε. Στον προθάλαμο του ισογείου βρίσκονται τα αγάλματα του Καρλ Μαρξ και του Φρειδερίκου Ενγκελς, πατέρων του κομμουνισμού, καθώς και του Φέλιξ Εντμούντοβιτς Ντζερζίνσκι, ενός Πολωνού που πέθανε το 1926 και ήταν ο ιδρυτής της Τσεκά, της πρώτης μυστικής αστυνομίας του Λένιν που ιδρύθηκε για να καταπολεμήσει την αντεπανάσταση. Ο Ντζερζίνσκι ισχυριζόταν: «Η Τσεκά χρησιμοποιεί οργανωμένη τρομοκρατία. Η Τσεκά δεν είναι δικαστήριο. Η Τσεκά είναι υποχρεωμένη να υπερασπίζεται την επανάσταση και να εξοντώνει τον εχθρό, ακόμη και όταν, σε μερικές περιπτώσεις, το σπαθί της αγγίζει τα κεφάλια αθώων». Το πνεύμα της Τσεκά αποτελεί μέρος της παράδοσης των κομμουνιστικών μυστικών υπηρεσιών.

Κατεδαφισμένο τμήμα του Τείχους του Βερολίνου τον Νοέμβριο του 1989, πίσω από το οποίο διακρίνονται οι συνοριοφύλακες της τότε Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας (ΑΡ/LΙΟΝΕL CΙRΟΝΝΕΑU) Μ ια μακέτα στο κέντρο του προθαλάμου προσφέρει μια συνολική εικόνα του συγκροτήματος της Στάζι. Στον τοίχο, σε μια φωτογραφία απεικονίζεται ο Μίλκε με άλλους προϊσταμένους και ένα οργανόγραμμα εξηγεί την οργάνωση ολόκληρης της υπηρεσίας. Σε μια γωνιά εκτίθεται ένα όχημα σαν αυτά που χρησιμοποιούσε η Στάζι για τη μεταφορά κρατουμένων σε κάποια από τις 17 φυλακές προληπτικής κράτησης που διέθετε. Στη σκάλα που οδηγεί στον πρώτο όροφο εκτίθενται φωτογραφίες από την ημέρα του αγώνα της 15ης Ιανουαρίου 1990, με σκηνές από την εισβολή διαδηλωτών στο κτίριο και με τους σωρούς από σάκους γεμάτους κομμάτια από τα κατεστραμμένα έγγραφα. «Βρισκόμαστε παντού» ήταν ένα από τα συνθήματα της Στάζι. Ο εξοπλισμός παρακολούθησης που εκτίθεται στον πρώτο όροφο αποδεικνύει σαφώς την αλήθεια της φράσης. Στο οπλοστάσιο παρακολούθησης περιλαμβάνονται φωτογραφικές μηχανές με υπέρυθρες ακτίνες εγκατεστημένες στην πόρτα ενός Τραμπάντ- του δημοφιλούς αυτοκινήτου της ΛΔΓ-, αλλά και ηλεκτρονικοί κοριοί για παρακολούθηση τηλεφώνων.

Σε μια αίθουσα βρίσκονται εργαλεία ενίσχυσης του φρονήματος των κατασκόπων με φράσεις που επικαλούνται την «παράδοση της Τσεκά: ασπίδα και σπαθί του κόμματος στην υπεράσπιση της δικτατορίας του προλεταριάτου». Μια άλλη αίθουσα περιέχει μια επιλογή από δώρα που προσφέρθηκαν στη Στάζι από διάφορες οργανώσεις του προλεταριάτου και θα μπορούσαν να αποτελέσουν τμήμα μιας συλλογής αντικειμένων ακραίας κακογουστιάς- ενός κιτς του τρόμου.

Σε πίνακες εκτίθενται οι βιογραφίες των τριών υπουργών που βρέθηκαν επικεφαλής της Στάζι από το 1950 ως το 1989. Πρώτος ήταν ο Βίλχελμ Τσάισερ, ένας δάσκαλος που μπήκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα αφού πολέμησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Τσάισερ ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο στην υπηρεσία του κομμουνισμού, από τη Μαντζουρία ως τη Σανγκάη, και συμμετείχε στην αγκιτάτσια στον πόλεμο του Μαρόκου κατά της Γαλλίας και της Ισπανίας στο Ριφ. Στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο, ο Τσάισερ ήταν ο θρυλικός Στρατηγός Γκόμεθ, σύμβουλος του Λίστερ στο 5ο Σύνταγμα, και στη συνέχεια διοικητής της 13ης Διεθνούς Ταξιαρχίας. Επειτα από παραμονή του στη Μόσχα, ο Τσάισερ επέστρεψε το 1947 στη σοβιετοκρατούμενη Γερμανία και από την πρώτη στιγμή ασχολήθηκε με τα θέματα των μυστικών υπηρεσιών. Υπουργός της Στάζι από την ίδρυσή της το 1950, ο Τσάισερ έπεσε σε δυσμένεια σε μια διένεξη στους κόλπους του κομμουνιστικού κόμματος. Λίγους μήνες μετά την παρασημοφόρησή του με το παράσημο «ΜαρξΕνγκελς», τον διέγραψαν από το κόμμα τον Ιανουάριο του 1954. Πέθανε στο Βερολίνο το 1958, και το Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (ΡDS) των μετακομμουνιστών που τώρα πλέον εκπροσωπούνται στο γερμανικό Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο (Βundestag) αποκατέστησε τη μνήμη του το 1993. Ούτε ο δεύτερος υπουργός της Στάζι, ο Ερνεστ Βόλβεμπερ, ναυτικός που είχε ενταχθεί στο κομμουνιστικό κόμμα σε ηλικία 21 ετών, το 1919, είχε καλύτερη τύχη. Κληρονόμησε τη Στάζι μετά τον θάνατο του Τσάισερ, αλλά αυτό δεν κράτησε πολύ. Το 1957 επαύθη από το αξίωμα και έναν χρόνο αργότερα διαγράφηκε από το κόμμα και αυτός για «φραξιονιστικές δραστηριότητες». Πέθανε το 1967 στο Βερολίνο.

Είχε έρθει η ώρα του Εριχ Μίλκε. Στον δεύτερο όροφο του κεντρικού κτιρίου στο Βερολίνο, μπορεί κανείς να επισκεφθεί τα δωμάτια και το γραφείο του, διακοσμημένα με έπιπλα της δεκαετίας του 1950 που μυρίζουν μικροαστισμό και κακογουστιά. Καμία σχέση με όσα περιμένει κανείς από μια σύγχρονη υπηρεσία κατασκοπείας.

Ο δεύτερος όροφος του κτιρίου, που είναι ανοικτός στο κοινό, καλύπτει την τεκμηρίωση της ιστορίας των διώξεων, της αντίστασης και της απελευθέρωσης της ΛΔΓ μεταξύ του 1945 και του 1949. Εκεί εκτίθενται έγγραφα από την ιστορία της Γερμανίας εκείνης που καταδικάστηκε στην κομμουνιστική δικτατορία εξαιτίας της διανομής που έγινε στη Διάσκεψη της Γιάλτας μεταξύ των νικητών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μεταξύ των σταθμών αυτής της ιστορίας ξεχωρίζουν η εργατική εξέγερση κατά του καθεστώτος στις 17 Ιουνίου 1953- η πρώτη σε χώρα του ονομαζόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού-, η αντίσταση στην κολεκτιβοποίηση της γεωργίας, η οικοδόμηση του Τείχους του Βερολίνου τον Αύγουστο του 1961, η Ανοιξη της Πράγας και η εισβολή στην Τσεχοσλοβακία το 1968, οι κρίσεις που προκλήθηκαν από τους διαφωνούντες- τον φυσικό Ρόμπερτ Χάβεμαν, τον φιλόσοφο Ρούντολφ Μπάρο και τον τραγουδοποιό Βολφ Μπίρμαν-, η ειρηνιστική κίνηση κατά των πυρηνικών όπλων στη ΛΔΓ που επαγγελλόταν τη μετατροπή των «όπλων σε άροτρα» και οι διαδηλώσεις της Δευτέρας που επέσπευσαν το τέλος του καθεστώτος, το 1989.


http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=283276&dt=13/08/2009

Ο Λαός του Θεού στη Βιβλική Παράδοση

Σ. Αγουρίδης
Ομότιμος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών

Η έννοια «λαός του Θεού» αποτελεί θεμελιώδη έννοια στη βιβλική παράδοση. Πιστεύω ότι επί του προκειμένου μιλάμε για μια μοναδικότητα. Δεν πιστεύω ότι σε οποιοδήποτε άλλο λαό μέσα στην ιστορία συναντάμε εντός της θρησκευτικής του ζωής τόσο στενή σχέση λαού και Θεού που συναντάμε στη Βίβλο.

Ως δημιουργός και βασιλιάς ο Γιαχβέ κάνει γνωστό τον εαυτό του σε όλο το χώρο που εκτείνεται η παγκόσμια κυριαρχία και αποκάλυψή του. Όμως στο Δευτ. 32,28εξ, ο Ισραήλ χαρακτηρίζεται ως «μερίδιό» μου και «ο κλήρος της κληρονομίας μου», ο Γιαχβέ «επήρε», διάλεξε τον Ισραήλ! Το «εκλέγω» όταν λέγεται περί του Γιαχβέ, εκφράζει την ελεύθερη κυριαρχική εξουσία του Κυρίου που δεν χρωστάει σε κανένα εκλεγόμενο την εκλογή του. Ο Θεός δεν διαλέγει κάτι γιατί αυτό θεωρεί πολύτιμο. Ο Ισραήλ που εξέλεξε ο Γιαχβέ είναι ο ελάχιστος ανάμεσα σε όλους τους λαούς.

Ο Γιαχβέ απωθεί άλλους λαούς που είναι «μεγαλύτεροι και ισχυρότεροι» από τον Ισραήλ. Γίνεται λόγος ακόμα και για ηθική απαξία και για το σκληροτράχηλο του Ισραήλ. Πίσω λοιπόν από την εκλογή του Γιαχβέ βρίσκεται μια άλογη, ελεύθερη απόφαση της αγάπης ήδη κατά την εποχή των Πατέρων, για την οποία δεν μπορεί κανείς να ρωτήσει περαιτέρω. Δυστυχώς, κατά τη μεταιχμαλωσιακή περίοδο, με τον αγώνα του Έσδρα κατά των μικτών γάμων, ο Ισραήλ οδηγήθηκε σε πολύ μονόπλευρο τονισμό στη διαφοροποίησή του από τους άλλους λαούς. Κατά κανόνα όμως προβάλλεται περισσότερο η πλευρά της ευθύνης του εκλεγμένου. Βέβαια, η θεία εκλογή δεν αναφέρεται μόνο στον Ισραήλ ως το λαό του Θεού αλλά και στην εκλογή του βασιλιά, όπως επίσης και στην εκλογή του αρχιερατικού οίκου του Ηλί, αλλά ακόμη και δούλων του Θεού όπως του Μωυσή και του Ααρών. Ο Θεός είναι επίσης που εκλέγει τον ιερό τόπο της κατοικίας Του: Ένας Θεός, ένας λαός εκλεγμένος απ’ αυτόν, ένας μοναδικός τόπος λατρείας.

Εντύπωση κάνει ότι οι προαιχμαλωσιακοί Προφήτες αποφεύγουν σχεδόν τελείως να μιλήσουν για την εκλογή του Ισραήλ. Η μοναδική μνεία στον πρώιμο αιχμαλωσιακό προφήτη Ιεζεκιήλ (20,5), καθώς και ο λόγος του Αμώς 3,2 αποδεικνύουν με πόση κριτική διάθεση αντιμετώπιζαν τις καυχησιολογίες του λαού τους για την εκλογή του, έτσι που είναι πλήρως η κατανοητή η «σιωπή τους αναφορικά προς την εκλογή».

Αλλά και σε σχέση με τον ίδιο τον εαυτό τους οι Προφήτες δεν αρέσκονται –με μια εξαίρεση– στη χρησιμοποίηση της σκέψης ότι έχουν «εκλεγεί» στο αξίωμά τους. Η περίοδος της Αιχμαλωσίας δημιούργησε, όπως ήταν φυσικό, σεισμό στο περί εκλογής αίσθημα. Δεν λείπουν, βέβαια, και χωρία που λένε πως οι Εθνικοί θα πλησιάσουν τον Ισραήλ για να τον υπηρετήσουν. Η υπηρετική μορφή των λαών προς τον Ισραήλ σημαίνει μιαν ομολογία: «Αληθινά, σ’ εσένα είναι ο Θεός και πουθενά αλλού δεν υπάρχει άλλος Θεός».

Ο Ισραήλ γνωρίζει το Θεό του ως τον ελεύθερο Κύριο, που δεν τον διάλεξε ο λαός, αλλά ο οποίος αντιθέτως έγινε ελεύθερα ο Θεός του λαού και του υπέδειξε με την ιστορική καθοδήγησή του πως είναι ο Κύριός του. Κατά το πέρασμα του χρόνου δεν περιοριζόταν μόνο σε μια αναδρομή στα περασμένα, αλλά μπορούσε να αποτελεί και αντικείμενο ελπίδας για το μέλλον. Εξάλλου, ενώ η Προφητεία απέβλεψε κυρίως στον Ισραήλ, η Αποκαλυπτική είδε τον κόσμο των Εθνών στο σύνολό του, γιατί σ’ αυτό το νέο περιβάλλον έμελλε να ολοκληρωθεί η πορεία του Ισραήλ.

Η Π.Δ., ακόμα κι όταν ο «Νόμος και οι Προφήτες» έκλεισαν με την οριστικοποίηση του Κανόνα, εξακολουθούσε να είναι το βιβλίο του «ανοιχτού κηρύγματος» με την έννοια πως αναζητεί την περαιτέρω καθοδήγηση του ποιμένα του Ισραήλ. Είναι συνεπώς σωστό να πούμε πως πίστη στο Γιαχβέ και προσδοκία του μέλλοντος συνδέονται αδιάλυτα.

Ο λαός ο ίδιος ως θρησκευτική κοινότητα μπορούσε να συνεχίσει -και συνέχισε- να υπάρχει, χωρίς την παρουσία ούτε του Βασιλιά ούτε του Ιερέα. Έτσι η παλαιά άποψη περί εκλογής μεταφέρθηκε από τον Ααρών και τον Δαβίδ στον Ιακώβ, ως τον πατέρα των Δώδεκα Φυλών. Λαός του Θεού δεν είναι κανείς γιατί διεκδικεί κάτι τέτοιο, ούτε όμως και ο όποιος ανύποπτος ανθρωπάκος υπάγεται σε αυτήν την κατηγορία. Πολύ περισσότερο με το λαό του Θεού δεν συνδέεται η όποια εθνοκαπηλεία. Λαός του Θεού σημαίνει μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων που αγωνίζονται παντού και πάντοτε για την έλευση στον κόσμο της Βασιλείας του Θεού, όπως την εννοούσε ο Ιησούς. Ο ίδιος ήταν Ιουδαίος, από τη φυλή του Δαβίδ. Ο Ματθαίος ο Ευαγγελιστής, στη γενεαλογία του, ανάγει την καταγωγή του Ιησού στον Αβραάμ, ενώ ο Λουκάς, με τη δική του γενεαλογία, ανάγει την καταγωγή Του στον ίδιο τον Αδάμ. Ο Ιησούς έζησε, απ’ όσο ξέρουμε, όλη του τη ζωή στην Παλαιστίνη και δεν βγήκε ποτέ στον έξω κόσμο. Η δράση και το κήρυγμα του απευθύνονταν αρχικά στους συμπατριώτες του, προς τους οποίους κατ’ αρχήν απέστειλε και τους μαθητές του, προς τα απολωλότα πρόβατα του οίκου Ισραήλ.

Ο Ιησούς όμως δεν έφτιαξε μια ελιτίστικη ομάδα όπως αυτή των Εσσαίων. Η στάση του απέναντι στους Εθνικούς εξαρχής είναι ανοιχτή. Στον εκατόνταρχο της Καπερναούμ λέει γεμάτος έκπληξη πως τέτοια πίστη δεν εβρήκε ούτε στον Ισραήλ (Μτ. 8,10, πρβλ. Λκ 7,9). Η σωτηρία δεν είναι αναπαλλοτρίωτο κτήμα του Ισραήλ, αλλά, κατά τους έσχατους χρόνους, «πολλοί από ανατολών και δυσμών ήξουσιν και ανακλιθήσονται μετά Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ εν τη βασιλεία των ουρανών, οι δε και της βασιλείας εκβληθήσονται εις το σκότος το εξώτερον? εκεί έσται ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων» (Μτ. 8,11εξ. Πρβλ. Λκ 13,28εξ). Αν και η δράση του Ιησού περιορίσθηκε στον Ισραήλ, δεν απέκρουσε τους Εθνικούς που τον συναντούσαν αλλά τους δεχόταν. Αφού, μάλιστα, δεν ίδρυσε καμιά ξεχωριστή κοινότητα σεσωσμένων αλλά στράφηκε ιδιαίτερα προς τα απολωλότα και τους περιφρονημένους του κόσμου, κατέστησε σαφές ότι η αγάπη του Θεού ισχύει για όλους τους ανθρώπους.

Ο Ιησούς περιβαλλόταν συχνά από ένα πλήθος λαού. Μέσα απ’ αυτό ξεχωρίζει ο κύκλος των Δώδεκα που δείχνει πως ο Ιησούς στρέφεται προς όλο τον Ισραήλ, όχι μόνο σε μια ιδιαίτερη μερίδα. Η αρχική χριστιανοσύνη, Παλαιστινή και εξωπαλαιστινή, θεωρεί τον εαυτό της ως τον Ισραήλ του Θεού, ως τον άγιο λαό του Θεού των εσχάτων χρόνων, που γι’ αυτόν ισχύουν οι υποσχέσεις της Γραφής και διατυπώθηκε σ’ αυτές το θέλημα του Θεού. Η θεία λατρεία και η ζωή της κοινότητας είναι γεμάτες από τη βεβαιότητα ότι ο Θεός τους εξέλεξε, Ιουδαίους και Εθνικούς, και σ’ αυτούς χάρισε την υπόσχεση του Πνεύματός του. Η χριστιανική κοινότητα είχε ευθύς εξαρχής σαφή συνείδηση της ιδιαιτερότητάς της. Ποτέ όμως για την αρχική χριστιανοσύνη δεν έπαψε η Π.Δ. να θεωρείται Αγία Γραφή, από την οποία οι υποσχέσεις και το θέλημα του Θεού απευθύνεται άμεσα προς την κοινότητα. Γι’ αυτό η χριστιανική κοινότητα επικαλείται τις Γραφές για να στηρίξει το κήρυγμά της. Η αρχική χριστιανοσύνη πιστεύει πως είναι η κοινότητα της Καινής Διαθήκης, αυτή όμως δεν νοείται όπως η κοινότητα του Κουμράν, σαν δηλ. η αποκατάσταση της Μωσαϊκής Διαθήκης, αλλά σαν η εσχατολογική Διαθήκη που ο Θεός συνήψε με τον θάνατο και την ανάσταση του Ιησού Χριστού.

Ως μέλη του λαού του Θεού συνάπτονται Ιουδαίοι και Εθνικοί στην ενότητα της Εκκλησίας. Αυτά που δένουν τα μέλη άρρηκτα είναι το Βάπτισμα και η Ευχαριστία, που οι πιστοί δέχθηκαν μαζί με την πίστη στον Ιησού, και βιώνουν σε κοινωνία μετ’ αλλήλων εντός των χριστιανικών κοινοτήτων που οργάνωσαν οι Απόστολοι του Ιησού Χριστού.

Όλα αυτά οι χριστιανοί τα ζουν όχι για να σώσουν τις ψυχές τους, όπως λένε κάποιοι χριστιανοί σήμερα, αλλά γιατί αυτοί περιμένουν την παλιγγενεσία, περιμένουν αρχικά, μάλιστα, πολύ γρήγορα τον ερχομό της καινής κτίσης, του νέου κόσμου που θα φέρει επανερχόμενος ο Χριστός. Η ζωή με τον επανερχόμενο Χριστό αποτελεί την πρώιμη χριστιανική εσχατολογία ως προσδοκία και ως μια νέα πραγματικότητα εντός του νέου αιώνος.

Στην Εκκλησία, κατά την μεταπαύλεια εποχή τέθηκαν μια σειρά από προβλήματα που έπρεπε να λύσει: α) Η καθυστέρηση της Παρουσίας που απαιτούσε κάποια αναθεώρηση της εσχατολογίας. β) Η εκκλησία απόχτησε βαθιά συνείδηση πως είχε ιστορία. γ) Γρήγορα επίσης χρειάσθηκε να ξεχωρίσει η σωστή από μια λαθεμένη παράδοση, για να διατηρηθεί η συνέχεια του ενός Ευαγγελίου. δ) Ούτε μπορούσε η Εκκλησία να συνεχίσει επί πολύ το έργο της, χωρίς να ρυθμίσει τα εσωτερικά της, καθώς και τους φορείς εξουσίας της κοινότητας. Αυτοί έπρεπε να φροντίζουν την Εκκλησία από οποιαδήποτε βλάβη, να αντιπροσωπεύουν τη σωτήρια διδασκαλία και τη σωστή διεξαγωγή των μυστηρίων. ε) Έπρεπε, μέσα στις μεταβαλλόμενες συνθήκες, να δώσουν κανόνες ζωής που να καθοδηγούν τους χριστιανούς στην καθημερινή προς τους εντός και εκτός συμπεριφορά.

Αυτά όλα χρειάζονταν νέες διατυπώσεις καθιερωμένων παλαιών διδαχών. Οι Κοινότητες έπρεπε να αποκτήσουν ένα Πολίτευμα, γιατί δεν μπορούσαν να ζήσουν χωρίς τάξη. Ποτέ η Εκκλησία –ένα πνευματικό σώμα– δεν έζησε χωρίς τάξη. Με την παρέλευση όμως του χρόνου, την επέκταση των Εκκλησιών και την αύξηση των αναγκών και υποχρεώσεών τους, έπρεπε να κανονιστούν επαρκέστερα οι διάφορες διακονίες και τα λειτουργήματα που θα έπρεπε να ασκούνται μονίμως.

Όπως ήταν φυσικό, στους φορείς του αξιώματος ανατέθηκε το έργο να ξεχωρίζει μεταξύ ορθής και λαθεμένης διδασκαλίας. Εξάλλου, η εκκλησιαστική διδασκαλία έπρεπε να πει στους χριστιανούς πώς να ζουν μέσα στον κόσμο. Η πίεση της ιστορίας κάνει μεγαλύτερη την αγωνία των πιστών για την εγγύτητα του Τέλους. Η σύνδεση της Αποκάλυψης με το αίμα του Αρνίου φωτίζει την απομένουσα περίοδο της παγκόσμιας ιστορίας. Η χριστιανική Κοινότητα γνωρίζει πως η βασιλεία ανήκει στο Θεό και τον Χριστό γι’ αυτό η επί γης αγωνιζόμενη εκκλησία μαζί με την θριαμβεύουσα στους ουρανούς δοξολογεί την εξουσία του Θεού και του Αρνίου, που στο τέλος των ημερών θα εμφανισθεί ορατή στα μάτια όλων. Μέχρι τότε ισχύει ως προς εμάς η υπομονή και η πιστότητα (Αποκ. 13,10? 14,20).

http://www.acadimia.gr/content/view/131/76/lang,el/

A Voice for the Voiceless

Thursday, 09 July 2009 02:58 PM EDT Valerie G. Lowe


The niece of Martin Luther King Jr. was an unlikely woman to become a pro-life activist. She had an abortion herself, but the painful experience helped her uncover the lies used by the abortion industry.

Alveda King is an unlikely poster child for pro-life causes. In 1970, when abortion was still illegal in the United States, her doctor gave her an abortion under false pretenses. Then in 1973, the 22-year-old walked into a Planned Parenthood clinic and underwent a second abortion, performed by a doctor who assured her, “It’s just a blob of tissue.”

The procedures damaged her cervix and forced her to miscarry another baby months later. In addition, the physical toll on her body and the emotional strain of the abortions led to the demise of her first marriage.

She divorced two more times in her life, but she says when she met Jesus in 1983, He opened her eyes to the reality of what she had done and forgave her for destroying her babies.

“God rescued me from a cycle of death, and the only thing that kept me from losing it was knowing I will one day see my babies in heaven,” she told Charisma.

The mother of six adult children, King, 59, says her love for the unborn trumps her painful past, and today she is driven by spiritual conviction to defend the most vulnerable of human beings.

In 2004, she joined forces with Priests for Life, which is said to be the nation’s largest Catholic, pro-life organization dedicated to ending abortion and euthanasia. As pastoral associate for the organization, King travels the country preaching, rallying support, and among other things, going after lawmakers who are “pro-murder.”

But advocating for the rights of others is in her genes—literally. King is the niece of the late Martin Luther King Jr. and wife Coretta. Her late father, A.D. King, was a high-profile leader in the civil rights movement who marched alongside his famous brother until Martin’s assassination in 1968. In 1978, she was elected to the Georgia state legislature and later appointed regional deputy of the U.S. Department of Education for region four by President George H.W. Bush.

Having a famous last name may open doors for her, but King knows the pro-choice industry is giving up no ground in the battle for abortion. She says she is one voice among millions crying out for the unborn.

And today the fulfillment of her uncle’s famous “I Have a Dream” speech is coming to fruition in her own life.

“My uncle Martin said he had a dream that Protestants and Catholics, gentiles and Jews would join together to sing that age-old spiritual, ‘Free at last / Free at last.’ But he also said, ‘Injustice anywhere is a threat to justice everywhere,’ and killing unborn babies is unjust.”

Legal Genocide

Since the Supreme Court’s historic 1973 ruling in Roe v. Wade, which legalized abortion in the U.S., 45-million-plus unborn babies have been aborted. According to the Henry J. Kaiser Family Foundation, about 19 percent of women having abortions in the U.S. are teens; 33 percent are between the ages of 20 and 24; and 48 percent are ages 25 and older.

Planned Parenthood, the nation’s largest provider of abortions, made more than $1 billion last year, according to the agency’s 2007-2008 annual report, providing 305,310 abortions to its clients. The not-for-profit agency says it “provides and protects trusted health care services and medically accurate sexuality education,” but Jamie Matthews, whose name has been changed to protect her identity, says Planned Parenthood preys on young women.

“They told me ‘the fetus’ was not yet a baby and my career would be ruined if I continued with the pregnancy, so I consented to the abortion. When I returned to the clinic a few days later complaining of sharp pains, they gave me a second abortion—and I wasn’t even pregnant!” she blurted while weeping over the ordeal.

One woman who asked Charisma not to disclose her identity said the doctor who aborted her baby when she was 14 misled her. “He led me to believe there would be no negative consequences to having an abortion since a ‘fetus is nothing.’ But he never told me I would be depressed, fearful and suffer from anxiety for years to come. He lied.”

King knows all too well the lies the “pro-death” industry tells desperate, unsuspecting women. “I told my doctor I hadn’t had a menstrual cycle in three months, and he said, ‘You don’t need another baby,’” she claims.

King says he dilated her cervix and performed what he called “a menstrual extraction.” “I heard a pop, and blood gushed out. I didn’t ask for it, but he gave me an illegal abortion with no anesthesia.”

Abortionists may use many of the same tactics today, but pro-life groups are initiating new legislation that will stem the tide of abortion in the United States. When voters in South Dakota, Colorado and California went to the polls in November and said no to legislation that would have redefined or restricted abortion—or in the case of Colorado, put it on a par with first-degree murder—pro-life advocacy groups went to work on new legislation.

Observers credit the pro-life surge to President Barack Obama’s staunch pro-choice voting record and recent actions that support abortion. In January, he struck down the Mexico City Policy, which would have prohibited U.S. dollars from being used to fund family-planning clinics in other countries. And his selection of Kathleen Sebelius as Health and Human Services Secretary is a sure sign, say observers, of his commitment to “rescind the abortion conscience clause,” which allows doctors and other medical personnel to refuse to participate in abortions for ethical reasons.

The president’s decisions have brought strong reactions from conservatives, who believe their views represent those of the majority of Americans. A Gallup Poll released in May confirms that more Americans are pro-life. The data revealed that 51 percent of Americans polled consider themselves “pro-life” compared to 42 percent who identify themselves as “pro-choice.”

The research company says “it was the first time a majority of U.S. adults have identified themselves as pro-life since Gallup began asking the question in 1995.”

The shooting death of prominent late-term abortionist Dr. George Tiller by a lone gunman in late May brought to light the hailstorm of controversy that continues to drive the abortion fight. Advocacy groups quickly denounced the shooting but said the president would use the shooting as an excuse to restrict pro-life activities protected by law.

“The Obama administration will use this [murder] as a means to try to punish the pro-life movement,” Mathew D. Staver, founder of the pro-life legal firm Liberty Counsel, told Charisma News Online.

“We will diligently and aggressively resist the administration’s attempt to use this or any other matter that does not represent the pro-life movement to trample on the constitutional rights of pro-lifers.”

Americans United for Life (AUL) launched an aggressive campaign to counteract the efforts and influence of pro-choice organizations such as Planned Parenthood. Denise Burke, vice president of legal affairs, called for “common-sense, medically appropriated regulations of abortion, including informed consent, ultrasound requirements, parental involvement and abortion clinic regulations.”

Christians across the country are using their influence to protect the lives of unborn babies and say believers have a biblical mandate to protect human life. Lou Engle, visionary and co-founder of TheCall solemn assemblies, posted an open letter to the president criticizing his actions concerning the unborn.

“This debate over abortion will only intensify and be inflamed if President Obama, the Congress, and Senate keep pushing the issue of abortion over to the far side of where millions of Americans refuse to go.”

The Church Can Turn the Tide

In 2000, King traveled with Real Women’s Voices to Washington, D.C., to lobby then-Sen. Barack Obama. But she says when the group arrived at his office, the senator walked out the back door.

“I saw him and said, ‘Hello, Sen. Obama.’ He looked down at the floor and walked away.” It’s a response she is used to, but she says it won’t stop her from mounting the steps of Congress to keep the issue of abortion before lawmakers.

In November, King found herself on the opposite side of the political aisle when other members of the King family publicly supported Obama for president. She says her family’s situation is a reflection of a larger issue in the body of Christ.

She knows the struggle some people face because of the overwhelming popularity of the president, especially among African-Americans. But the voices of her babies who died at the hands of abortionists and the millions more who will be aborted this year force her to put racial issues and politics aside and fight for the cause she’s been called to uphold.

She says Christians have a responsibility to protect the next generation of children, and nothing is more important to God than issues of life and spiritual death. “God will deal with the skin-color issue, and yes, there is a problem with racism in America,” King says.

In fact, black pro-life advocates say black babies are aborted at a higher rate than babies in any other racial group. According to staunch pro-life advocate, Johnny Hunter, 1,452 African-American babies lose their lives to abortion every day. He says if the numbers continue to rise, the population of black people in America will dwindle.

Hunter resigned a full-time pastoral position to work with LEARN Inc., a pro-life advocacy group created to save black babies from abortion through education and other resources.

“Abortion is racism in its ugliest form. It nullifies every civil rights gain we’ve ever made,” he says. “What good is the Voting Rights Act to a dead baby?”

Like other pro-life, African-American Christians, King is asked the race question, but says the church must move beyond “political machinations” and start a prayer movement that will lead to spiritual reform.

“Morality cannot be legislated. The human heart must be changed by a divine touch, and the church has the key, the responsibility of leading the way. Has the church fallen short? The answer is yes, and yet it is never too late to return to God,” says King, who attends Believers’ Bible Christian Church, a full gospel congregation in Atlanta.

She says Christians won’t deal with issues of life and abortion because of what she calls “mistaken compassion” and “misplaced compassion.”

“Pastors will say, ‘Oh, we don’t want to hurt the woman’s feelings.’ Or, ‘It’s such a personal issue.’ But the church can stem the tide of abortion in America,” she says.

King urges women around the country to go to their pastors and speak out. “Tell them abortion is bad for children; it’s destroying families.”

Her message to Christians who voted for Obama: Go to Washington on behalf of the babies. She says their voices should be heard first and foremost in Washington.

“They need to tell the president of this land and all of Congress: ‘It is not OK to kill the weak. It is not OK to kill the babies in the name of science. It is not OK to kill the youngest,’” she says.

King says she nearly had a nervous breakdown when she accepted Jesus and came to grips with the fact that her unborn babies were not “blobs of tissue” but were in fact human beings.

“I have a dream in my genes,” King wrote in a message to pro-life constituents. “Ultimately, what brings us the greatest rewards or the worst scars are the choices that we make concerning things that have spiritual consequences. ... As my uncle Martin Luther King Jr. said, ‘The time is always right to do what is right.’ ”



Valerie G. Lowe is associate editor of Charisma. To contact Alveda King, go to priestforlife.org/africanamerican.

'Dead' baby wakes before funeral

A premature baby declared dead by doctors at a hospital in Paraguay was found to be alive hours later when he was taken home for a funeral wake.

Saturday, 8 August 2009 02:12 UK

Jose Alvarenga said he had discovered his son was alive after he heard crying from the box in which he was placed. The baby is now back at the same hospital's intensive care unit and reported to be in a stable condition. The head of paediatric care at the hospital said a doctor had not properly checked the infant's vital signs.

"This is a very unusual case," Ernesto Weber told the AFP news agency, adding that an investigation into the incident would be carried out.

A doctor who works at the hospital's maternity unit said staff had tried to revive the baby for an hour before declaring him dead.

"His pulse was so low that it was undetectable," Aida Notario said.

According to medical records, the baby weighed only 500g (17.6oz).

The smallest on record was an American baby who weighed just 280g (10oz), born at less than 22 weeks.

http://news.bbc.co.uk/2/hi/americas/8191023.stm