Walking Out Of Homosexuality

By Joe Hallett

What I remember most from my childhood is a deep hunger to be loved. My father ruled our home with a tyrannical self-interest, and I was the frequent target of his bitter sarcasm. No matter how I tried to please him, nothing I ever did was good enough.

Gradually I began to look to other men for love.

For many years I would cut out pictures of men from magazines and hide them under my mattress. I would take them out at night and create whole worlds in my head. Worlds where these men would love me and care for me as my father never did. Initially there was nothing sexual in these fantasies - only a son desperately longing for the love of a father.

In the real world I had a crush on any man who was kind to me. It didn't matter whether he was a teacher, a bill collector, or a grocery store clerk - I was open and vulnerable to anyone that showed an interest in me. When I discovered sex with some neighborhood boys at the age of ten, it felt exciting and dangerous at the same time. I didn't want to say no to them because I'd never received so much attention from anyone in my life. Finally I was wanted for something, even if I felt dirty and humiliated afterwards.

But I knew it was wrong, and it wasn't just society telling me. Something deep within me immediately recognized the wrong, but being used sexually was better than being ignored. I saw myself as unlovable, ugly, and stupid - all the things my father said about me. I was bad. And the worse I felt about myself, the more I would return to sex to find that distorted sense of self-worth.

At first there was the basic need for the love of a father, but then sex became a way to fill my need for intimacy. Little by little homosexual relationships became my only way of coping with emptiness. Sex became my comfort, even though it was a false comfort. In my desperate search for male love, I unwittingly stepped into a deepening pit of lust and emotional dependency My high school years became a dark blend of fear and forbidden desire.

I was terrified. What if someone knew? What if someone found out? I felt so different from everyone else. I knew the gay jokes and the disgust that society heaped upon "them" - so I hid inside myself. I tried to be noticed for my music, my humor, or for anything other than sex. My heartfelt desire was to be acknowledged as a person, yet casual sex only deepened my suspicion that I was less than nothing.

A New Kind Of Freedom

When I finally left home to go to college, something unexpected happened. For a brief moment, I was cut free from my past. There was no one there who knew where I'd been, or what I was. My slate had been wiped clean - at least as far as other people were concerned.

Little did I know the scene was set for me to have a head-on collision with authentic Christianity. I had grown up in a "Christian" home - or so I thought. My family went to church every Sunday. I knew where God lived and what kind of people He hung out with, but I didn't know Him.

At college, some of the people I met told me God was not an all-powerful deity waiting to squish me like some kind of bug under His foot. They said Christianity wasn't a dry system of rules but a living, breathing relationship between me and the living God!

As a child I'd learned that God was distant and unreachable, yet here was a God who knew me better than I knew myself - and still loved me. If I reached out and took the gift of His love, He would cleanse me from all the sickness of my past.

I could not resist such love. I asked God into my life.

Falling Short Of The Glory Of God

Even though I had accepted Christ, I still refused to leave the homosexual lifestyle. Since I didn't know how to separate myself from it, I decided God would just have to accept me the way I was. Thus began the war between my love for God and my desire for homosexual relationships.

After two years of "living on the fence" - desiring God but also desiring men - I left college and moved to Minneapolis. It was a sort of a "Mecca" for homosexuals in the Midwest, and seemed like a safe place for me to live.

As we drove into the city for the first time, my aunt pointed out a gay bar and told me I would do well to avoid it. Unwittingly, she provided the answer to my most pressing question. I had arrived. Freedom was mine, and I threw myself into the gay world with full abandon. I belonged. I fit in.

At first I felt guilty, but gradually my conscience became quieter and duller. I convinced myself that it didn't matter how you loved, all that mattered was that you did love. Rules and regulations seemed to destroy the freedom love could bring. I continually told myself it was okay to be a homosexual.

I dove deeper and deeper into sin. I didn't realize I was drowning. Love and intimacy were elusive, but sex was available and cheap. The men were different - but the situation was the same. I was a tool to be used, not a person. I would go out in search of love, but time and time again I would return knowing that I was only desired for how well I could perform.

To the world, I was just another homosexual on the street. But God continued to keep the small flame in my heart burning.

A Second Chance

After living in Minneapolis and struggling for three years with student loans and other debts, I decided to join the army. My family thought I was crazy, but I was still on a desperate search for acceptance. I wanted to belong somewhere.

The Army sent me to a unit in Germany, and six months later I auditioned to sing with the Army Chorus in Europe. I was accepted and soon settled into my new assignment in Heidelberg.

I would like to say that I didn't continue in the gay lifestyle, but I did. Here I met a German named Claus and began my second live-in relationship. I didn't think life could get any better. I was singing before huge audiences in Europe and I was loved by a beautiful man. I had a life. I finally belonged.

But a strange thing was taking place. Even though I had the life I'd always dreamed of, I was growing increasingly restless. It was just about that time that the Lord sent an ambassador of His grace into my life. Actually, she was more like the "hound of heaven!" Her name was Debbie.

After many lengthy discussions about the Lord, Debbie began to invite me to her church. The first time, I turned her down. The following week she called again, and I made some excuse. But she continued to come to the barracks every Sunday morning. One month, two months, three months, four months went by - still she remained faithful. Finally, in the fifth month, I accepted her invitation. To be honest, I did this more out of frustration than from any real desire to go.

But her church was different from anything I'd ever known before. The people were truly friendly, and the service was alive -not so bound in ritual. That morning, an intense hunger for God awoke in me. I came away desiring to know the Lord in a new way.

So I began to go to church.

But He Is Strong

Yet I continually complained about having to give up the thing I desired most. One day before Sunday School class, I again rehearsed my complaint against God: If homosexuality was sin, then why didn't He take it away? After all, God was more than powerful enough to deal with my sin! I accused Him of not doing His part to deliver me from my struggle.

But that day the class was reading from the book of Jeremiah, and when it came my turn to read the words leapt off the page: " Why has my pain been perpetual and my wound incurable, refusing to be healed? Wilt Thou indeed be to me like a deceptive stream with water that is unreliable? Therefore, thus says the Lord: 'If you return, then I will restore you - before Me you will stand; and if you extract the precious from the worthless, you will become My spokesman." (Jer. 15:18,19)

The Spirit of God had rebuked me with my own mouth! I felt as if He had just dunked me in cold water. I was severely shaken, and began to pray in earnest that God would give me the desire to leave homosexuality behind for good.

No One Can Serve Two Masters

I knew I could no longer serve both God and my desire. Matthew 6:24 became the verse I couldn't forget: "No one can serve two masters; for either he will hate the one and love the other, or he will hold to one and despise the other... "

But I didn't know how to change! I loved men. Everything about them attracted me - how could I give them up? I was so weak. I prayed that God would just give me the desire to leave Claus. That was all I had the strength to pray.

Two months later, while sitting alone in a gay bar in Berlin, I began to reflect on my life. None of my homosexual relationships had brought me closer to my true objective: an intimate loving relationship with a man.

I confessed my sin to God that day. I admitted that I had messed up my life and my sexuality. I vowed that, if He would change me, I would follow Him. But my vow was conditional. I told God that if He didn't change me by the end of two years, I was going back into homosexuality.

That day I began to walk a new way - but at first I stumbled badly. I fell many times, but eventually I did succeed in laying my sexual behavior down. But I was still terrified of being left alone. That fear dominated my every waking moment. Who would be my friend without me somehow "paying" them?

In answer to my terrifying fear of loneliness, God immediately began to provide the love and friendship I so desperately needed. He gave me a wonderful friend, Julia. She taught me about God, and we grew together by leaps and bounds. She even helped me do really gut-wrenching things like going to my lover's house and moving all my things. God knew I could never have done that alone, so He gave me a Christian friend to strengthen me in my weakness.

After that the Lord brought godly men into my life - men who demonstrated the pure love and acceptance I so desperately needed. These men put aside their own fears about reaching out to a man struggling with homosexuality. Thank God for their courage and unconditional love!

I'm sad to say many Christians are afraid to reach out to those trying to leave the gay lifestyle. It's true many homosexuals don't know how to relate to men on a non-sexual basis - but how will they learn if no one reaches out to them with real love and friendship?

Relationships with Christian brothers have helped me to walk in the light of God, and I know that will be true for others. The need for male love lures most men into homosexuality, and only the unconditional love of God's people will help lead them out of that desperate loneliness.

One Day At A Time

Laying down sinful desires is a very long process.

Although I'd given up the outward show of homosexuality in Germany, there was much I hadn't released. I still harbored a small hope that God would someday change His mind and make homosexuality okay!

Not many of us are willing to acknowledge the fact that it may take time to change. We live in an age where we're taught to want everything, and want it now! Everyone demands instant cures and easy answers. But sometimes those answers are not instantly forthcoming.

Too many people coming out of the gay lifestyle echo the same sentiment: "If Exodus or Outpost can't 'cure' me of homosexuality in six months, then forget it!" Each time I hear that I'm reminded of the very words I spoke to God back in Berlin.

Some people think you're not really saved if you still struggle with homosexual desire, but I don't believe that's true. All Christians struggle with the temptation to sin. We need to realize that a salvation experience is not a pre-frontal lobotomy or a substitute for exercising personal discipline. God does bring change, but not always instantaneously. And contrary to some popular belief, godly change does not always come about without pain or struggle.

A Tree Of Righteousness

A growing percentage of Christians, and even many unbelievers, think that believing in Christ should put an end to our struggle with sin.

But that is a lie.

God is interested in something much more important than our comfort - He is intent upon developing His eternal character within us. And He uses our daily struggles with the flesh to shape and define that character. God can and does use struggle and conflict to bring forth His glory in us.

As A. H. Strong once wrote:

"A student asked the president of his school whether he could take a shorter course than the one prescribed.

"Oh yes," replied the president. "But then it depends on what you want to be. When God wants to make an oak, He takes a hundred years. But when He wants to make a squash, He takes six months."

I hope you want to be an oak.

Seeking God For Comfort

Although my sexual liaisons with men ended seven years ago, I am still imperfect.

When I give in to despair or refuse to seek God for comfort, then I find myself most vulnerable to my old romantic dreams. My fleshly desires still continue to war against my desire for the peace and righteousness of God.

Most of us want to be able to switch off our sinful natures like we switch off a light bulb - but I don't think that's a very realistic attitude towards salvation. My desperate need for God's strength keeps me incredibly close to Him. Like a child on a busy city street, I know that if I let go of His hand - even for a moment - I'll get hit by a bus.

I am still a sinner who struggles with his flesh, but I'm being changed daily. I used to think Christianity was just God's scoreboard for keeping track of all my sins. But now that I've walked with the Lord for several years, I know that Christianity simply means total dependence on the love and forgiving mercy of my Father in heaven.

"Do not fear, for I have redeemed you; I have called you by name; you are Mine! When you pass through the waters, I will be with you; and through the rivers they will not over flow you. When you walk through the fire, you will not be scorched, nor will the flame burn you. For I am the Lord your God, the Holy One of Israel, your Savior." (Is. 43:1-3)

For Your Light Has Come

God's love is reaching out to each one of us through the brokenness of our hearts and lives. But the question is: Will we trust Him even when it hurts? In Jesus, I have found Someone that I can give my whole self to - body, soul, and spirit. In Him I have placed my trust. So now I can say of all men I am the most fortunate, because I know where my hope lies: Jesus, Jesus, Jesus.

"Blessed are they whose transgressions are forgiven, whose sins are covered. Blessed is the man whose sin the Lord will never count against him." (Rom. 4:7,8)

Joe Hallet came out of the homosexual life by the power of Christ and lived faithfully with AIDS, and eventually with his wife, until his death in 1997.

Όλα για το σεξ :)

"Κατ' αρχήν η στρεβλωμένη φύση μας, τα δαιμονικά πνεύματα που μας βάζουν σε πειρασμό, και όλη η σύγχρονη προπαγάνδα για τη λαγνεία, συμμαχούνε για να μας κάνουν να νιώσουμε πως οι επιθυμίες στις οποίες αντιστεκόμαστε είναι τόσο "φυσικές", τόσο "υγιείς", και τόσο λογικές, που είναι σχεδόν διαστροφή και ανωμαλία να αντιστεκόμαστε."



C. S. Lewis (1898-1963)

Θα εξετάσουμε την χριστιανική ηθική σε σχέση με το σεξ, αυτό που οι Χριστιανοί αποκαλούν η αρετή της αγνότητας. Ο Χριστιανικός κανόνας της αρετής δε θα πρέπει να συγχέεται με τον κοινωνικό κανόνα της "σεμνότητας". Ο κοινωνικός κανόνας της ευπρέπειας καθορίζει τα όρια μέσα στα οποία θα πρέπει να κινείται το ντύσιμο ως αναφορά την αποκαλυπτικότητα του σώματος, καθώς και τα υποκείμενα σ' αυτό τον κανόνα, σύμφωνα με τα έθιμα ενός δεδομένου κοινωνικού κύκλου.

Συνεπώς, αν και ο κανόνας της αγνότητας είναι σταθερά ο ίδιος για όλους τους Χριστιανούς όλες τις εποχές, ο κανόνας της ευπρέπειας υπόκειται σε αλλαγές.

Ένα κορίτσι σε κάποιο νησί του Ειρηνικού Ωκεανού, που σχεδόν δε φοράει ρούχα, και μια Βικτωριανή κυρία εντελώς καλυμμένη απο τα ρούχα της μπορούν κάλλιστα να είναι το ίδιο "σεμνές" σύμφωνα με τα ήθη της κοινωνίας τους, και θα μπορούσαμε να υποθέσουμε (όσο αυτό είναι εφικτό από το ντύσιμό τους) πως και οι δύο είναι το ίδιο ενάρετες (ή όχι).

Ένα τμήμα από το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούσαν ενάρετες γυναίκες στην εποχή του Σαίξπηρ, θα το χρησιμοποιούσαν την εποχή του 19ου αιώνα μόνο γυναίκες ελευθερίων ηθών.

Όταν οι άνθρωποι παραβαίνουν τους κανόνες της ευπρέπειας που ισχύουν στον κοινωνικό τους περίγυρο, εαν το κάνουν αυτό σκόπιμα για να προκαλέσουν τη λαγνεία προς τον εαυτό τους, τότε παραβαίνουν τους κανόνες της αγνότητας. Εαν όμως τους παραβαίνουν από άγνοια ή απροσεξία τότε είναι υπόλογοι μόνο για τους κακούς τους τρόπους.

Εαν παραβαίνουν τους κανόνες με εριστικότητα με σκοπό να σοκάρουν ή να φέρουν σε δύσκολη θέση τους άλλους, δεν είναι κατ' ανάγκη άσωτοι, αλλά είναι ανάλγητοι, γιατί είναι αναισθησία το να ευχαριστιέσαι με το να κάνεις τους άλλους να αισθάνονται άβολα.

Δεν νομίζω πως πως ένα πολύ αυστηρό ή σχολαστικό επίπεδο ευπρέπειας αποτελεί απόδειξη αγνότητας ή πως βοηθάει καθόλου, και έτσι θεωρώ πως η μεγάλη χαλάρωση και απλούστευση του κανόνα της ευπρέπειας που έχει γίνει στη δική μου εποχή είναι καλό πράγμα. Στην παρούσα κατάσταση, πάντως, συμβαίνει το εξής, άνθρωποι διαφορετικών χαρακτήρων και ηλικιών δεν αναγνωρίζουν όλοι τα ίδια πρότυπα, κι έτσι υπάρχει μια σύγχηση.
Και όσο διαρκεί αυτή η σύγχηση πιστεύω πως οι πιο ηλικιωμένοι, ή οι πιο "συντηρητικοί" άνθρωποι θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί, ώστε να μην υποθέτουν πως οι νεότεροι ή οι πιο "χειραφετημένοι" άνθρωποι είναι διεφθαρμένοι όταν με τα παλιά πρότυπα είναι απρεπής, αλλά παρομοίως και οι νεότεροι δε θα πρέπει να αποκαλούν τους μεγαλύτερους σε ηλικία σεμνότυφους επειδή δεν αποδέχονται τόσο εύκολα τα νέα πρότυπα. Μια ειλικρινής επιθυμία να βλέπει ο καθένας τους άλλους θετικά και η προσπάθεια να νιώθουν οι άλλοι όσο πιο άνετα γίνεται θα λύσει τα περισσότερα από τα προβλήματα.

Η παρθενιά είναι η λιγότερο δημοφιλής από όλες τις Χριστιανικές αρετές. Δεν υπάρχει όμως οδός διαφυγής, ο Χριστιανικός κανόνας είναι, "ή παντρεύεσαι με πλήρη πιστότητα στον/στην σύντροφό σου, ή αλλιώς ολική αποχή".
Αυτό τώρα είναι τόσο δύσκολο και τόσο αντίθετο με τα ένστικτά μας, που προφανώς είται ο Χριστιανισμός είναι λάθος ή το σεξουαλικό μας ένστικτο, όπως είναι τώρα, έχει στραβώσει. Ή το ένα, ή το άλλο. Φυσικά καθώς είμαι Χριστιανός, πιστεύω πως είναι το ένστικτό μας που κάνει λάθος.

Αλλά έχω και άλλους λόγους να το πιστεύω αυτό. Ο βιολογικός σκοπός της σεξουαλικής πράξης είναι η τεκνοποίηση, όπως ακριβώς ο βιολογικός σκοπός του όρεξης για φαγητό είναι η η συντήρηση του σώματος. Εάν τώρα τρώμε όποτε θέλουμε και όσο θέλουμε, το πιθανότερο είναι πως οι περισσότεροι από εμάς θα ξεφύγουμε και θα τρώμε πολύ, αλλά όχι υπερβολικά πολύ. Ένας άνθρωπος μπορεί να φάει για δυο, αλλά δεν μπορεί να φάει για δέκα. Η επιθυμία μας οδηγεί σε μια ελαφρά υπερβολή όσον αφορά το βιολογικό σκοπό, αλλά όχι σε ακρότητες.

Αλλά εάν ένας υγιής νέος άνδρας ικανοποιούσε το σεξουαλικό του ένστικτο όποτε ένιωθε την ανάγκη, και εαν κάθε τέτοια του πράξη είχε σαν επακόλουθο ένα μωρό, τότε σε δέκα χρόνια θα μπορούσε εύκολα να επανδρώσει ένα μικρό χωριό.
Αυτή λοιπόν η σεξουαλική διάθεση βρίσκεται σε μια γελοία και εξωφρενική υπερβολή ως αναφορά τη λειτουργία της.

Η δείτε το από μια άλλη άποψη.
Θα μπορούσε κανείς να μαζέψει ένα μεγάλο κοινό για την παρακολούθηση στριπτίζ, την παρακολούθηση δηλαδή μιας κοπέλας που γδύνεται επάνω στη σκηνή. Ας υποθέσουμε τώρα πως ερχόμαστε σε μια χώρα όπου θα μπορούσες να γεμίσεις μια αίθουσα απλώς με την παρουσίαση ενός σκεπασμένου πιάτου επάνω στη σκηνή όπου στη συνέχεια θα σηκώνεις σιγά, σιγά το καπάκι έως ότου ο καθένας να μπορέσει να δει, λίγο πριν σβήσουν τα φώτα, πως περιέχει ένα αρνίσιο παϊδάκι ή ένα κομμάτι μπέικον.

Δε θα σκεφτόσασταν πως σ' αυτή τη χώρα κάτι έχει πάει στραβά σχετικά με την όρεξη για φαγητό; Και κάποιος που θα είχε μεγαλώσει σε ένα διαφορετικό κόσμο δε θα σκεφτότανε πως υπάρχει, παρομοίως, κάτι αλλόκοτο ως αναφορά το σεξουαλικό μας ένστικτο;

Κάποιος άσκησε κριτική σ' αυτή την άποψη λέγοντας πως εαν έβρισκε μια χώρα που τέτοιες πράξεις στριπτίζ με φαγητό θα ήταν δημοφιλείς, θα έβγαζε το συμπέρασμα πως οι άνθρωποι σ' αυτή τη χώρα πεινάνε. Υπονούσε φυσικά πως τέτοιες πράξεις όπως το στριτίζ δεν ήταν αποτέλεσμα σεξουαλικής διαστροφής αλλά σεξουαλικής πείνας.

Θα συμφωνήσω μαζί του πως αν σε κάποια παράξενη χώρα ανακαλύπταμε πως παρόμοιες πράξεις με χοιρινά παϊδάκια ήταν δημοφιλείς, τότε μια από τις πιθανές ερμηνείες θα ήτανε η ύπαρξη λιμού. Το επόμενο όμως βήμα θα ήτανε να επαληθεύσουμε αυτή την υπόθεση ερευνώντας την πραγματική κατανάλωση κρέατος σ' αυτή τη χώρα. Αν τα στοιχεία έδειχναν πως γινότανε μεγάλη κατανάλωση κρέατος, τότε φυσικά θα έπρεπε να εγκαταλειφθεί η υπόθεση του λιμού και θα έπρεπε να προσπαθήσουμε να βρούμε κάποια άλλη ερμηνεία.

Κατά τον ίδιο τρόπο, πριν αποδεχτούμε ως αιτία του στριπτίζ την σεξουαλική πείνα, θα έπρεπε να κοιτάξουμε για στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι υπάρχει πράγματι περισσότερη σεξουαλική αποχή στην εποχή μας από ότι στις εποχές εκείνες που φαινόμενα όπως το στριπτίζ ήταν άγνωστα.
Όμως είναι βέβαιο πως δεν υπάρχουν τέτοια στοιχεία. Η αντισύλληψη προσφέρει σεξουαλική απόλαυση με πολύ λιγότερο κόστος μέσα στο γάμο και την κάνει πολύ περισσότερο ασφαλέστερη εκτός γάμου από ότι ήταν στο παρελθόν, καθώς επίσης η κοινή γνώμη είναι πολύ λιγότερο εχθρική στις παράνομες σχέσεις ακόμα και στις διαστροφές από ότι ήταν στο παρελθόν, από τις παγανιστικές ακόμα εποχές.

Ακόμη, η υπόθεση της "πείνας" δεν είναι η μόνη που θα μπορούσαμε να σκεφτούμε. Ο καθένας γνωρίζει πως η σεξουαλική επιθυμία, όπως και οι άλλες επιθυμίες μας, μεγαλώνει με την κατάχρηση. Αυτοί που λιμοκτονούνε μπορεί να σκέφτονται πολύ το φαγητό, αλλά το ίδιο κάνουν και οι λαίμαργοι.

Τώρα θα εξετάσουμε ένα τρίτο σημείο.
Θα βρεις πολύ λίγους ανθρώπους που να θέλουν να φάνε πράγματα που στην πραγματικότητα δεν αποτελούν φαγητό ή να θέλουν να κάνουν άλλα πράγματα με το φαγητό αντί να το φάνε.
Με άλλα λόγια, διαστροφές όσον αφορά την όρεξη για φαγητό είναι σπάνιες.

Αλλά οι διαστροφές όσον αφορά το ένστικτο του σεξ είναι πάρα πολλές, είναι δύσκολο να θεραπευτούν, και είναι αποτρόπαιες. Λυπάμαι που θα πρέπει να μπω σε λεπτομέρειες αλλά πρέπει.
Ο λόγος που πρέπει να το κάνω είναι επειδή εσείς κι εγώ, για τα είκοσι τελευταία χρόνια, έχουμε βομβαρδιστεί καθημερινά από ισχυρά ψέματα όσον αφορά το σεξ.

Μας έχουν πει, μέχρι να βαρεθεί κανείς να τ' ακούει, πως η σεξουαλική επιθυμία είναι σαν μια από τις άλλες φυσικές επιθυμίες μας και πως μόνο αν εγκαταλείψουμε την ανόητη παλιομοδίτικη ιδέα για τον έλεγχό της, όλα στον κήπο μας θα είναι υπέροχα.

Δεν είναι αλήθεια.

Τη στιγμή που θα κοιτάξεις τα στοιχεία, μακριά από τη προπαγάνδα, θα δεις πως δεν είναι έτσι.

Σου λένε πως το σεξ έχει μπερδευτεί τόσο πολύ επειδή προσπαθούμε να το ελέγξουμε. Αλλά για τα τελευταία είκοσι χρόνια* αυτό δεν ισχύει. Υπάρχει μια ακατάσχετη καθημερινή φλυαρία γι αυτό. Παρ' όλα αυτά συνεχίζει η κατάσταση με το σεξ να είναι προβληματική.

Εάν οι προσπάθειες να μπει έλεγχος στο σεξ ήταν η ρίζα του προβλήματος, τότε θα έπρεπε η "προώθησή" του να εξαλείψει αυτά τα προβλήματα. Αλλά δε συνέβει αυτό. Πιστεύω μάλιστα πως συνέβει το αντίθετο.

Πιστεύω δηλαδή πως η ανθρωπότητα στην αρχή επέβαλε τον έλεγχο στο σεξ γιατί είχε χαθεί κάθε έλεγχος και η κατάσταση είχε γίνει μαντάρα.

Οι σύγχρονοί μας λένε πάντα πως "το σεξ δεν είναι κάτι για το οποίο θα πρέπει να ντρεπόμαστε". Μπορεί να εννοούν δύο πράγματα.

Μπορεί να εννοούν πως "Δεν υπάρχει τίποτε που να προκαλεί ντροπή στο γεγονός πως η ανθρωπότητα αναπαράγει τον εαυτό της με ένα συγκεκριμένο τρόπο, ούτε στο γεγονός πως αυτός ο τρόπος προσφέρει ευχαρίστηση."
Αν εννούν αυτό, έχουν δίκιο.

Ο Χριστιανισμός λέει το ίδιο. Δεν είναι το γεγονός αυτό καθεαυτό, ούτε η ευχαρίστηση, που αποτελούν το πρόβλημα. Οι παλιοί Χριστιανοί διδάσκαλοι είπαν πως αν η ανθρωπότητα δεν είχε πέσει, η σεξουαλική ευχαρίστηση, αντί να είναι μειωμένη σε σχέση με σήμερα, στην πραγματικότητα θα ήταν μεγαλύτερη.

Γνωρίζω πως μερικοί μπερδεμένοι Χριστιανοί έχουν μιλήσει λες και ο Χριστιανισμός πίστευε πως το σεξ, ή το σώμα, ή η ευχαρίστηση, ήταν κακά αυτά καθεαυτά. Αλλά έκαναν λάθος.

Ο Χριστιανισμός, είναι σχεδόν η μοναδική από τις μεγάλες θρησκείες που αποδέχεται παντελώς το ανθρώπινο σώμα, που πιστεύει ότι είναι καλό, που πιστεύει πως ο ίδιος ο Θεός κάποτε "ενσαρκώθηκε" πήρε ανθρώπινη μορφή, πως κάποιο είδος σώματος θα μας δοθεί ακόμα και στον Παράδεισο και θα αποτελέσει ένα απαραίτητο στοιχείο της ευτυχίας μας, της ομορφιάς μας και της ενέργειάς μας.

Ο Χριστιανισμός έχει υπερεξημνήσει τον γάμο περισσότερο από κάθε άλλη θρησκεία, και σχεδόν το σύνολο των σπουδαιότερων ποιητικών έργων που αναφέρονται στον έρωτα παγκοσμίως έχουν γραφτεί από Χριστιανούς. Αν κάποιος λέει πως πως το σεξ, από μόνο του, είναι κακό, ο Χριστιανισμός τον αντικρούει αμέσως.

Αλλά, φυσικά, όταν κάποιοι λένε, "Το σεξ είναι κάτι για το οποίο δε θα πρέπει κάποιος να ντρέπεται", μπορεί να εννούν "η κατάσταση στην οποία έχει ξεπέσει το σεξουαλικό ένστικτο είναι κάτι το οποίο δε θα πρέπει να ντρεπόμαστε".

Εάν εννούν αυτό, νομίζω πως κάνουν λάθος. Νομίζω πως θα πρέπει να ντρεπόμαστε και πολύ μάλιστα. Δεν υπάρχει τίποτα που να προκαλέι ντροπή στην απόλαυση του φαγητού σας, αλλά θα είχαμε κάθε λόγο να ντρεπόμαστε έαν ο μισός πληθυσμός έβαζε το φαγητό στο επίκεντρο της ζωής του και ξόδευε το χρόνο του κοιτάζοντας φωτογραφίες φαγητού τρέχοντας τα σάλια τους και πλατάγιζαν τα χείλη τους. Δεν ισχυρίζομαι πως εσύ κι εγώ είμαστε προσωπικά υπεύθυνοι για την παρούσα κατάσταση.

Μεγαλώνουμε περικυκλωμένοι από μια προπαγάνδα υπέρ της ακολασίας. Υπάρχουν άνθρωποι που επιθυμούν να κρατούν το σεξουαλικό μας ένστικτο φλεγόμενο για να βγάλουν λεφτά από μας. Γιατί, φυσικά, κάποιος που έχει ένα πάθος είναι κάποιος με πολύ μειωμένες αντιστάσεις σε πωλήσεις. Ο Θεός όμως γνωρίζει τη κατάστασή μας. Δε θα μας κρίνει σαν να μην είχαμε καθόλου δυσκολίες να υπερβούμε. Αυτό που έχει σημασία είναι η ειλικρίνεια και η επιμονή της θέλησής μας να τις υπερβούμε.

Πριν να θεραπευτούμε πρέπει να θέλουμε να θεραπευτούμε. Αυτοί που ειλικρινά ψάχνουν για βοήθεια θα τη βρούνε, αλλά για πολλούς σύγχρονους ανθρώπους ακόμα και η πρόθεση είανι δύσκολη υπόθεση. Είναι εύκολο να πιστεύουμε πως θέλουμε κάτι αλλά στην πραγματικότητα να μην το θέλουμε. Ένα διάσημος Χριστιανός πολύ παλιά μας είπε πως όταν ήταν νέος προσευχόταν συνεχώς για αγνότητα, αλλά χρόνια αργότερα συνειδητοποίησε πως αν και τα χείλη του έλεγαν, "Ω Κύριε, κράτησέ με αγνό", η καρδιά του μυστικά πρόσθετε, "Αλλά σε παρακαλώ μην το κάνεις ακόμα". Αυτό μπορεί να συμβεί και σε προσευχές για άλλες αρετές επίσης, αλλά υπάρχουν τρεις αιτίες γιατί είναι τώρα ιδιαιτέρως δύσκολο για εμάς να επιθυμούμε - πόσο μάλλον να επιτύχουμε - την πλήρη αγνότητα.

Κατ' αρχήν η στρεβλωμένη φύση μας, τα δαιμονικά πνεύματα που μας βάζουν σε πειρασμό, και όλη η σύγχρονη προπαγάνδα για τη λαγνεία, συμμαχούνε για να μας κάνουν να νιώσουμε πως οι επιθυμίες στις οποίες αντιστεκόμαστε είναι τόσο "φυσικές", τόσο "υγιείς", και τόσο λογικές, που είναι σχεδόν διαστροφή και ανωμαλία να αντιστεκόμαστε. Η μία αφίσα μετά την άλλη, η μια ταινία μετά την άλλη, το ένα διήγημα μετά το άλλο, συνδυάζουν την ιδέα της σεξουαλικής κατάχρησης με την υγεία, την κανονικότητα, τη νεότητα, την ευθύτητα, και το καλό χιούμορ.

Αυτός ο συνδυασμός είναι ένα ψέμα. Όπως όλα τα ισχυρά ψέματα, βασίζεται σε μια αλήθεια. Την αλήθεια η οποία αναγνωρίζεται παραπάνω, πως το σεξ αυτό καθεαυτό (μακριά από τις υπερβολές και τις εμμονές που φυτρώνουν τριγύρω του) είναι "φυσιολογικό" και "υγιές" και όλα τα σχετικά.

Το ψέμα συνίσταται στην υπόδειξη πως οποιαδήποτε σεξουαλική πράξη στην οποία έχετε κάποιο πειρασμό αυτή τη στιγμή είναι επίσης φυσιολογική και υγιείς. Τώρα αυτό, από όποια πλευρά και να το δει κανείς, ακόμα και εκτός του Χριστιανισμού, πρέπει να είναι ανοησία.

Το να παραδινόμαστε σε όλες μας τις επιθυμίες προφανώς οδηγεί σε σεξουαλική ανικανότητα, σε αρρώστια, ζήλιες, ψέματα, συγκάληψη, και οτιδήποτε αποτελεί το αντίστροφο της υγείας, του καλού χιούμορ, και της ευθύτητας.

Για οποιαδήποτε ευτυχία, ακόμα και σ' αυτό τον κόσμο, χρειάζεται αρκετή αυτοσυγκράτηση, έτσι λοιπόν ο ισχυρισμός οποιαδήποτε επιθυμίας, πως όταν είναι έντονη είναι και λογική και υγιείς, είναι εντελώς ανυπόστατη.

Οποιοσδήποτε εχέφρων και πολιτισμένος άνθρωπος πρέπει να έχει κάποιες αρχές με βάση τις οποίες να επιλέγει την απόρριψη κάποιων επιθυμιών και την έγκριση κάποιων άλλων. Κάποιος λειτουργεί έτσι με βάση τις Χριστιανικές αρχές, άλλος με βάση αρχές υγιεινής, άλλος με βάση αρχές κοινωνιολογικές. Η πραγματική αντίθεση δεν είναι ανάμεσα στον Χριστιανισμό και τη "φύση", αλλά ανάμεσα στις Χριστιανικές αρχές και άλλες αρχές όσον αφορά τον έλεγχο της "φύσης". Γιατί η "φύση" (με την έννοια της φυσικής επιθυμίας) θα πρέπει να ελεγχθεί έτσι κι αλλιώς, εκτός αν θες να καταστρέψεις τη όλη σου τη ζωή. Οι Χριστιανικές αρχές είναι όντως πιο αυστηρές από τις άλλες, αλλά πιστεύουμε στη βοήθεια που θα λάβεις προσπαθώντας να τις τηρήσεις κάτι που δεν ισχύει με τις υπόλοιπες.

Ένα δεύτερο σημείο είναι πως πολλοί άνθρωποι αποφεύγουν να προσπαθήσουν σοβαρά την Χριστιανική αγνότητα επειδή πιστεύουν (πριν καν δοκιμάσουν) πως είναι αδύνατο να επιτευχθεί. Αλλά όταν υπάρχει κάποιος στόχος που πρέπει να πραγματοποιηθεί, τότε δε θα πρέπει ποτέ να σκεφτόμαστε το εφικτό ή το ανέφικτο. Αντιμετωπίζοντας μια προαιρετική ερώτηση σε εξετάσεις, κάποιος σκέπτεται εαν μπορεί να την απαντήσει ή όχι. Αντιμετωπίζοντας όμως μια υποχρεωτική ερώτηση, θα πρέπει κάποιος να κάνει το καλύτερο δυνατό. Μπορείς να πάρεις κάποιους βαθμούς για μια πολύ ατελώς απαντημένη ερώτηση, αλλά σίγουρα δεν πρόκειται να πάρεις κανένα βαθμό αφήνοντας την ερώτηση απείραχτη.

Όχι μόνο στις εξετάσεις αλλά και στον πόλεμο, στην αναρρίχηση βουνών, μαθαίνοντας πατινάζ, ή κολύμβηση, ή την οδήγηση ποδηλάτου, ακόμα και το σφίξιμο ενός δύσκαμπτου κολάρου με κρύα δάχτυλα, οι άνθρωποι πολύ συχνά πραγματοποιούν αυτό που φαινόταν αδύνατο πριν το κάνουν. Είναι υπέροχο το τι μπορείς να κάνεις εάν πρέπει να το κάνεις.

Μπορούμε πάντως να είμαστε σίγουροι πως τέλεια αγνότητα - όπως και τέλειο έλεος - δεν κατορθώνεται αποκλειστικά και μόνο με ανθρώπινη προσπάθεια. Πρέπει να ζητήσεις την αγάπη του Θεού. Ακόμα κι αν το έχεις κάνει αυτό, μπορεί να σου φαίνεται πως για μεγάλο διάστημα δεν λαμβάνεις καθόλου ή ελάχιστη μόνο βοήθεια. Δεν πειράζει.
Μετά από κάθε αποτυχία, ζήτα συγνώμη, μάζεψε τον εαυτό σου, και δοκίμασε ξανά. Πολύ συχνά ο Θεός ξεκινάει βοηθώντας μας όχι τόσο σχετικά με την αρετή, αλλά σχετικά με τη δύναμη αυτή να συνεχίζουμε πάντα να προσπαθούμε.

Γιατί όσο σημαντική κι αν είναι η αγνότητα (ή το κουράγιο, ή η πιστότητα, ή όποια άλλη αρετή) αυτή η διαδικασία μας εκπαιδεύει σε συνήθειες της ψυχής που είναι ακόμα σημαντικότερες.

Θεραπεύει τις ψευδαισθήσεις που τρέφουμε για τους εαυτούς μας, και μας διδάσκει να εξαρτώμαστε από τον Θεό. Μαθαίνουμε, από τη μια πως δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε τους εαυτούς μας ακόμα και στις καλύτερες στιγμές μας, και από την άλλη πως δεν πρέπει να απελπιζόμαστε ακόμα και στις χειρότερες στιγμές μας, γιατί οι αποτυχίες μας έχουν συγχωρεθεί. Το μόνο μοιραίο σφάλμα είναι να μείνουμε ικανοποιημένοι με οτιδήποτε λιγότερο από την τελειότητα.

Τρίτο σημείο, είναι πως οι άνθρωποι συχνά παρεξηγούν αυτά που η ψυχολογία διδάσκει σχετικά με την καταστολή των "παθών". Μας διδάσκει πως το "καταπιεσμένο" σεξ είναι επικίνδυνο. Αλλά ο όρος "καταπιεσμένο" εδώ είναι καθαρά τεχνικός, δε σημαίνει την κατάπνιξη με την έννοια της "άρνησης" ή της "αντίστασης". Μια καταπιεσμένη επιθυμία ή σκέψη είναι κάποια που έχει απωθηθεί στο υποσυνείδητο (συνήθως σε πολύ μικρή ηλικία) και επανέρχεται στο μυαλό μόνο σε μια καμουφλαρισμένη μη αναγνωρίσιμη μορφή. Η καταπιεσμένη σεξουαλικότητα δε φαίνεται στον ασθενή καθόλου πως πρόκειται για σεξουαλικότητα.

Όταν ένας έφηβος ή ένας ενήλικος ξεκινάει να αντιστέκεται σε μια συνειδητή επιθυμία, δεν έχει αυτό να κάνει τίποτε με καταπίεση και ούτε βρίσκεται υπό τον ελάχιστο κίνδυνο να δημιουργηθεί μια "απώθηση" ενός πάθους. Αντιθέτως, αυτοί που με σοβαρότητα επιχειρούν να διατηρήσουν την αγνότητα τους είναι πιο συνειδητοποιημένοι, και σύντομα φτάνουν στο σημείο να γνωρίζουν πολύ περισσότερα για τη δική τους σεξουαλικότητα από οποιονδήποτε άλλο. Φτάνουν στο σημείο να γνωρίζουν τις επιθυμίες τους όπως ο Ουέλιγκτον γνώριζε τον Ναπολέων, ή όπως ο Σέρλοκ Χολμς γνώριζε τον καθηγητή Moriarty, όπως αυτός που πιάνει τα ποντίκια γνωρίζει τα ποντίκια, ή όπως ένας υδραυλικός γνωρίζει τις σωλήνες που έχουν διαρροή.

Η αρετή, ακόμη και η προσπάθεια να κατακτηθεί η αρετή, φέρνει φως, η κατάχρηση φέρνει ομίχλη.

Και τέλος, αν και έπρπε να κάνω μια αρκετά μακροσκελή αναφορά στο σεξ, θα ήθελα να το κάνω όσο πιο ξεκάθαρο μπορώ πως το κέντρο της Χριστιανικής ηθικής δεν είναι αυτό.

Αν κάποιος πιστεύει πως οι Χριστιανοί θεωρούν την ακολασία σαν την χειρότερη εξαχρείωση, κάνει μεγάλο λάθος. Οι αμαρτίες της σάρκας είναι κακές, αλλά είναι οι λιγότερο κακές απ' όλες τις αμαρτίες.

Όλες οι χειρότερες απολαύσεις είναι καθαρά πνευματικές: η ευχαρίστηση να κατηγορεί κάποιος τους άλλους, η άσκηση ελέγχου με αλαζονεία, το άθλημα να καταστρέφω τους άλλους, η εκδίκηση, οι ηδονές που προσφέρει η δύναμη, ή το μίσος.

Γιατί υπάρχουν δυο πράγματα μέσα μου που ανταγωνίζονται με τον ανθρώπινο ευατό μου και θα πρέπει να τα υπερνικήσω. Είναι ο Ζωώδης εαυτός, και ο Διαβολικός εαυτός. Ο Διαβολικός εαυτός είναι ο χειρότερος από τους δύο.

Γι αυτό ένας ψυχρός αυτοδικαιωμένος υποκριτής που πηγαίνει τακτικά στην εκκλησία μπορεί να είναι πολύ πιο κοντά στην κόλαση από μια πόρνη.

Αλλά, φυσικά, καλύτερα να μην είναι κανείς ούτε το ένα, ούτε το άλλο.

* Σ.μ. Ο συγγραφέας πέθανε το 1963.