Μας ταπεινώνει γιατί ήμαστε υπερήφανοι...

Να θυμάστε όλη την πορεία στην οποία ο Κύριος, ο Θεός σας, σας οδήγησε αυτά τα σαράντα χρόνια μέσα απ' την έρημο, για να σας ταπεινώσει, να σας δοκιμάσει, και να διαγνώσει τα βάθη της καρδιάς σας, αν θα τηρήσετε τις εντολές του ή όχι. 

Σας ταπείνωσε και σας άφησε να πεινάσετε.

Σας έδωσε να φάτε το μάννα, που ούτε εσείς το γνωρίζατε, ούτε οι πρόγονοί σας, με σκοπό να σας διδάξει ότι ο άνθρωπος δε ζει μόνο με ψωμί αλλά και με ό,τι ο Κύριος προστάζει.

Δευτερονόμιο κεφ. 8

Πολλές φορές, εμείς οι άνθρωποι νιώθουμε δυνατοί, νιώθουμε ανεξάρτητοι, νιώθουμε κυρίαρχοι του παιχνιδιού. Φοράμε την πανίσχυρη πανοπλία του εγώ μας, και κρατάμε όλα εκείνα τα όπλα που μας κάνουν να νιώθουμε ασφαλείς και δυνατοί.
Η δουλειά μας, οι γνωριμίες μας, τα λεφτά μας, οι γνώσεις μας, η μαγκιά μας...

Ποιός μπορεί να απειλήσει την ευτυχία μας αυτή; 

Και τότε, ξαφνικά, εμφανίζεται μια ρωγμή στο πανίσχυρο οικοδόμημά μας. Μια αρρώστια, μια οικονομική αποτυχία, μια συναισθηματική απογοήτευση, μια προδοσία, μια απόρριψη, και όλα γκρεμίζονται με πάταγο!

Η υπερηφάνια, η δύναμη, η αυταρέσκια, η ανεξαρτησία μας, όλα γίνονται συντρίμμια. 

Τα όπλα μας απο τα οποία αντλούσαμε την δύναμη και την υπερηφάνια μας, τώρα γίνονται ένα ασήκωτο βάρος. 

Ας πετάξουμε λοιπόν αυτά τα βάρη που οπλίζουν την υπερηφάνια και τον εγωισμό μας και ας ταπεινωθούμε μπροστά στο Δημιουργό μας. Δεν είναι τα λεφτά, η επιτυχία, η αναγνώριση αυτά που θα μας δώσουν ζωή.

Ο Λόγος του Θεού είναι αυτός που δίνει ζωή. 

Όποιος έχει αυτιά ας ακούει...

Ειρήνη, μέσα στον οικονομικό Αρμαγεδώνα...

Διάβαζα ένα άρθρο του Anthony Reuben στο BBC News όπου έκανε αναφορά στον οικονομικό Αρμαγεδώνα. Μια αναφορά στη μεγάλη αναταραχή που προβληματίζει όλους μας σε σχέση με την οικονομική κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα μας και η παγκόσμια κοινότητα.

Θα ήθελα, λοιπόν σε αντιδιαστολή, να κάνω μια αναφορά σε μια ιστορία από την Βίβλο, στην αναφορά του γεγονότος όπου ο Ιησούς περπάτησε πάνω στα αγριεμένα νερά της θάλασσας της Γαλιλαίας. Ο Ιησούς, κυρίαρχος καθώς είναι της φύσης, προσφέρει ειρήνη μέσα στην καταιγίδα.





















Αφού, λοιπόν, ο Ιησούς τάισε περισσότερους από πέντε χιλιάδες ανθρώπους, έστειλε τους μαθητές του να πάνε με το καΐκι τους να τον περιμένουν στην απέναντι όχθη. 

Αρκετές ώρες αργότερα, μέσα στη νύχτα, οι μαθητές παλεύουν με τα κύματα, γιατί είναι αντίθετος ο άνεμος. Κατά τα ξημερώματα ο Ιησούς έρχεται κοντά τους περπατώντας πάνω στη λίμνη. 

"Θάρρος! Εγώ είμαι, μη φοβάστε" τους λέει.

Ο Πέτρος του αποκρίνεται: "Κύριε, αν είσαι εσύ, δώσε μου εντολή να έρθω κοντά σου περπατώντας στα νερά". 

Έτσι ο Ιησούς προσκαλεί τον Πέτρο να έρθει. Κατέβηκε τότε από το πλοίο ο Πέτρος κι άρχισε να περπατάει πάνω στα νερά για να πάει στον Ιησού. 

Αλλά όταν ο Πέτρος αποσπά τη ματιά του από τον Ιησού και βλέπει τον ισχυρό άνεμο και τα μεγάλα κύματα, φοβήθηκε, και άρχισε να βουλιάζει.

"Κύριε, σώσε με!", φώναξε.

Αμέσως ο Ιησούς άπλωσε το χέρι, τον έπιασε και του λέει: ¨Ολιγόπιστε, γιατί σε κυρίεψε η αμφιβολία;¨ Και μόλις ανέβηκαν στο καΐκι κόπασε ο άνεμος.

Υπάρχουν πολλές δύσκολες καταστάσεις στη ζωή μας. Μπορεί να είναι μια αρρώστια, μπορεί να είναι μια εξάρτηση, μπορεί να είναι μια σχέση, μπορεί να είναι το σχολείο, μπορεί να είναι η δουλειά. Μπορεί να έχουμε μάθει να παλεύουμε στη ζωή μας και να διεκδικούμε αυτό που θέλουμε. Μπορεί να έχουμε μάθει να τρέχουμε στη ζωή μας με γρήγορους ρυθμούς.

Ότι όμως και να κάνουμε, σε όποια κατάσταση και να βρισκόμαστε, καλή ή κακή, ας μην ξεχνάμε ποτέ πως υπάρχει κάποιος που μας γνωρίζει πιο καλά κι από όσο γνωρίζουμε εμείς τον εαυτό μας. Υπάρχει κάποιος που μας αγάπησε τόσο πολύ, κάποιος που γνωρίζει τον κάθε ένα από μας με το όνομά του, κάποιος που πλήρωσε για τη δική μας σωτηρία.

Ας ξεχάσουμε για μια στιγμή τα προβλήματά μας, ας ξεχάσουμε τα κύματα και την τρικυμία, υπάρχει γαλήνη, υπάρχει σωτηρία. Όταν φωνάξουμε σ' Αυτόν, τότε το χέρι του είναι πάντα εκεί για να μας πιάσει και να μας τραβήξει έξω από τις τραγικές και πιθανόν αδιέξοδες καταστάσεις στις οποίες βρισκόμαστε. Στην παρουσία τη δική του, δεν υπάρχει φόβος, δεν υπάρχει απελπισία, υπάρχει ειρήνη, υπάρχει αγάπη, υπάρχει συγχώρηση.

Υπάρχει ελπίδα, το όνομά της, Ιησούς Χριστός.

Ας μη το ξεχνάμε ποτέ αυτό, είτε πιστεύουμε στον Θεό είτε όχι.

Μπορείτε να διαβάσετε την ιστορία αυτή στην Αγία Γραφή στο κατά Ματθαίο ευαγγέλιο κεφ. 14:22-33, στο κατά Μάρκο ευαγγέλιο κεφ. 6:45-52, και κατά Ιωάννη ευαγγέλιο κεφ. 6:16-21

 

Απαλλαγή από τα χρέη, η Βίβλος μας δείχνει το δρόμο...

Μια οικονομική κρίση χτύπησε το έθνος του Ισραήλ πριν την άφιξη του Νεεμία.
Ένας λιμός, καθώς και η υψηλή φορολογία οδήγησαν πολλές οικογένειες στη χρεωκοπία.
Η παρουσία του Νεεμία έδωσε κουράγιο στους καταπιεσμένους να φωνάξουν για δικαιοσύνη. Είχαν βρεί τον άνθρωπό τους. Ένας πολύ οργισμένος λοιπόν Νεεμίας βάζει στόχο να διορθώσει όλες αυτές τις αδικίες.

Ο κυβερνήτης Νεεμίας είναι ένας άνθρωπος που καθοδηγεί τους άλλους δείχνοντας το δρόμο με παράδειγμα τη δική του ζωή. Οι θυσίες είναι απαραίτητες για μια ηθική διακυβέρνηση. Ο Νεεμίας είναι ο ηγέτης που πραγματοποιεί αυτά που λέει.

***


Παλαιά Διαθήκη. Νεεμίας κεφάλαιο 5.

Ανάμεσα στο λαό άρχισε να δημιουργείται μεγάλη δυσαρέσκεια.

Άντρες και γυναίκες συνάχθηκαν και παραπονιούνταν ενάντια σε ορισμένους συμπατριώτες τους, Ιουδαίους: "Τα παιδιά μας κι εμείς είμαστε πολυάριθμοι και χρειαζόμαστε στάρι να φάμε για να μην πεθάνουμε!"

Άλλοι έλεγαν: "Έχουμε βάλει υποθήκη τα χωράφια μας, τ' αμπέλια μας και τα σπίτια μας για να προμηθευτούμε στάρι και να μην πεινάσουμε!"

Τέλος άλλοι έλεγαν: "Κι εμείς έχουμε δανειστεί χρήματα για να πληρώσουμε το φόρο του βασιλιά και βάλαμε υποθήκη τα χωράφια μας και τα αμπέλια μας. Ίδιο έθνος είμαστε με τους συμπατριώτες μας! Τα παιδιά μας αξίζουν το ίδιο με τα δικά τους παιδιά! Κι όμως εμείς υποχρεωνόμαστε να στείλουμε τα παιδιά μας δούλους - μερικές μάλιστα από τις κόρες μας έχουν είδη γίνει δούλες. Και δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς, αφού τα χωράφια μας και τ' αμπέλια μας ανήκουν σε άλλους".

'Οταν άκουσα αυτά τα λόγια και τα παράπονά τους, οργίστηκα πάρα πολύ. Εξέτασα προσεκτικά την υπόθεση και αποφάσισα να επιπλήξω τους προύχοντες και τους αξιωματούχους, που δάνειζαν με τόκο τους συμπατριώτες τους.

Κάλεσα, λοιπόν, μεγάλη δημόσια συγκέντρωση εναντίον τους, και τους είπα:

"Εμείς στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, εξαγοράσαμε τους συμπατριώτες μας τους Ιουδαίους, που είχαν πουληθεί δούλοι στα έθνη. Κι έρχεστε τώρα εσείς κι εξαναγκάζετε τους συμπατριώτες σας να πουληθούν σ' εσάς, και το κάνετε αυτό σε ανθρώπους του λαού μας!"
Αυτοί σώπαιναν γιατί δεν είχαν τι να απαντήσουν.

Τότε πρόσθεσα: "Αυτό που κάνετε δεν είναι σωστό. Πρέπει να ζείτε με φόβο Θεού, αν θέλετε να αποφύγετε τον εμπαιγμό από τα εχθρικά μας έθνη!

Εγώ και οι συγγενείς μου και οι συνεργάτες μου έχουμε δανείσει χρήματα και σιτάρι σ' αυτούς τους ανθρώπους. Αλλά θα παραιτηθούμε απ' αυτή μας την απαίτηση. Επιστρέψτε τους κι εσείς αμέσως τα χωράφια τους, τ' αμπέλια τους, τα λιοστάσιά τους και τα σπίτια τους, και παραιτηθείτε από τα χρήματα, το σιτάρι το κρασί και το λάδι, που τους ζητάτε."

Εκείνοι απάντησαν: "Θα τους επιστρέψουμε ότι τους έχουμε πάρει και δε θα ζητήσουμε πια τίποτε απ' αυτούς, θα κάνουμε όπως ακριβώς το είπες."

Κάλεσα, λοιπόν, τους ιερείς και όρκισα τους αξιωματούχους ότι θα κάνουν ότι υποσχέθηκαν. Μετά τίναξα τη ζώνη μου και είπα: "Έτσι να ξετινάξει ο Θεός το σπίτι του και τα υπάρχοντά του από καθέναν που δε θα τηρήσει αυτή την υπόσχεση, έτσι να ξετιναχτεί κι ο ίδιος και να πτωχεύσει".

Και όλος ο λαός είπε: "Αμήν", και δόξασαν το Θεό. Κι όλοι τους τήρησαν την υπόσχεσή τους. Επίσης, από την ημέρα που διορίστηκα κυβερνήτης στην Ιουδαία, εγώ και οι συγγενείς μου δεν κάναμε χρήση της επιχορήγησης που μπορούσα να έχω σαν κυβερνήτης. Αυτό διήρκεσε δώδεκα χρόνια, δηλαδή από το εικοστό ως το τριακοστό δεύτερο έτος της βασιλείας του Αρταξέρξη.

Οι προηγούμενοι από μένα κυβερνήτες επιβάρυναν το λαό κι έπαιρναν απ' αυτόν κάθε μέρα σαράντα ασημένιους σίκλους για τροφή και κρασί. Επίσης οι άνθρωποί τους τυραννούσαν το λαό. Εγώ όμως δε φέρθηκα έτσι, γιατί φοβόμουν το Θεό. Αντίθετα εργάστηκα προσωπικά μ' επιμονή στο έργο της ανοικοδόμησης του τείχους και δεν αγόρασα χωράφια, και όλοι οι συνεργάτες μου συμμετείχαν στην εργασία του τείχους. Στο τραπέζι μου κάθονταν εκατόν πενήντα άντρες Ιουδαίοι και αξιωματούχοι, χώρια εκείνοι που μας έρχονταν από τα γύρω έθνη.
Το φαγητό που ετοιμαζόταν κάθε μέρα ήταν ένα μοσχάρι, έξι εκλεκτά πρόβατα και διάφορα πουλερικά, επίσης κάθε δέκα μέρες μου δινόταν άφθονο κρασί κάθε είδους, όλα με δικά μου έξοδα.

Κι όμως ποτέ δε ζήτησα την τροφή που δικαιούμην ως κυβερνήτης, γιατί ο λαός αυτός δούλευε πάρα πολύ σκληρά.

Θυμήσου, Θεέ μου, όλα όσα έχω κάνει γι αυτόν το λαό και δείξε μου την εύνοιά σου.

----------------------------------------------------------------------------------

ΥΓ1. Θα μ' ενδιέφερε πολύ να γνωρίσω τις απόψεις σας γι αυτό το κείμενο :)

ΥΓ2. Ας προσευχηθούμε ο Θεός να σηκώσει πολιτικούς και θρησκευτικούς ηγέτες στη χώρα μας που να ενεργούν σαν τον Νεεμία. Χρειαζόμαστε Νεεμίες όσο ποτέ άλλοτε.