Human Rights Law Network

Δεν διατηρούμε καμία αμφιβολία πως ο προσανατολισμός του νομικού συστήματος στην Ινδία είναι προς τις ανάγκες των πλουσίων και δεν νοιάζεται καθόλου για τις ανάγκες των φτωχών. Η ιδιοκτησία και όχι τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι στη καρδιά της φιλοσοφίας του.

Θεμελιώδεις κοινωνικές αλλαγές λοιπόν θα πραγματοποιηθούν μέσα από κοινωνικά κινήματα.

Παρά τις διαβεβαιώσεις περί του αντιθέτου, οι φτωχοί βρίσκονται με τη πλάτη στον τοίχο, συχνά με μοναδική επιλογή να πάνε στα δικαστήρια.

Είναι καθήκον των δικηγόρων να τους υπερασπιστούν...

http://www.hrln.org/

Οι ατσάλινες αρτηρίες του Καλβίνου

Με τη συμπλήρωση 500 χρόνων από τη γέννηση του ελβετού θεολόγου μια νέα βιογραφία φωτίζει τη ζωή, το έργο και την προσωπικότητα της κορυφαίας αυτής μορφής του Προτεσταντισμού

του ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗ | Κυριακή 5 Ιουλίου 2009


Στις 10 Ιουλίου, πριν από 500 χρόνια, σε μια μικρή πόλη της γαλλικής Πικαρδίας, γεννήθηκε ένα παιδί που με τη ζωή, το έργο, το κήρυγμα και τη δράση του θα σφράγιζε τον κόσμο της δυτικής χριστιανοσύνης, αλλά και τα ήθη και τον πολιτισμό της Κεντρικής Ευρώπης, των Κάτω Χωρών και της Σκανδιναβίας, όπως αργότερα και των Ηνωμένων Πολιτειών. Το παιδί αυτό υπήρξε φιλάσθενο, όμως διέθετε, καθώς γράφει σε ένα ωραίο του ποίημα ο Τεντ Χιουζ, «ατσάλινες αρτηρίες». Το ονοματεπώνυμό του: Ιωάννης Καλβίνος. Το συγγραφικό έργο αυτής της εξέχουσας προσωπικότητας του Προτεσταντισμού είναι σχεδόν άγνωστο στη χώρα μας. Στην αγορά δεν κυκλοφορεί ούτε ένα έργο του Καλβίνου- κι ελάχιστα από τα κείμενα του πατέρα του Προτεσταντισμού, του Λούθηρου. Και όμως, η πολιτική και πολιτισμική σημασία του έργου και των δύο υπήρξε τεράστια. Αν λ.χ. οι πηγές του δοκιμίου, όπως τουλάχιστον γράφεται σήμερα στον δυτικό κόσμο, βρίσκονται στις βιογραφίες του Πλουτάρχου, στις δημηγορίες του Θουκυδίδη και στον Σενέκα, σε αυτές θα πρέπει να προσθέσουμε και το έργο του Λούθηρου που βασίζεται στο κήρυγμα του άμβωνα, και του Καλβίνου, που ο λόγος του είναι πιο σύνθετος, χωρίς τη σπαρτιατική απλότητα του Λούθηρου, αλλά εξίσου ορθοτομημένος και βασισμένος στα επιχειρήματα τα οποία επιστρατεύει η ακράδαντη πίστη στον κοινοτικό χαρακτήρα της Εκκλησίας. Εύλογα συμπεραίνει κανείς πως και μόνο για το γεγονός ότι ανήκουμε στην ευρωπαϊκή οικογένεια θα έπρεπε τουλάχιστον στο ευρύτερο κοινωνικό και φιλοσοφικό επίπεδο να γνωρίζουμε από πρώτο χέρι το έργο των επιφανέστερων φυσιογνωμιών του Προτεσταντισμού. Ας θυμίσω ότι το έργο μεγάλων μορφών της Καθολικής Εκκλησίας, όπως οιΕξομολογήσεις του ιερού Αυγουστίνου, έχει μεταφραστεί στα ελληνικά (από τη Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου που τις απέδωσε εξαίρετα στη γλώσσα μας). Ας προσθέσω εδώ την οξύτατη παρατήρηση του Τζορτζ Στάινερ ότι η απλότητα της γραφής του Μπέρτολτ Μπρεχτ παραπέμπει ευθέως στην παράδοση που δημιούργησε ο Λούθηρος.

Περίπλοκη προσωπικότητα
Στις εκδόσεις του Πανεπιστημίου του Υale, επί τη ευκαιρία της συμπλήρωσης 500 χρόνων από τη γέννηση του Καλβίνου, κυκλοφόρησε πρόσφατα μια βιογραφία του Ιωάννη Καλβίνου γραμμένη με τη γνωστή αγγλοσαξονική «ανεξιθρησκία» από μια αυθεντία στα ζητήματα του Προτεσταντισμού, τον Μπρους Γκόρντον, καθηγητή στη Σχολή Θεολογίας του ομώνυμου πανεπιστημίου. Βιβλίο απολύτως τεκμηριωμένο, με εξαντλητική χρήση των πηγών, αλλά και με γλαφυρό ύφος που το καθιστά ελκυστικό στον μέσο αναγνώστη. Στόχος του να παρουσιάσει τη σύνθετη και περίπλοκη προσωπικότητα του Καλβίνου και να αναδείξει μαζί με τον άτεγκτο θεολόγο και τον φανατικό κήρυκα του Ευαγγελίου (που μελετώντας αυτού κυρίως το έργο ο Μαξ Βέμπερ διατύπωσε την περίφημη θεωρία του περί καπιταλισμού και προτεσταντικής ηθικής), και τον άνθρωπο με τις περιπέτειες, τα δράματα, τις δυσκολίες και τα προβλήματά του. Για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι στην περίπτωση του Καλβίνου ζωή και έργο ταυτίζονται και πως και τα δύο ορίζονται από έναν και μόνο παράγοντα: την απόλυτη αφοσίωση στον Θεό. Σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που οτιδήποτε δεν πηγάζει από την αφοσίωση αυτή όχι απλώς να είναι επουσιώδες, αλλά στην ουσία σαν να μην υφίσταται.

Τα παραπάνω ωστόσο δεν σημαίνουν πως ο Καλβίνος ήταν ένα μοναχικό ον με μόνο στόχο την επιβολή των ιδεών του στους άλλους μέσω μιας θρησκείας όπου θα κυριαρχούσε ο μονολιθικός χαρακτήρας του δόγματος. Πέραν του ότι το πεδίο όλων των αναφορών του ήταν η Βίβλος, ο Καλβίνος βρισκόταν σε συνεχή επαφή με ποικίλα δίκτυα, με ομάδες, με κοινότητες, με τοπικές οργανώσεις και με άτομα. Η οικογένεια, οι συγγενείς και οι φίλοι του έπαιξαν μεγάλο ρόλο στη ζωή του, μολονότι η παρουσία του και η σιδηρά πειθαρχία που επέβαλλε στον εαυτό του και στους άλλους επισκίαζαν τους πάντες γύρω του. Ο ίδιος δεν ήθελε να γίνει πρόσωπο αναφοράς, ένα είδος ας πούμε ζωντανού θρύλου εν ζωή- ακόμη και μετά θάνατον. Είχε συνείδηση αποστολική και για τον εαυτό του δεν έγραψε σχεδόν τίποτε. Ελάχιστες αυτοβιογραφικές νύξεις υπάρχουν στα γραπτά του. Το 1957 βεβαίως, σε υπόμνημά του για μια έκδοση των Ψαλμών, δίνει κάποια στοιχεία πνευματικής αυτοβιογραφίας του. Εν τούτοις, με τα σημερινά δεδομένα, όπως σημειώνει ο Μπρους Γκόρντον, ούτε εδώ υπάρχει κάτι από το οποίο θα μπορούσαμε να βγάλουμε συμπεράσματα για τη ζωή του εκτός Εκκλησίας. Ακόμη και στις επιστολές του δεν υπάρχει σχεδόν τίποτε προσωπικό. Ο λόγος είναι απλός: ο Καλβίνος απομόνωσε τον εαυτό του από τη ζωή και το έργο του προκειμένου να δημιουργήσει χώρο για τους πιστούς ώστε να επικοινωνούν ευθέως με τον Θεό.

Εν τούτοις αυτή η θαυμάσια βιογραφία μάς οδηγεί και σε άλλα συμπεράσματα. Πρώτον, ότι ο Καλβίνος είχε σοβαρά προβλήματα στις σχέσεις του με τους άλλους. Τον χώριζε λες κάποιο αόρατο τείχος, πάνω στο οποίο έπεφτε η βαριά σκιά ενός Θεού η απόλυτη θέληση του οποίου εκμηδένιζε τα πάντα. Δεύτερον, πως στη δημόσια σφαίρα εμφανιζόταν με απαρασάλευτες βεβαιότητες όσον αφορά το ηθικό, το δογματικό και το ερμηνευτικό πεδίο. Ο Θεός του ήταν ένα υπεραξίωμα που κανείς δεν θα τολμούσε όχι να το αμφισβητήσει αλλά ούτε καν να το εξετάσει εκτός Βίβλου. Μολονότι το πρότυπό του υπήρξε ο Απόστολος Παύλος για τον ίδιον η αξία της κατήχησης βασιζόταν στην απόλυτη ταύτιση με την Αγία Γραφή.Καλός σύζυγος και πατέρας
Ο Καλβίνος ήταν καλός σύζυγος και πατέρας. Οταν έβγαινε στη δημόσια αρένα ωστόσο μεταχειριζόταν τους αντιπάλους του με σκληρότητα κι εκδικητικότητα. Την άποψη που σχημάτιζε για έναν άνθρωπο δεν την άλλαζε ποτέ. Φαινόταν εγωιστής, όμως δεν ήταν. Δεν έβγαινε στο προσκήνιο ο εαυτός του, αλλά η φωνή του δόγματος, ο λόγος του Ευαγγελίου. Η άγνοια ή το σφάλμα δεν τον ενοχλούσαν. Εν τούτοις ουδέποτε ανέχθηκε τη διαφορετική γνώμη και ουδέποτε τη συζήτησε. Η απάντησή του σ΄ αυτές τις περιπτώσεις ήταν η αμείλικτη πολεμική.

Τον πυρήνα του καλβινιστικού κοινοτισμού τον συνιστούσε η συγκρότηση της κοινότητας υπό την αιγίδα της Εκκλησίας- και κάτω από τη βαριά σκιά του Θεού. Η ανάπτυξη των προτεσταντικών Εκκλησιών και των κοινοτήτων στην Ευρώπη και στον Νέο Κόσμο, η διασπορά και εν μέρει η πολυμορφία τους είναι ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα του δυτικού κόσμου που στην επίδρασή του συχνά δεν δίνουμε τη δέουσα προσοχή. Το θέμα επομένως δεν είναι αν η καλβινιστική διδασκαλία είχε θετικά ή αρνητικά αποτελέσματα, αλλά πώς το έργο και η δράση του Καλβίνου επέδρασαν όχι μόνο στον Χριστιανισμό, αλλά και στην πολιτική, την κοινωνική, την πολιτιστική, ακόμη και στην οικονομική ιστορία του δυτικού κόσμου. Και από την άποψη αυτή η βιογραφία του από τον Μπρους Γκόρντον είναι ένα εξαίρετο βοήθημα.

Η ορατή και η αόρατη Εκκλησία

Ο Ιωάννης Καλβίνος (Jean Calvin) γεννήθηκε στη Νουαγιόν της Νότιας Γαλλίας.Ηταν το δεύτερο από τα τρία παιδιά (όλα αγόρια) του G rard Calvin.Στα δώδεκα χρόνια του προσελήφθη από έναν επίσκοπο να δουλέψει για την εκκλησία του.Αργότερα σπούδασε σε κολέγιο Λατινικά και στη συνέχεια Φιλοσοφία.Το 1525 ο πατέρας του τον έγραψε στο Πανεπιστήμιο της Ορλεάνης να σπουδάσει Νομικά.Το 1532 εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο πάνω στο έργο του Σενέκα De Clementia. Αλλά εκείνη την εποχή στη Γαλλία και σε άλλα μέρη της Ευρώπης ζούσαν τη σύγκρουση ανάμεσα στους ανθρωπιστές-μεταρρυθμιστές και στους συντηρητικούς καθηγητές,όπως και τις διοικητικές αρχές των πανεπιστημίων.Τότε ο Καλβίνος αποφάσισε ότι θα αφιέρωνε εφεξής τη ζωή του στη θρησκευτική μεταρρύθμιση.

Οι απόψεις και η δράση του προκάλεσαν την οργή των Αρχών και της Καθολικής Εκκλησίας. Δύο χρόνια αργότερα αναγκάστηκε να καταφύγει στο εξωτερικό. Η Γενεύη της Ελβετίας ήταν ο τόπος όπου θα ανέπτυσσε το μεγαλύτερο μέρος της δράσης του,καθιστώντας την προπύργιο του Προτεσταντισμού.Αλλά ως το τέλος της ζωής του δεν έπαψε να ταξιδεύει.Στην Ιταλία, τη Γερμανία,στις Κάτω Χώρες.Ηταν ηγετική μορφή που τη φλόγιζε το αποστολικό πνεύμα,γι΄ αυτό και πολλοί τον θεωρούν τη δυτική,ας πούμε,εκδοχή του Αποστόλου Παύλου.Ηταν ικανός να συνενώνει όπως και να στηλιτεύει με δριμύτητα ιερωμένους και λαϊκούς,πρίγκιπες και βασιλείς,πλούσιους και φτωχούς.Κήρυττε την απόλυτη πειθαρχία,τη με αυστηρότητα τήρηση των αρχών της Αγίας Γραφής και ήταν αμείλικτος εχθρός των φιλελεύθερων ιδεών.Οχι τόσο για το δημοκρατικό τους περιεχόμενο,αλλά όσο γιατί θεωρούσε ότι αποτελούσαν τις σύγχρονες μορφές ειδωλολατρίας.

Τα κηρύγματα,τα γραπτά,οι λόγοι και οι επιστολές του βασίζονται στον προσδιορισμό της ορατής και της αόρατης Εκκλησίας.Η ορατή είναι η επίγεια Εκκλησία που περιέχει στους κόλπους της τους πιστούς που ομνύουν στο όνομα του Χριστού και τηρούν κατά γράμμα τις αρχές του Ευαγγελίου.Αλλά η αόρατη είναι η αιώνια Εκκλησία με όλους τους πιστούς, ζωντανούς και νεκρούς,από καταβολής δηλαδή κόσμου.Και φυσικά η αόρατη περιέχει και την ορατή Εκκλησία.

Στη διαθήκη του τον Απρίλιο του 1564 εμφανίζεται διχασμένος ανάμεσα στην απόλυτη πίστη στο Ευαγγέλιο και στην αποστολή που ανέλαβε: να το διδάξει και να επιβάλει τις αρχές του, και στα αποτελέσματα της δράσης του,η οποία θεωρεί ότι δεν ανταποκρίθηκε όπως θα έπρεπε στο κάλεσμα που είχε λάβει νέος.Είναι η τελική απόδειξη του διχασμού μέσα στον οποίο έζησε όλη του τη ζωή- και σε καθεστώς εξορίας, μια εξορία μολαταύτα ανύπαρκτη για τον ίδιο,όπως και για κάθε «συνεπή» χριστιανό που ζώντας στη μεγάλη οικουμενική πατρίδα της Εκκλησίας δεν έχει ανάγκη κοσμικής πατρίδας.Ο διχασμός του επομένως συνίσταται στην έλλειψη απόλυτης συμβατότητας προθέσεων και αποτελεσμάτων.Αυτό σήμερα ακούγεται σχεδόν σαν εξομολόγηση κάποιας αμαρτίας,όπως ας πούμε το προπατορικό αμάρτημα.Αλλά το ότι 500 μετά τη γέννηση του Καλβίνου οι οπαδοί του είναι οι αυστηρότεροι και σκληρότεροι προτεστάντες δείχνει την τεράστια δύναμη της προσωπικότητάς του,της διδασκαλίας του, όπως και των παρενεργειών της.

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=56&artId=277006&dt=05/07/2009

Στο Ιnternet ο Σιναϊτικός Κώδικας, το αρχαιότερο χειρόγραφο της Βίβλου

Περίπου 800, από τις 1460 σελίδες, της Βίβλου έχουν ανακτηθεί και δημοσιευτεί στο Ίντερνετ. Έτσι, οι ιστοσελίδες περιλαμβάνουν, πλέον, και το παλαιότερο χειρόγραφο κείμενο της Καινής και μέρος της Παλαιάς Διαθήκης, με Κώδικα που είναι γραμμένος σε κεφαλαιογράμματη τετραγωνισμένη ελληνική γραφή.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για τον «Σιναϊτικού Κώδικα», το αρχαιότερο χειρόγραφο που περιέχει το πλήρες Κείμενο της Καινής Διαθήκης και μέρος της Παλαιάς Διαθήκης.

Οι χρήστες του Ίντερνετ δεν έχουν παρά να επισκεφθούν την ιστοσελίδα

www.codexsinaiticus.org.

Η ψηφιοποίησή του έγινε με τη συνεργασία βρετανικών, γερμανικών, αιγυπτιακών και ρωσικών ινστιτούτων και ο ιστοτόπος περιλαμβάνει και διευκρινήσεις στην ελληνική γλώσσα.

«Πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους θησαυρούς της ανθρωπότητας» δήλωσε ο προϊστάμενος του Τμήματος Μεσαιωνικών Χειρογράφων και Χειρογράφων των Πρώιμων Χρόνων τής Βρετανικής Βιβλιοθήκης του Λονδίνου, Δρ. Σκοτ ΜακΚέντρικ.

«Το ηλικίας 1.600 ετών χειρόγραφο ανοίγει ένα 'παράθυρο' στην εξέλιξη του Χριστιανισμού και παρέχει στοιχεία για το πώς μεταδόθηκε το μήνυμα της Βίβλου από γενιά σε γενιά» πρόσθεσε, υπογραμμίζοντας τη σημασία που έχει η ψηφιοποίηση του Κώδικα για τους ερευνητές.

Ο Σιναϊτικός Κώδικας χρονολογείται στα μέσα του 4ου αιώνα και ανακαλύφθηκε στη Μονή της Αγίας Αικατερίνης του Όρους Σινά.

Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι συντάχθηκε σε 50 αντίγραφα, κατ' εντολή του Μεγάλου Κωνσταντίνου, όταν ασπάστηκε τον Χριστιανισμό. Την άποψη αυτή δεν συμμερίζεται η Μονή.

Τον Κώδικα ανακάλυψε ο Γερμανός μελετητής Κόνσταντιν φον Τίσεντορφ, ο οποίος σταδιακά τον μετέφερε στη Ρωσία. Το 1935 το τότε σοβιετικό καθεστώς πούλησε το χειρόγραφο στο Βρετανικό Μουσείο, όπου και έκτοτε βρίσκεται.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 6 Ιουλίου 2009

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4525275&ct=4

Ταυτοποιήθηκαν τα λείψανα του Αποστόλου Παύλου

Δευτέρα 29 Ιουνίου 2009 [ 11:24 ]

Στον Απόστολο Παύλο πιθανότατα ανήκουν τα λείψανα μέσα στη μαρμάρινη λευκή σαρκοφάγο, που βρισκόταν σε κατακόμβη της περίφημης και μεγαλοπρεπούς Βασιλικής, έξω από τα τείχη της Ρώμης.

Τη σημαντικότατη αυτή είδηση ανακοίνωσε χθες Κυριακή ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣτ', βασιζόμενος στα στοιχεία της πρώτης επιστημονικής έρευνας που έγινε στα λείψανα.

Σύμφωνα με τον ποντίφικα, πρόσφατα οι αρχαιολόγοι ανέσυραν και άνοιξαν τη σαρκοφάγο, η οποία βρισκόταν κάτω από τη Βασιλική του Αγ.Παύλου και που εδώ και 2.000 χρόνια θεωρείτο από τους πιστός ως ο τάφος του Αποστόλου των Εθνών.

Όπως προκύπτει από τη ραδιοχρονολόγηση άνθρακα, τα λείψανα ανάγονται στον 1ο ή στον 2ο αιώνα.

«Το στοιχείο αυτό πιθανότατα επιβεβαιώνει την ομόφωνη και αδιαμφισβήτητη παράδοση που θέλει τα λείψανα του Αποστόλου Παύλου να βρίσκονται εδώ» δήλωσε ο προκαθήμενος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, στη διάρκεια της τελετής λήξης του Έτους Αποστόλου Παύλου.

Μέσα στη σαρκοφάγο οι αρχαιολόγοι βρήκαν κόκκους από λιβάνι, αλλά και υπολείμματα από δύο λινά υφάσματα.

Μία δεύτερη είδηση αποτελεί η ανακάλυψη και της αρχαιότερης προσωπογραφίας του Αποστόλου Παύλου στην κατακόμβη της Αγίας Θέκλας στη Ρώμη.

Σύμφωνα με την εφημερίδα του Βατικανού «L'Osservatore Romano», το φρέσκο -που χρονολογείται στα τέλη του 4ου αιώνα μ.Χ.- αποκαλύφθηκε στις 19 Ιουνίου.

Οι ανασκαφές στον τάφο του Αποστόλου Παύλου άρχισαν το 2002, μετά τις έντονες διαμαρτυρίες των πιστών ότι δεν μπορούν να τον επισκεφθούν.


http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=275840&dt=29/06/2009

Απάτη της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους

Τη διενέργεια ποινικής προκαταρκτικής εξέτασης παρήγγειλε εγγράφως στον προϊστάμενο της Εισαγγελίας Εφετών Αθηνών ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γ.Σανιδάς για τη μεταβίβαση στην κυριότητα της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους έκτασης 37.000 στρεμμάτων στη Σκύρο και την πώληση 1.935 στρεμμάτων από τη Μονή στο ελληνικό δημόσιο με υπέρογκο τίμημα.

Η έκταση των 37.000 στρεμμάτων στη Σκύρο περιήλθε στην κυριότητα της Ιεράς Μονής, μέσω δικαστικών αποφάσεων του πρωτοδικείου Χαλκίδας και του Εφετείου Αθηνών. Όπως αναφέρει στην παραγγελία του ο κ. Σανιδάς, οι δικαστικές αποφάσεις είναι «απότοκες παραπλανήσεων των δικαστηρίων αυτών», καθώς «προσήχθησαν ψευδή στοιχεία και υπήρξαν ψευδομαρτυρίες. Κατά συνέπεια, οι αποφάσεις αυτές δεν είναι νόμιμες».

Με την παραγγελία του ο κ. Σανιδάς ζητάει να ερευνηθεί εάν τελέστηκε το έγκλημα της απάτης σε βαθμό κακουργήματος σε βάρος του ελληνικού δημοσίου, με την αναγνώριση της κυριότητας στη Μονή της έκτασης των 37.000 στρεμμάτων στη Σκύρο.

Ακόμη, αναφέρει ότι σε περίπτωση που η έκταση των 37.000 στρεμμάτων αποδειχθεί ότι ανήκει στη Μονή, να ερευνηθεί εάν διαπράχθηκε κακουργηματική απάτη σε βάρος του δημοσίου με τις αποζημιώσεις που δόθηκαν για την απαλλοτρίωση των 1.935 στρεμμάτων σε αναξιοποίητη περιοχή της Σκύρου.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1027450&lngDtrID=244

Όλα για το σεξ :)

"Κατ' αρχήν η στρεβλωμένη φύση μας, τα δαιμονικά πνεύματα που μας βάζουν σε πειρασμό, και όλη η σύγχρονη προπαγάνδα για τη λαγνεία, συμμαχούνε για να μας κάνουν να νιώσουμε πως οι επιθυμίες στις οποίες αντιστεκόμαστε είναι τόσο "φυσικές", τόσο "υγιείς", και τόσο λογικές, που είναι σχεδόν διαστροφή και ανωμαλία να αντιστεκόμαστε."



C. S. Lewis (1898-1963)

Θα εξετάσουμε την χριστιανική ηθική σε σχέση με το σεξ, αυτό που οι Χριστιανοί αποκαλούν η αρετή της αγνότητας. Ο Χριστιανικός κανόνας της αρετής δε θα πρέπει να συγχέεται με τον κοινωνικό κανόνα της "σεμνότητας". Ο κοινωνικός κανόνας της ευπρέπειας καθορίζει τα όρια μέσα στα οποία θα πρέπει να κινείται το ντύσιμο ως αναφορά την αποκαλυπτικότητα του σώματος, καθώς και τα υποκείμενα σ' αυτό τον κανόνα, σύμφωνα με τα έθιμα ενός δεδομένου κοινωνικού κύκλου.

Συνεπώς, αν και ο κανόνας της αγνότητας είναι σταθερά ο ίδιος για όλους τους Χριστιανούς όλες τις εποχές, ο κανόνας της ευπρέπειας υπόκειται σε αλλαγές.

Ένα κορίτσι σε κάποιο νησί του Ειρηνικού Ωκεανού, που σχεδόν δε φοράει ρούχα, και μια Βικτωριανή κυρία εντελώς καλυμμένη απο τα ρούχα της μπορούν κάλλιστα να είναι το ίδιο "σεμνές" σύμφωνα με τα ήθη της κοινωνίας τους, και θα μπορούσαμε να υποθέσουμε (όσο αυτό είναι εφικτό από το ντύσιμό τους) πως και οι δύο είναι το ίδιο ενάρετες (ή όχι).

Ένα τμήμα από το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούσαν ενάρετες γυναίκες στην εποχή του Σαίξπηρ, θα το χρησιμοποιούσαν την εποχή του 19ου αιώνα μόνο γυναίκες ελευθερίων ηθών.

Όταν οι άνθρωποι παραβαίνουν τους κανόνες της ευπρέπειας που ισχύουν στον κοινωνικό τους περίγυρο, εαν το κάνουν αυτό σκόπιμα για να προκαλέσουν τη λαγνεία προς τον εαυτό τους, τότε παραβαίνουν τους κανόνες της αγνότητας. Εαν όμως τους παραβαίνουν από άγνοια ή απροσεξία τότε είναι υπόλογοι μόνο για τους κακούς τους τρόπους.

Εαν παραβαίνουν τους κανόνες με εριστικότητα με σκοπό να σοκάρουν ή να φέρουν σε δύσκολη θέση τους άλλους, δεν είναι κατ' ανάγκη άσωτοι, αλλά είναι ανάλγητοι, γιατί είναι αναισθησία το να ευχαριστιέσαι με το να κάνεις τους άλλους να αισθάνονται άβολα.

Δεν νομίζω πως πως ένα πολύ αυστηρό ή σχολαστικό επίπεδο ευπρέπειας αποτελεί απόδειξη αγνότητας ή πως βοηθάει καθόλου, και έτσι θεωρώ πως η μεγάλη χαλάρωση και απλούστευση του κανόνα της ευπρέπειας που έχει γίνει στη δική μου εποχή είναι καλό πράγμα. Στην παρούσα κατάσταση, πάντως, συμβαίνει το εξής, άνθρωποι διαφορετικών χαρακτήρων και ηλικιών δεν αναγνωρίζουν όλοι τα ίδια πρότυπα, κι έτσι υπάρχει μια σύγχηση.
Και όσο διαρκεί αυτή η σύγχηση πιστεύω πως οι πιο ηλικιωμένοι, ή οι πιο "συντηρητικοί" άνθρωποι θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί, ώστε να μην υποθέτουν πως οι νεότεροι ή οι πιο "χειραφετημένοι" άνθρωποι είναι διεφθαρμένοι όταν με τα παλιά πρότυπα είναι απρεπής, αλλά παρομοίως και οι νεότεροι δε θα πρέπει να αποκαλούν τους μεγαλύτερους σε ηλικία σεμνότυφους επειδή δεν αποδέχονται τόσο εύκολα τα νέα πρότυπα. Μια ειλικρινής επιθυμία να βλέπει ο καθένας τους άλλους θετικά και η προσπάθεια να νιώθουν οι άλλοι όσο πιο άνετα γίνεται θα λύσει τα περισσότερα από τα προβλήματα.

Η παρθενιά είναι η λιγότερο δημοφιλής από όλες τις Χριστιανικές αρετές. Δεν υπάρχει όμως οδός διαφυγής, ο Χριστιανικός κανόνας είναι, "ή παντρεύεσαι με πλήρη πιστότητα στον/στην σύντροφό σου, ή αλλιώς ολική αποχή".
Αυτό τώρα είναι τόσο δύσκολο και τόσο αντίθετο με τα ένστικτά μας, που προφανώς είται ο Χριστιανισμός είναι λάθος ή το σεξουαλικό μας ένστικτο, όπως είναι τώρα, έχει στραβώσει. Ή το ένα, ή το άλλο. Φυσικά καθώς είμαι Χριστιανός, πιστεύω πως είναι το ένστικτό μας που κάνει λάθος.

Αλλά έχω και άλλους λόγους να το πιστεύω αυτό. Ο βιολογικός σκοπός της σεξουαλικής πράξης είναι η τεκνοποίηση, όπως ακριβώς ο βιολογικός σκοπός του όρεξης για φαγητό είναι η η συντήρηση του σώματος. Εάν τώρα τρώμε όποτε θέλουμε και όσο θέλουμε, το πιθανότερο είναι πως οι περισσότεροι από εμάς θα ξεφύγουμε και θα τρώμε πολύ, αλλά όχι υπερβολικά πολύ. Ένας άνθρωπος μπορεί να φάει για δυο, αλλά δεν μπορεί να φάει για δέκα. Η επιθυμία μας οδηγεί σε μια ελαφρά υπερβολή όσον αφορά το βιολογικό σκοπό, αλλά όχι σε ακρότητες.

Αλλά εάν ένας υγιής νέος άνδρας ικανοποιούσε το σεξουαλικό του ένστικτο όποτε ένιωθε την ανάγκη, και εαν κάθε τέτοια του πράξη είχε σαν επακόλουθο ένα μωρό, τότε σε δέκα χρόνια θα μπορούσε εύκολα να επανδρώσει ένα μικρό χωριό.
Αυτή λοιπόν η σεξουαλική διάθεση βρίσκεται σε μια γελοία και εξωφρενική υπερβολή ως αναφορά τη λειτουργία της.

Η δείτε το από μια άλλη άποψη.
Θα μπορούσε κανείς να μαζέψει ένα μεγάλο κοινό για την παρακολούθηση στριπτίζ, την παρακολούθηση δηλαδή μιας κοπέλας που γδύνεται επάνω στη σκηνή. Ας υποθέσουμε τώρα πως ερχόμαστε σε μια χώρα όπου θα μπορούσες να γεμίσεις μια αίθουσα απλώς με την παρουσίαση ενός σκεπασμένου πιάτου επάνω στη σκηνή όπου στη συνέχεια θα σηκώνεις σιγά, σιγά το καπάκι έως ότου ο καθένας να μπορέσει να δει, λίγο πριν σβήσουν τα φώτα, πως περιέχει ένα αρνίσιο παϊδάκι ή ένα κομμάτι μπέικον.

Δε θα σκεφτόσασταν πως σ' αυτή τη χώρα κάτι έχει πάει στραβά σχετικά με την όρεξη για φαγητό; Και κάποιος που θα είχε μεγαλώσει σε ένα διαφορετικό κόσμο δε θα σκεφτότανε πως υπάρχει, παρομοίως, κάτι αλλόκοτο ως αναφορά το σεξουαλικό μας ένστικτο;

Κάποιος άσκησε κριτική σ' αυτή την άποψη λέγοντας πως εαν έβρισκε μια χώρα που τέτοιες πράξεις στριπτίζ με φαγητό θα ήταν δημοφιλείς, θα έβγαζε το συμπέρασμα πως οι άνθρωποι σ' αυτή τη χώρα πεινάνε. Υπονούσε φυσικά πως τέτοιες πράξεις όπως το στριτίζ δεν ήταν αποτέλεσμα σεξουαλικής διαστροφής αλλά σεξουαλικής πείνας.

Θα συμφωνήσω μαζί του πως αν σε κάποια παράξενη χώρα ανακαλύπταμε πως παρόμοιες πράξεις με χοιρινά παϊδάκια ήταν δημοφιλείς, τότε μια από τις πιθανές ερμηνείες θα ήτανε η ύπαρξη λιμού. Το επόμενο όμως βήμα θα ήτανε να επαληθεύσουμε αυτή την υπόθεση ερευνώντας την πραγματική κατανάλωση κρέατος σ' αυτή τη χώρα. Αν τα στοιχεία έδειχναν πως γινότανε μεγάλη κατανάλωση κρέατος, τότε φυσικά θα έπρεπε να εγκαταλειφθεί η υπόθεση του λιμού και θα έπρεπε να προσπαθήσουμε να βρούμε κάποια άλλη ερμηνεία.

Κατά τον ίδιο τρόπο, πριν αποδεχτούμε ως αιτία του στριπτίζ την σεξουαλική πείνα, θα έπρεπε να κοιτάξουμε για στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι υπάρχει πράγματι περισσότερη σεξουαλική αποχή στην εποχή μας από ότι στις εποχές εκείνες που φαινόμενα όπως το στριπτίζ ήταν άγνωστα.
Όμως είναι βέβαιο πως δεν υπάρχουν τέτοια στοιχεία. Η αντισύλληψη προσφέρει σεξουαλική απόλαυση με πολύ λιγότερο κόστος μέσα στο γάμο και την κάνει πολύ περισσότερο ασφαλέστερη εκτός γάμου από ότι ήταν στο παρελθόν, καθώς επίσης η κοινή γνώμη είναι πολύ λιγότερο εχθρική στις παράνομες σχέσεις ακόμα και στις διαστροφές από ότι ήταν στο παρελθόν, από τις παγανιστικές ακόμα εποχές.

Ακόμη, η υπόθεση της "πείνας" δεν είναι η μόνη που θα μπορούσαμε να σκεφτούμε. Ο καθένας γνωρίζει πως η σεξουαλική επιθυμία, όπως και οι άλλες επιθυμίες μας, μεγαλώνει με την κατάχρηση. Αυτοί που λιμοκτονούνε μπορεί να σκέφτονται πολύ το φαγητό, αλλά το ίδιο κάνουν και οι λαίμαργοι.

Τώρα θα εξετάσουμε ένα τρίτο σημείο.
Θα βρεις πολύ λίγους ανθρώπους που να θέλουν να φάνε πράγματα που στην πραγματικότητα δεν αποτελούν φαγητό ή να θέλουν να κάνουν άλλα πράγματα με το φαγητό αντί να το φάνε.
Με άλλα λόγια, διαστροφές όσον αφορά την όρεξη για φαγητό είναι σπάνιες.

Αλλά οι διαστροφές όσον αφορά το ένστικτο του σεξ είναι πάρα πολλές, είναι δύσκολο να θεραπευτούν, και είναι αποτρόπαιες. Λυπάμαι που θα πρέπει να μπω σε λεπτομέρειες αλλά πρέπει.
Ο λόγος που πρέπει να το κάνω είναι επειδή εσείς κι εγώ, για τα είκοσι τελευταία χρόνια, έχουμε βομβαρδιστεί καθημερινά από ισχυρά ψέματα όσον αφορά το σεξ.

Μας έχουν πει, μέχρι να βαρεθεί κανείς να τ' ακούει, πως η σεξουαλική επιθυμία είναι σαν μια από τις άλλες φυσικές επιθυμίες μας και πως μόνο αν εγκαταλείψουμε την ανόητη παλιομοδίτικη ιδέα για τον έλεγχό της, όλα στον κήπο μας θα είναι υπέροχα.

Δεν είναι αλήθεια.

Τη στιγμή που θα κοιτάξεις τα στοιχεία, μακριά από τη προπαγάνδα, θα δεις πως δεν είναι έτσι.

Σου λένε πως το σεξ έχει μπερδευτεί τόσο πολύ επειδή προσπαθούμε να το ελέγξουμε. Αλλά για τα τελευταία είκοσι χρόνια* αυτό δεν ισχύει. Υπάρχει μια ακατάσχετη καθημερινή φλυαρία γι αυτό. Παρ' όλα αυτά συνεχίζει η κατάσταση με το σεξ να είναι προβληματική.

Εάν οι προσπάθειες να μπει έλεγχος στο σεξ ήταν η ρίζα του προβλήματος, τότε θα έπρεπε η "προώθησή" του να εξαλείψει αυτά τα προβλήματα. Αλλά δε συνέβει αυτό. Πιστεύω μάλιστα πως συνέβει το αντίθετο.

Πιστεύω δηλαδή πως η ανθρωπότητα στην αρχή επέβαλε τον έλεγχο στο σεξ γιατί είχε χαθεί κάθε έλεγχος και η κατάσταση είχε γίνει μαντάρα.

Οι σύγχρονοί μας λένε πάντα πως "το σεξ δεν είναι κάτι για το οποίο θα πρέπει να ντρεπόμαστε". Μπορεί να εννοούν δύο πράγματα.

Μπορεί να εννοούν πως "Δεν υπάρχει τίποτε που να προκαλεί ντροπή στο γεγονός πως η ανθρωπότητα αναπαράγει τον εαυτό της με ένα συγκεκριμένο τρόπο, ούτε στο γεγονός πως αυτός ο τρόπος προσφέρει ευχαρίστηση."
Αν εννούν αυτό, έχουν δίκιο.

Ο Χριστιανισμός λέει το ίδιο. Δεν είναι το γεγονός αυτό καθεαυτό, ούτε η ευχαρίστηση, που αποτελούν το πρόβλημα. Οι παλιοί Χριστιανοί διδάσκαλοι είπαν πως αν η ανθρωπότητα δεν είχε πέσει, η σεξουαλική ευχαρίστηση, αντί να είναι μειωμένη σε σχέση με σήμερα, στην πραγματικότητα θα ήταν μεγαλύτερη.

Γνωρίζω πως μερικοί μπερδεμένοι Χριστιανοί έχουν μιλήσει λες και ο Χριστιανισμός πίστευε πως το σεξ, ή το σώμα, ή η ευχαρίστηση, ήταν κακά αυτά καθεαυτά. Αλλά έκαναν λάθος.

Ο Χριστιανισμός, είναι σχεδόν η μοναδική από τις μεγάλες θρησκείες που αποδέχεται παντελώς το ανθρώπινο σώμα, που πιστεύει ότι είναι καλό, που πιστεύει πως ο ίδιος ο Θεός κάποτε "ενσαρκώθηκε" πήρε ανθρώπινη μορφή, πως κάποιο είδος σώματος θα μας δοθεί ακόμα και στον Παράδεισο και θα αποτελέσει ένα απαραίτητο στοιχείο της ευτυχίας μας, της ομορφιάς μας και της ενέργειάς μας.

Ο Χριστιανισμός έχει υπερεξημνήσει τον γάμο περισσότερο από κάθε άλλη θρησκεία, και σχεδόν το σύνολο των σπουδαιότερων ποιητικών έργων που αναφέρονται στον έρωτα παγκοσμίως έχουν γραφτεί από Χριστιανούς. Αν κάποιος λέει πως πως το σεξ, από μόνο του, είναι κακό, ο Χριστιανισμός τον αντικρούει αμέσως.

Αλλά, φυσικά, όταν κάποιοι λένε, "Το σεξ είναι κάτι για το οποίο δε θα πρέπει κάποιος να ντρέπεται", μπορεί να εννούν "η κατάσταση στην οποία έχει ξεπέσει το σεξουαλικό ένστικτο είναι κάτι το οποίο δε θα πρέπει να ντρεπόμαστε".

Εάν εννούν αυτό, νομίζω πως κάνουν λάθος. Νομίζω πως θα πρέπει να ντρεπόμαστε και πολύ μάλιστα. Δεν υπάρχει τίποτα που να προκαλέι ντροπή στην απόλαυση του φαγητού σας, αλλά θα είχαμε κάθε λόγο να ντρεπόμαστε έαν ο μισός πληθυσμός έβαζε το φαγητό στο επίκεντρο της ζωής του και ξόδευε το χρόνο του κοιτάζοντας φωτογραφίες φαγητού τρέχοντας τα σάλια τους και πλατάγιζαν τα χείλη τους. Δεν ισχυρίζομαι πως εσύ κι εγώ είμαστε προσωπικά υπεύθυνοι για την παρούσα κατάσταση.

Μεγαλώνουμε περικυκλωμένοι από μια προπαγάνδα υπέρ της ακολασίας. Υπάρχουν άνθρωποι που επιθυμούν να κρατούν το σεξουαλικό μας ένστικτο φλεγόμενο για να βγάλουν λεφτά από μας. Γιατί, φυσικά, κάποιος που έχει ένα πάθος είναι κάποιος με πολύ μειωμένες αντιστάσεις σε πωλήσεις. Ο Θεός όμως γνωρίζει τη κατάστασή μας. Δε θα μας κρίνει σαν να μην είχαμε καθόλου δυσκολίες να υπερβούμε. Αυτό που έχει σημασία είναι η ειλικρίνεια και η επιμονή της θέλησής μας να τις υπερβούμε.

Πριν να θεραπευτούμε πρέπει να θέλουμε να θεραπευτούμε. Αυτοί που ειλικρινά ψάχνουν για βοήθεια θα τη βρούνε, αλλά για πολλούς σύγχρονους ανθρώπους ακόμα και η πρόθεση είανι δύσκολη υπόθεση. Είναι εύκολο να πιστεύουμε πως θέλουμε κάτι αλλά στην πραγματικότητα να μην το θέλουμε. Ένα διάσημος Χριστιανός πολύ παλιά μας είπε πως όταν ήταν νέος προσευχόταν συνεχώς για αγνότητα, αλλά χρόνια αργότερα συνειδητοποίησε πως αν και τα χείλη του έλεγαν, "Ω Κύριε, κράτησέ με αγνό", η καρδιά του μυστικά πρόσθετε, "Αλλά σε παρακαλώ μην το κάνεις ακόμα". Αυτό μπορεί να συμβεί και σε προσευχές για άλλες αρετές επίσης, αλλά υπάρχουν τρεις αιτίες γιατί είναι τώρα ιδιαιτέρως δύσκολο για εμάς να επιθυμούμε - πόσο μάλλον να επιτύχουμε - την πλήρη αγνότητα.

Κατ' αρχήν η στρεβλωμένη φύση μας, τα δαιμονικά πνεύματα που μας βάζουν σε πειρασμό, και όλη η σύγχρονη προπαγάνδα για τη λαγνεία, συμμαχούνε για να μας κάνουν να νιώσουμε πως οι επιθυμίες στις οποίες αντιστεκόμαστε είναι τόσο "φυσικές", τόσο "υγιείς", και τόσο λογικές, που είναι σχεδόν διαστροφή και ανωμαλία να αντιστεκόμαστε. Η μία αφίσα μετά την άλλη, η μια ταινία μετά την άλλη, το ένα διήγημα μετά το άλλο, συνδυάζουν την ιδέα της σεξουαλικής κατάχρησης με την υγεία, την κανονικότητα, τη νεότητα, την ευθύτητα, και το καλό χιούμορ.

Αυτός ο συνδυασμός είναι ένα ψέμα. Όπως όλα τα ισχυρά ψέματα, βασίζεται σε μια αλήθεια. Την αλήθεια η οποία αναγνωρίζεται παραπάνω, πως το σεξ αυτό καθεαυτό (μακριά από τις υπερβολές και τις εμμονές που φυτρώνουν τριγύρω του) είναι "φυσιολογικό" και "υγιές" και όλα τα σχετικά.

Το ψέμα συνίσταται στην υπόδειξη πως οποιαδήποτε σεξουαλική πράξη στην οποία έχετε κάποιο πειρασμό αυτή τη στιγμή είναι επίσης φυσιολογική και υγιείς. Τώρα αυτό, από όποια πλευρά και να το δει κανείς, ακόμα και εκτός του Χριστιανισμού, πρέπει να είναι ανοησία.

Το να παραδινόμαστε σε όλες μας τις επιθυμίες προφανώς οδηγεί σε σεξουαλική ανικανότητα, σε αρρώστια, ζήλιες, ψέματα, συγκάληψη, και οτιδήποτε αποτελεί το αντίστροφο της υγείας, του καλού χιούμορ, και της ευθύτητας.

Για οποιαδήποτε ευτυχία, ακόμα και σ' αυτό τον κόσμο, χρειάζεται αρκετή αυτοσυγκράτηση, έτσι λοιπόν ο ισχυρισμός οποιαδήποτε επιθυμίας, πως όταν είναι έντονη είναι και λογική και υγιείς, είναι εντελώς ανυπόστατη.

Οποιοσδήποτε εχέφρων και πολιτισμένος άνθρωπος πρέπει να έχει κάποιες αρχές με βάση τις οποίες να επιλέγει την απόρριψη κάποιων επιθυμιών και την έγκριση κάποιων άλλων. Κάποιος λειτουργεί έτσι με βάση τις Χριστιανικές αρχές, άλλος με βάση αρχές υγιεινής, άλλος με βάση αρχές κοινωνιολογικές. Η πραγματική αντίθεση δεν είναι ανάμεσα στον Χριστιανισμό και τη "φύση", αλλά ανάμεσα στις Χριστιανικές αρχές και άλλες αρχές όσον αφορά τον έλεγχο της "φύσης". Γιατί η "φύση" (με την έννοια της φυσικής επιθυμίας) θα πρέπει να ελεγχθεί έτσι κι αλλιώς, εκτός αν θες να καταστρέψεις τη όλη σου τη ζωή. Οι Χριστιανικές αρχές είναι όντως πιο αυστηρές από τις άλλες, αλλά πιστεύουμε στη βοήθεια που θα λάβεις προσπαθώντας να τις τηρήσεις κάτι που δεν ισχύει με τις υπόλοιπες.

Ένα δεύτερο σημείο είναι πως πολλοί άνθρωποι αποφεύγουν να προσπαθήσουν σοβαρά την Χριστιανική αγνότητα επειδή πιστεύουν (πριν καν δοκιμάσουν) πως είναι αδύνατο να επιτευχθεί. Αλλά όταν υπάρχει κάποιος στόχος που πρέπει να πραγματοποιηθεί, τότε δε θα πρέπει ποτέ να σκεφτόμαστε το εφικτό ή το ανέφικτο. Αντιμετωπίζοντας μια προαιρετική ερώτηση σε εξετάσεις, κάποιος σκέπτεται εαν μπορεί να την απαντήσει ή όχι. Αντιμετωπίζοντας όμως μια υποχρεωτική ερώτηση, θα πρέπει κάποιος να κάνει το καλύτερο δυνατό. Μπορείς να πάρεις κάποιους βαθμούς για μια πολύ ατελώς απαντημένη ερώτηση, αλλά σίγουρα δεν πρόκειται να πάρεις κανένα βαθμό αφήνοντας την ερώτηση απείραχτη.

Όχι μόνο στις εξετάσεις αλλά και στον πόλεμο, στην αναρρίχηση βουνών, μαθαίνοντας πατινάζ, ή κολύμβηση, ή την οδήγηση ποδηλάτου, ακόμα και το σφίξιμο ενός δύσκαμπτου κολάρου με κρύα δάχτυλα, οι άνθρωποι πολύ συχνά πραγματοποιούν αυτό που φαινόταν αδύνατο πριν το κάνουν. Είναι υπέροχο το τι μπορείς να κάνεις εάν πρέπει να το κάνεις.

Μπορούμε πάντως να είμαστε σίγουροι πως τέλεια αγνότητα - όπως και τέλειο έλεος - δεν κατορθώνεται αποκλειστικά και μόνο με ανθρώπινη προσπάθεια. Πρέπει να ζητήσεις την αγάπη του Θεού. Ακόμα κι αν το έχεις κάνει αυτό, μπορεί να σου φαίνεται πως για μεγάλο διάστημα δεν λαμβάνεις καθόλου ή ελάχιστη μόνο βοήθεια. Δεν πειράζει.
Μετά από κάθε αποτυχία, ζήτα συγνώμη, μάζεψε τον εαυτό σου, και δοκίμασε ξανά. Πολύ συχνά ο Θεός ξεκινάει βοηθώντας μας όχι τόσο σχετικά με την αρετή, αλλά σχετικά με τη δύναμη αυτή να συνεχίζουμε πάντα να προσπαθούμε.

Γιατί όσο σημαντική κι αν είναι η αγνότητα (ή το κουράγιο, ή η πιστότητα, ή όποια άλλη αρετή) αυτή η διαδικασία μας εκπαιδεύει σε συνήθειες της ψυχής που είναι ακόμα σημαντικότερες.

Θεραπεύει τις ψευδαισθήσεις που τρέφουμε για τους εαυτούς μας, και μας διδάσκει να εξαρτώμαστε από τον Θεό. Μαθαίνουμε, από τη μια πως δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε τους εαυτούς μας ακόμα και στις καλύτερες στιγμές μας, και από την άλλη πως δεν πρέπει να απελπιζόμαστε ακόμα και στις χειρότερες στιγμές μας, γιατί οι αποτυχίες μας έχουν συγχωρεθεί. Το μόνο μοιραίο σφάλμα είναι να μείνουμε ικανοποιημένοι με οτιδήποτε λιγότερο από την τελειότητα.

Τρίτο σημείο, είναι πως οι άνθρωποι συχνά παρεξηγούν αυτά που η ψυχολογία διδάσκει σχετικά με την καταστολή των "παθών". Μας διδάσκει πως το "καταπιεσμένο" σεξ είναι επικίνδυνο. Αλλά ο όρος "καταπιεσμένο" εδώ είναι καθαρά τεχνικός, δε σημαίνει την κατάπνιξη με την έννοια της "άρνησης" ή της "αντίστασης". Μια καταπιεσμένη επιθυμία ή σκέψη είναι κάποια που έχει απωθηθεί στο υποσυνείδητο (συνήθως σε πολύ μικρή ηλικία) και επανέρχεται στο μυαλό μόνο σε μια καμουφλαρισμένη μη αναγνωρίσιμη μορφή. Η καταπιεσμένη σεξουαλικότητα δε φαίνεται στον ασθενή καθόλου πως πρόκειται για σεξουαλικότητα.

Όταν ένας έφηβος ή ένας ενήλικος ξεκινάει να αντιστέκεται σε μια συνειδητή επιθυμία, δεν έχει αυτό να κάνει τίποτε με καταπίεση και ούτε βρίσκεται υπό τον ελάχιστο κίνδυνο να δημιουργηθεί μια "απώθηση" ενός πάθους. Αντιθέτως, αυτοί που με σοβαρότητα επιχειρούν να διατηρήσουν την αγνότητα τους είναι πιο συνειδητοποιημένοι, και σύντομα φτάνουν στο σημείο να γνωρίζουν πολύ περισσότερα για τη δική τους σεξουαλικότητα από οποιονδήποτε άλλο. Φτάνουν στο σημείο να γνωρίζουν τις επιθυμίες τους όπως ο Ουέλιγκτον γνώριζε τον Ναπολέων, ή όπως ο Σέρλοκ Χολμς γνώριζε τον καθηγητή Moriarty, όπως αυτός που πιάνει τα ποντίκια γνωρίζει τα ποντίκια, ή όπως ένας υδραυλικός γνωρίζει τις σωλήνες που έχουν διαρροή.

Η αρετή, ακόμη και η προσπάθεια να κατακτηθεί η αρετή, φέρνει φως, η κατάχρηση φέρνει ομίχλη.

Και τέλος, αν και έπρπε να κάνω μια αρκετά μακροσκελή αναφορά στο σεξ, θα ήθελα να το κάνω όσο πιο ξεκάθαρο μπορώ πως το κέντρο της Χριστιανικής ηθικής δεν είναι αυτό.

Αν κάποιος πιστεύει πως οι Χριστιανοί θεωρούν την ακολασία σαν την χειρότερη εξαχρείωση, κάνει μεγάλο λάθος. Οι αμαρτίες της σάρκας είναι κακές, αλλά είναι οι λιγότερο κακές απ' όλες τις αμαρτίες.

Όλες οι χειρότερες απολαύσεις είναι καθαρά πνευματικές: η ευχαρίστηση να κατηγορεί κάποιος τους άλλους, η άσκηση ελέγχου με αλαζονεία, το άθλημα να καταστρέφω τους άλλους, η εκδίκηση, οι ηδονές που προσφέρει η δύναμη, ή το μίσος.

Γιατί υπάρχουν δυο πράγματα μέσα μου που ανταγωνίζονται με τον ανθρώπινο ευατό μου και θα πρέπει να τα υπερνικήσω. Είναι ο Ζωώδης εαυτός, και ο Διαβολικός εαυτός. Ο Διαβολικός εαυτός είναι ο χειρότερος από τους δύο.

Γι αυτό ένας ψυχρός αυτοδικαιωμένος υποκριτής που πηγαίνει τακτικά στην εκκλησία μπορεί να είναι πολύ πιο κοντά στην κόλαση από μια πόρνη.

Αλλά, φυσικά, καλύτερα να μην είναι κανείς ούτε το ένα, ούτε το άλλο.

* Σ.μ. Ο συγγραφέας πέθανε το 1963.

Ο π. Προκόπιος

«Δέχθηκα απειλές και εκβιασμούς»

Ο π. Προκόπιος βιώνει τα δρώμενα στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα τα τελευταία 17 χρόνια ως ιερέας στον ομώνυμο ιερό ναό. Τα μάτια του έχουν δει τη γειτονιά να αλλάζει από τα μέσα της δεκαετίας του ’90, να γίνεται ένα μωσαϊκό φυλών με την έλευση και εγκατάσταση μεταναστών, πρώτα Αλβανών. Μετά ακολούθησαν Πολωνοί, Ρώσοι, Βούλγαροι, Κινέζοι και πιο πρόσφατα μετανάστες από το Μπανγκλαντές, Πακιστανοί και –κυρίως– Αφγανοί. Ναι, έχει δεχθεί παράπονα από ενορίτες γι’ αυτήν την πανσπερμία, για ανάρμοστες συμπεριφορές, ο π. Προκόπιος αφουγκράζεται τον φόβο και την αγωνία όλων. Ωστόσο, όπως λέει στην «Κ», στηρίζει τους μετανάστες στον αγώνα τους να επιβιώσουν, αφού «αυτός είναι ο δρόμος της Εκκλησίας». Μάλιστα, ο ίδιος αρνήθηκε να «ηγηθεί» στη διαδήλωση που πραγματοποίησαν πρόσφατα κάτοικοι (και μη) του Αγ. Παντελεήμονα για την υποβάθμιση της περιοχής από την ασφυκτική παρουσία μεταναστών. «Δεχθήκαμε απειλές και εκβιασμούς. Με έπαιρναν τηλέφωνο και απειλούσαν ότι θα μαζέψουν υπογραφές να με διώξουν από την ενορία. Τους είπα “διώξτε με”, αλλά δεν μπορώ να φερθώ διαφορετικά, έτσι δίδασκε ο Χριστός. Για μένα δεν είναι ξένοι, είναι άνθρωποι», λέει στην «Κ» με μειλίχιο ύφος. «Δεν κατηγορώ τους κατοίκους για την αγανάκτησή τους, κανείς δεν θέλει να ζει μέσα στην υποβάθμιση. Ωστόσο, δεν μπορούσα να συνταχθώ στη διαμαρτυρία τους γιατί δεν έπρεπε να γίνει έτσι, μπροστά σε αυτούς τους ανθρώπους. Υπάρχουν προβλήματα που πρέπει να λυθούν, αλλά χωρίς αυτοί οι άνθρωποι να σκεφτούν ότι δεν τους θέλουμε ή δεν τους συμπαθούμε». Σύμφωνα με τον πατέρα Προκόπιο, μετά τη διαδήλωση της 24ης Νοεμβρίου, πολλοί από τους Αφγανούς εξαφανίστηκαν από την περιοχή, ενώ κάποιοι από αυτούς έπεσαν θύματα βίαιων επιθέσεων. Ο ίδιος, όπως και μέλη φιλανθρωπικών οργανώσεων που δραστηριοποιούνται στην περιοχή, εξακολουθεί να στέκεται στο πλευρό των αναξιοπαθούντων ξενόφερτων. «Δεν έχουν καν κουβέρτες να ζεσταθούν αυτές τις ημέρες, εμείς προσπαθήσαμε να τους βοηθήσουμε προσφέροντάς τους, με τη βοήθεια της ΜΚΟ “Αλληλεγγύη”, τρόφιμα, ρούχα, κλινοσκεπάσματα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης. Εκείνο που με συγκίνησε ιδιαίτερα ήταν ο ενθουσιασμός τους όταν τους πήγαμε μέσα στις εορτές παιχνίδια για τα παιδιά, για τα παιδιά που έβλεπαν έως τώρα παχνίδια στα χέρια μόνο άλλων παιδιών. Τα μάτια τους έλαμπαν από χαρά, τα συναισθήματα που μας χάρισαν δεν περιγράφονται».

Του Κωστα Ονισενκο
Hμερομηνία δημοσίευσης: 18-01-09
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_18/01/2009_299813