«Σκοτώσαμε τον Θεό και ορφανέψαμε»

Ο πατήρ Φιλόθεος Φάρος αποτιμά με λόγο οξύ στην «Κ» τη σχέση μερίδας πιστών με το Θείο και τον ρόλο της Εκκλησίας

Του Νικου Παπαχρηστου

«Ο Θεός είναι νεκρός. Τον έχουμε σκοτώσει και είμαστε ορφανοί». Με τα λόγια αυτά που καταρχήν ξαφνιάζουν, σοκάρουν, ο 78χρονος ιερέας π. Φιλόθεος Φάρος αποτιμά τη σημερινή σχέση μεγάλης μερίδας πιστών με το Θείο, μια σχέση «καταναλωτική» την οποία όπως υποστηρίζει ενισχύουν με τη στάση ζωής τους πολλοί κληρικοί. Με λόγο τολμηρό, ενίοτε καυστικό αλλά και αυτοκριτικό ο π. Φιλόθεος είναι ο πρώτος ιερέας που δεν διστάζει να χαρακτηρίσει σωστή την απόφαση για το «σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης» αφού η Πολιτεία απευθύνεται σε πολίτες και όχι σε πιστούς. Χαρακτηρίζει «φαρισαίους» και «υποκριτές» ιεράρχες και κληρικούς που έσπευσαν να μιλήσουν για «πορνεία» και «κουσούρια», υποστηρίζοντας ότι όσοι εμφανίζονται αυστηροί στην πραγματικότητα αναζητούν «άλλοθι» για να αποπροσανατολίσουν από δικές τους «αμαρτωλές» πράξεις. Αυτούς μάλιστα θεωρεί υπεύθυνους για το γεγονός ότι πολλοί νέοι άνθρωποι καταλήγουν σε ψυχιάτρους φορτωμένοι ενοχικά σύνδρομα. «Μακάρι να ενδιαφερόντουσαν για την ελληνική οικογένεια αλλά αδιαφορούν πλήρως», επισημαίνει. Οσο για εκείνους που βλέπουν μια νέα επίθεση κατά της Εκκλησίας απαντά με νόημα: «Η Εκκλησία του Χριστού δεν κινδυνεύει από εξωτερικούς εχθρούς». Οι θέσεις του πατρός Φιλόθεου Φάρου, όπως τις αναπτύσσει σήμερα στην «Κ», που θίγουν και το πλαίσιο σχέσεων Πολιτείας-Εκκλησίας, σίγουρα θα αποτελέσουν αφορμή διαλόγου, αφού πολλοί θα συμφωνήσουν πολλοί θα διαφωνήσουν, άλλοι θα συνυπογράψουν, άλλοι θα θυμώσουν...

«Η Πολιτεία ορθώς πράττει και προωθεί το Σύμφωνο. Το ερώτημα όμως είναι αν η Ελλάδα είναι μια κοινοβουλευτική δημοκρατία ή μια θεοκρατία τύπου «Χομεϊνί». Φαίνεται πως σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό η Ελλάδα είναι θεοκρατία. Είναι χαρακτηριστικό πως υποψήφιοι βουλευτές, δήμαρχοι και άλλοι πολιτευόμενοι πριν ξεκινήσουν την προεκλογική τους εκστρατεία πρέπει να περάσουν να φιλήσουν το χέρι του Δεσπότη. Και θα φροντίσουν οι κάμερες να το απαθανατίσουν αυτό, για να τους δουν οι ψηφοφόροι τους γιατί αλλιώς δεν έχουν ελπίδες...», λέει ο π. Φιλόθεος Φάρος.

Χωρίς περιστροφές δηλώνει στην «Κ» αντίθετος με το πνεύμα της πρόσφατης αυστηρής απόφασης της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου που χαρακτήριζε «πορνεία» κάθε συζυγική σχέση εκτός του ορθοδόξου γάμου. «Δείχνει την ουσιαστική απομάκρυνση από το πνεύμα του Ευαγγελίου. Κατά την γνώμη μου διαστρέφεται το πνεύμα της διδασκαλίας του Ιησού Χριστού. Οι κανόνες, σύμφωνα με την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο, είναι φάρμακα και παιδαγωγικά μέτρα που χρησιμοποιούνται κατά την κρίση του πνευματικού. Δεν είναι νόμοι. Ο Χριστός άλλωστε ήρθε για να αλλάξει το καθεστώς της ιουδαϊκής παράδοσης και ιδιαίτερα της φαρισαϊκής. Και ζητάει την επιδίωξη της εσωτερικής αναπτύξεως. Οχι την αντιμετώπιση του κακού με μια νομική και αστυνομική αντίληψη. Ομως μέσα στη ζωή της Εκκλησίας το ιουδαϊκό φαρισαϊκό πνεύμα έχει εισχωρήσει από πολύ νωρίς» σημειώνει και προσθέτει: «Ο Χριστός λέει ότι πορνεία και άλλα κακά πράγματα έρχονται από την καρδιά του ανθρώπου. Δεν καταδικάζει κανέναν αμαρτωλό. Μόνο τον υποκριτή. Το πνεύμα του Χριστού δεν είναι νομικό, αλλά προσπαθεί να δείξει ποια είναι η ουσία της αμαρτίας. Δεν είναι μια εξωτερική συμπεριφορά. Για παράδειγμα φόνος για τον Χριστό είναι η απόρριψη του άλλου. Συνεπώς στη διδασκαλία του δεν χωράει η “αυτοδικαίωση”. Κανείς δεν μπορεί να λέει εγώ είμαι ενάρετος και να κατηγορεί κάποιον άλλο σαν αμαρτωλό»...

«Υποκριτές και Φαρισαίοι»

Πολλοί μητροπολίτες αφήνουν να εννοηθεί πως θα πρέπει να επιβληθούν πνευματικές κυρώσεις σε βάρος όσων προχωρήσουν στη σύναψη «Συμφώνου Συμβίωσης». Τι λέει για αυτό ο πατέρας Φιλόθεος;

«Ο Χριστός ήταν σαφής όταν είπε πως δεν ήρθε να κρίνει αλλά να σώσει τον κόσμο. Μην κρίνετε ίνα μην κριθείτε. Αντιθέτως, καταδικάζει ξεκάθαρα συγκεκριμένες συμπεριφορές όπως την υποκρισία. Μιλώντας στους Φαρισαίους, οι οποίοι έκαναν όσα κάνουμε εμείς οι κληρικοί σήμερα, στηλίτευσε το ενδιαφέρον τους για τα περίτεχνα κοσμήματα, τα περίλαμπρα άμφια, την επιδίωξή τους να κάθονται στις πρώτες θέσεις των δείπνων αλλά και την εκμετάλλευση φτωχών ανθρώπων. Ο Χριστός συνεχώς καταδικάζει την υποδούλωση στα υλικά αγαθά, τη χλιδή και την πολυτέλεια. Ολα αυτά αφορούν εμάς τους παπάδες. Ζούμε ζωή πριγκιπική, μετακινούμεθα με τις κράισλερ και τις μερσεντές, μας υπηρετεί ένα σωρό κόσμος, φορτωνόμαστε όλα αυτά τα χρυσά και έχουμε και την απόλυτη εξουσία στην ψυχή των ανθρώπων. Είναι ανατριχιαστικά πράγματα αν σκεφτείτε ότι γίνονται στο όνομα του Χριστού που περπατούσε ξυπόλητος και δεν είχε πού την κεφαλήν κλίναι. Ε, λοιπόν, είμαστε ανακόλουθοι με όσα δίδαξε ο Χριστός. Και επομένως το λιγότερο που θα περίμενε κάποιος από εμάς είναι να μην πετάμε πέτρες στους άλλους. Οι δικές μας αμαρτίες είναι εκείνες που κυρίως καταδίκασε ο Ιησούς Χριστός. Πώς να το κάνουμε· δεν μίλησε για τις προγαμιαίες σχέσεις, αλλά είπε ξεκάθαρα πως δεν γίνεται να υπηρετεί κάποιος δύο Κυρίους, τον Θεό και τον Μαμωνά. Είπε επίσης πως όποιος έχει δύο χιτώνες να δίνει τον ένα».

«Εμείς οι παπάδες έχουμε πολλές νευρώσεις σχετικά με τον ερωτισμό. Και πολλά από αυτά που λέμε μπορεί να είναι συνέπεια των νευρώσεών μας», υποστηρίζει μιλώντας στην «Κ» ο π. Φιλόθεος. «Πιστεύω ότι οι αυστηρότεροι από εμάς τους κληρικούς στα θέματα της σεξουαλικής ηθικής είναι είτε πιο νευρωτικοί σε σχέση με τον ερωτισμό είτε κρύβουν τα περισσότερα και θέλουν να έχουν ένα άλλοθι. Εμφανίζονται δηλαδή αυστηροί για να μην επιτρέψουν στον απλό άνθρωπο να σκεφθεί πως αυτοί μπορεί να έχουν μια έντονη προσωπική ζωή, σχετική με αυτό που εξίσου έντονα καταδικάζουν. Αναμφισβήτητα, πάντως, όταν κάποιος ελέγχει τον ανθρώπινο ερωτισμό έχει στα χέρια του αλυσοδεμένους τους ανθρώπους».

Το χάσμα

Τη στιγμή που η Ιεραρχία υποστηρίζει πως το «Σύμφωνο» στρέφεται εναντίον του θεσμού της οικογένειας, ο π. Φιλόθεος κάνει λόγο για πλήρες χάσμα με την κοινωνία. «Ακούω κάποιους μητροπολίτες να λένε ότι ενδιαφέρονται για την ελληνική οικογένεια. Μακάρι να ενδιαφέρονταν, αλλά αδιαφορούν πλήρως και είναι και ανίκανοι να κάνουν κάτι για να αντιμετωπίσουν την κρίση στην οικογένεια. Οι περισσότεροι δεσποτάδες και παπάδες είναι ποιμαντικά ανύπαρκτοι και δεν έχουν σταθεί ποτέ στο πλευρό ενός ανθρώπου που έχει ανάγκη. Οχι να του δώσουμε ρετσέτες, αλλά απλά να σταθούμε πλάι του. Γιατί πολλές φορές αυτό που χρειάζεται ο άνθρωπος που έχει μια δυσκολία δεν είναι να του δώσουμε μια λύση, αλλά να δει ότι νοιαζόμαστε γι’ αυτόν.

Αυτήν τη στιγμή η ελληνική οικογένεια βρίσκεται σε τρομερή κρίση. Σήμερα, ένα τεράστιο ποσοστό νέων είναι παροπλισμένοι με ψυχικές διαταραχές· πολλές από τις οποίες οφείλονται σε κάποιους παπάδες που είναι λαύροι κατά των σαρκικών αμαρτημάτων. Εμείς οι παπάδες οδηγούμε τα παιδιά στους ψυχιάτρους. Οταν ακούω ψυχίατρο παπά να λέει ότι έχει θεραπεύσει ομοφυλοφίλους ξέρω ότι έχει αποπειραθεί να τους κάνει ψυχολογική λοβοτομή. Και τους έχει παραδώσει σε τρομερά βασανιστήρια και ενοχικά σύνδρομα. Ο διεθνούς κύρους κατάλογος της ψυχοπαθολογίας που εκδίδει η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία εδώ και 50 χρόνια δεν θεωρεί την ομοφυλοφιλία αρρώστια. Υπάρχουν όμως Ελληνες παπάδες που τη θεωρούν αρρώστια. Και πιστεύω πως εκείνος που προσπαθεί να θεραπεύσει έναν ομοφυλόφιλο είναι ο ίδιος άρρωστος που χρησιμοποιεί ταλαίπωρους ανθρώπους για να δώσει τη δική του νευρωτική μάχη».

Με έντονη αυτοκριτική διάθεση, ο π. Φιλόθεος καταδικάζει την εξουσιαστική συμπεριφορά ορισμένων κληρικών. «Κοιτάξτε, εμείς οι κληρικοί στο μεγάλο μας ποσοστό εσωτερικά είμαστε τενεκέδες ξεγάνωτοι. Και προσπαθούμε να καλύψουμε την αίσθηση της εσωτερικής μας ανεπάρκειας. Γιατί πολλοί από εμάς, αν μας βγάλετε τα γένια και τα ράσα, δεν είμαστε τίποτα. Θα ήμασταν σκέτα μηδενικά. Ομως με αυτά τα συμπράγαλα που φοράμε αποκτάμε κύρος, μπορούμε να καθορίζουμε τις ζωές των άλλων, κρέμονται οι άλλοι από το στόμα μας, αποκτάμε εξουσία. Και έτσι νομίζουμε ότι θα αυξήσουμε την αυτοεκτίμησή μας. Κούνια που μας κούναγε. Δεν αφορά βέβαια τους πολλούς ότι δεν αυξάνουμε την αυτοεκτίμησή μας. Τους αφορά όμως ότι τους βασανίζουμε και τους οδηγούμε στον Καιάδα των ψυχοφαρμάκων που είναι ένας δρόμος χωρίς επιστροφή. Επίσης, πολλοί κληρικοί θέλουμε να βρούμε κάποιον άλλο τρόπο να δείξουμε ότι έχουμε λόγο υπάρξεως. Ασχολούμαστε με το Σκοπιανό ή με άλλα παρεμφερή πράγματα –άσχετα με την αποστολή μας– για να δείχνουμε ότι κάτι έχουμε κάνει. Εχουν καμία σχέση αυτά με όσα δίδαξε ο Χριστός;».

Για τον π. Φιλόθεο η απάντηση της Εκκλησίας στο «Σύμφωνο» δεν πρέπει να είναι η τιμωρία όσων το επιλέξουν, αλλά η πρόταση ζωής που κάνει ο Χριστός. «Οι βασικές αρχές του Χριστού είναι η αγάπη του ανθρώπου για τον Θεό και η αγάπη για τον συνάνθρωπο. Η σχέση με τον άλλο είναι βασική πηγή ζωής για τον άνθρωπο. Αλλά οι σχέσεις είναι περίπλοκες και χρειάζεται αγώνας για να είναι όσο γίνεται περισσότερο υγιείς. Η ερωτική πλευρά τους είναι η πιο καίρια. Και εκεί εύκολα γίνονται πολλές εκτροπές. Οσες περισσότερες τόσο λιγότερη πληρότητα ζωής υπάρχει. Και η πληρότητα στη ζωή έρχεται μέσα σε σχέσεις ουσιαστικές, που παίρνουν χρόνο, κόπο, θέλουν αγώνα. Αν ζητούν οι νέοι κάποιο συγχωροχάρτι δεν είναι πολύ διαφορετικοί από τους παπάδες που τους το αρνούνται», επισημαίνει. «Στις μέρες μας ο Θεός είναι νεκρός. Τον έχουμε σκοτώσει και είμαστε ορφανοί. Τα λόγια που λέμε, τα μεγάλα, τα επουράνια, τα πνευματικά όχι μόνο δεν ακτινοβολούν πίστη, αλλά φανερώνουν την αγωνία μας να καλύψουμε την έλλειψη της πίστεώς μας. Γιατί η πίστη δεν μεταδίδεται με μπλα μπλα, αλλά ακτινοβολεί. Δεν λες εγώ πιστεύω, αλλά ο τρόπος που ζεις δείχνει ότι πιστεύεις. Σήμερα ο τρόπος ζωής όλων μας δείχνει ότι δεν πιστεύουμε. Προσεγγίζουμε την πίστη σαν ένα καταναλωτικό αγαθό. Εχουμε από αυτό, από εκείνο, τα έχουμε όλα και λέμε άντε τώρα να εξασφαλίσουμε και ένα οικοπεδάκι στον παράδεισο».

Ποιος είναι

Ο π. Φιλόθεος Φάρος σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Πάντειο Σχολή, Νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Ποιμαντική Ψυχολογία στις ΗΠΑ. Χειροτονήθηκε διάκονος και ιερέας το 1962 στην Ελλάδα. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως εφημέριος στις ΗΠΑ. Δίδαξε Ποιμαντική Ψυχολογία στην Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού στη Βοστώνη από το 1969 έως το 1976. Υπηρέτησε ως ιερέας-σύμβουλος στο νοσοκομείο J.B. Thomas Day Care παρέχοντας ποιμαντική υποστήριξη σε νεαρά ζευγάρια που τα παιδιά τους αντιμετώπιζαν σοβαρές ασθένειες καθώς επίσης και ως προϊστάμενος του τμήματος Οικογενειακής Στήριξης στην πρότυπη ψυχιατρική κλινική Human Resource Institute στη Βοστώνη από το 1970 μέχρι το 1976.

Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1976, ασχολήθηκε συστηματικά με το συγγραφικό έργο καθώς επίσης, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’90, με το Συμβουλευτικό Κέντρο Νεότητας της Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Σήμερα, συνταξιούχος πλέον, λειτουργεί κάθε Κυριακή στον Αγιο Νικόλαο Ραγκαβά της Πλάκας. Πάντοτε μετά τη λειτουργία συζητάει με νέα ζευγάρια και νέους για τα θέματα που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους.


http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_06/04/2008_265456

Ο Λαός του Θεού στη Βιβλική Παράδοση

Σ. Αγουρίδης, Ομότιμος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών

Σάββατο 5 Μαρτίου 2005

Η έννοια «λαός του Θεού» αποτελεί θεμελιώδη έννοια στη βιβλική παράδοση. Πιστεύω ότι επί του προκειμένου μιλάμε για μια μοναδικότητα. Δεν πιστεύω ότι σε οποιοδήποτε άλλο λαό μέσα στην ιστορία συναντάμε εντός της θρησκευτικής του ζωής τόσο στενή σχέση λαού και Θεού που συναντάμε στη Βίβλο.

Ως δημιουργός και βασιλιάς ο Γιαχβέ κάνει γνωστό τον εαυτό του σε όλο το χώρο που εκτείνεται η παγκόσμια κυριαρχία και αποκάλυψή του. Όμως στο Δευτ. 32,28εξ, ο Ισραήλ χαρακτηρίζεται ως «μερίδιό» μου και «ο κλήρος της κληρονομίας μου», ο Γιαχβέ «επήρε», διάλεξε τον Ισραήλ! Το «εκλέγω» όταν λέγεται περί του Γιαχβέ, εκφράζει την ελεύθερη κυριαρχική εξουσία του Κυρίου που δεν χρωστάει σε κανένα εκλεγόμενο την εκλογή του. Ο Θεός δεν διαλέγει κάτι γιατί αυτό θεωρεί πολύτιμο. Ο Ισραήλ που εξέλεξε ο Γιαχβέ είναι ο ελάχιστος ανάμεσα σε όλους τους λαούς.

Ο Γιαχβέ απωθεί άλλους λαούς που είναι «μεγαλύτεροι και ισχυρότεροι» από τον Ισραήλ. Γίνεται λόγος ακόμα και για ηθική απαξία και για το σκληροτράχηλο του Ισραήλ. Πίσω λοιπόν από την εκλογή του Γιαχβέ βρίσκεται μια άλογη, ελεύθερη απόφαση της αγάπης ήδη κατά την εποχή των Πατέρων, για την οποία δεν μπορεί κανείς να ρωτήσει περαιτέρω. Δυστυχώς, κατά τη μεταιχμαλωσιακή περίοδο, με τον αγώνα του Έσδρα κατά των μικτών γάμων, ο Ισραήλ οδηγήθηκε σε πολύ μονόπλευρο τονισμό στη διαφοροποίησή του από τους άλλους λαούς. Κατά κανόνα όμως προβάλλεται περισσότερο η πλευρά της ευθύνης του εκλεγμένου. Βέβαια, η θεία εκλογή δεν αναφέρεται μόνο στον Ισραήλ ως το λαό του Θεού αλλά και στην εκλογή του βασιλιά, όπως επίσης και στην εκλογή του αρχιερατικού οίκου του Ηλί, αλλά ακόμη και δούλων του Θεού όπως του Μωυσή και του Ααρών. Ο Θεός είναι επίσης που εκλέγει τον ιερό τόπο της κατοικίας Του: Ένας Θεός, ένας λαός εκλεγμένος απ’ αυτόν, ένας μοναδικός τόπος λατρείας.

Εντύπωση κάνει ότι οι προαιχμαλωσιακοί Προφήτες αποφεύγουν σχεδόν τελείως να μιλήσουν για την εκλογή του Ισραήλ. Η μοναδική μνεία στον πρώιμο αιχμαλωσιακό προφήτη Ιεζεκιήλ (20,5), καθώς και ο λόγος του Αμώς 3,2 αποδεικνύουν με πόση κριτική διάθεση αντιμετώπιζαν τις καυχησιολογίες του λαού τους για την εκλογή του, έτσι που είναι πλήρως η κατανοητή η «σιωπή τους αναφορικά προς την εκλογή».

Αλλά και σε σχέση με τον ίδιο τον εαυτό τους οι Προφήτες δεν αρέσκονται –με μια εξαίρεση– στη χρησιμοποίηση της σκέψης ότι έχουν «εκλεγεί» στο αξίωμά τους. Η περίοδος της Αιχμαλωσίας δημιούργησε, όπως ήταν φυσικό, σεισμό στο περί εκλογής αίσθημα. Δεν λείπουν, βέβαια, και χωρία που λένε πως οι Εθνικοί θα πλησιάσουν τον Ισραήλ για να τον υπηρετήσουν. Η υπηρετική μορφή των λαών προς τον Ισραήλ σημαίνει μιαν ομολογία: «Αληθινά, σ’ εσένα είναι ο Θεός και πουθενά αλλού δεν υπάρχει άλλος Θεός».

Ο Ισραήλ γνωρίζει το Θεό του ως τον ελεύθερο Κύριο, που δεν τον διάλεξε ο λαός, αλλά ο οποίος αντιθέτως έγινε ελεύθερα ο Θεός του λαού και του υπέδειξε με την ιστορική καθοδήγησή του πως είναι ο Κύριός του. Κατά το πέρασμα του χρόνου δεν περιοριζόταν μόνο σε μια αναδρομή στα περασμένα, αλλά μπορούσε να αποτελεί και αντικείμενο ελπίδας για το μέλλον. Εξάλλου, ενώ η Προφητεία απέβλεψε κυρίως στον Ισραήλ, η Αποκαλυπτική είδε τον κόσμο των Εθνών στο σύνολό του, γιατί σ’ αυτό το νέο περιβάλλον έμελλε να ολοκληρωθεί η πορεία του Ισραήλ.

Η Π.Δ., ακόμα κι όταν ο «Νόμος και οι Προφήτες» έκλεισαν με την οριστικοποίηση του Κανόνα, εξακολουθούσε να είναι το βιβλίο του «ανοιχτού κηρύγματος» με την έννοια πως αναζητεί την περαιτέρω καθοδήγηση του ποιμένα του Ισραήλ. Είναι συνεπώς σωστό να πούμε πως πίστη στο Γιαχβέ και προσδοκία του μέλλοντος συνδέονται αδιάλυτα.

Ο λαός ο ίδιος ως θρησκευτική κοινότητα μπορούσε να συνεχίσει -και συνέχισε- να υπάρχει, χωρίς την παρουσία ούτε του Βασιλιά ούτε του Ιερέα. Έτσι η παλαιά άποψη περί εκλογής μεταφέρθηκε από τον Ααρών και τον Δαβίδ στον Ιακώβ, ως τον πατέρα των Δώδεκα Φυλών. Λαός του Θεού δεν είναι κανείς γιατί διεκδικεί κάτι τέτοιο, ούτε όμως και ο όποιος ανύποπτος ανθρωπάκος υπάγεται σε αυτήν την κατηγορία. Πολύ περισσότερο με το λαό του Θεού δεν συνδέεται η όποια εθνοκαπηλεία. Λαός του Θεού σημαίνει μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων που αγωνίζονται παντού και πάντοτε για την έλευση στον κόσμο της Βασιλείας του Θεού, όπως την εννοούσε ο Ιησούς. Ο ίδιος ήταν Ιουδαίος, από τη φυλή του Δαβίδ. Ο Ματθαίος ο Ευαγγελιστής, στη γενεαλογία του, ανάγει την καταγωγή του Ιησού στον Αβραάμ, ενώ ο Λουκάς, με τη δική του γενεαλογία, ανάγει την καταγωγή Του στον ίδιο τον Αδάμ. Ο Ιησούς έζησε, απ’ όσο ξέρουμε, όλη του τη ζωή στην Παλαιστίνη και δεν βγήκε ποτέ στον έξω κόσμο. Η δράση και το κήρυγμα του απευθύνονταν αρχικά στους συμπατριώτες του, προς τους οποίους κατ’ αρχήν απέστειλε και τους μαθητές του, προς τα απολωλότα πρόβατα του οίκου Ισραήλ.

Ο Ιησούς όμως δεν έφτιαξε μια ελιτίστικη ομάδα όπως αυτή των Εσσαίων. Η στάση του απέναντι στους Εθνικούς εξαρχής είναι ανοιχτή. Στον εκατόνταρχο της Καπερναούμ λέει γεμάτος έκπληξη πως τέτοια πίστη δεν εβρήκε ούτε στον Ισραήλ (Μτ. 8,10, πρβλ. Λκ 7,9). Η σωτηρία δεν είναι αναπαλλοτρίωτο κτήμα του Ισραήλ, αλλά, κατά τους έσχατους χρόνους, «πολλοί από ανατολών και δυσμών ήξουσιν και ανακλιθήσονται μετά Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ εν τη βασιλεία των ουρανών, οι δε και της βασιλείας εκβληθήσονται εις το σκότος το εξώτερον? εκεί έσται ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων» (Μτ. 8,11εξ. Πρβλ. Λκ 13,28εξ). Αν και η δράση του Ιησού περιορίσθηκε στον Ισραήλ, δεν απέκρουσε τους Εθνικούς που τον συναντούσαν αλλά τους δεχόταν. Αφού, μάλιστα, δεν ίδρυσε καμιά ξεχωριστή κοινότητα σεσωσμένων αλλά στράφηκε ιδιαίτερα προς τα απολωλότα και τους περιφρονημένους του κόσμου, κατέστησε σαφές ότι η αγάπη του Θεού ισχύει για όλους τους ανθρώπους.

Ο Ιησούς περιβαλλόταν συχνά από ένα πλήθος λαού. Μέσα απ’ αυτό ξεχωρίζει ο κύκλος των Δώδεκα που δείχνει πως ο Ιησούς στρέφεται προς όλο τον Ισραήλ, όχι μόνο σε μια ιδιαίτερη μερίδα. Η αρχική χριστιανοσύνη, Παλαιστινή και εξωπαλαιστινή, θεωρεί τον εαυτό της ως τον Ισραήλ του Θεού, ως τον άγιο λαό του Θεού των εσχάτων χρόνων, που γι’ αυτόν ισχύουν οι υποσχέσεις της Γραφής και διατυπώθηκε σ’ αυτές το θέλημα του Θεού. Η θεία λατρεία και η ζωή της κοινότητας είναι γεμάτες από τη βεβαιότητα ότι ο Θεός τους εξέλεξε, Ιουδαίους και Εθνικούς, και σ’ αυτούς χάρισε την υπόσχεση του Πνεύματός του. Η χριστιανική κοινότητα είχε ευθύς εξαρχής σαφή συνείδηση της ιδιαιτερότητάς της. Ποτέ όμως για την αρχική χριστιανοσύνη δεν έπαψε η Π.Δ. να θεωρείται Αγία Γραφή, από την οποία οι υποσχέσεις και το θέλημα του Θεού απευθύνεται άμεσα προς την κοινότητα. Γι’ αυτό η χριστιανική κοινότητα επικαλείται τις Γραφές για να στηρίξει το κήρυγμά της. Η αρχική χριστιανοσύνη πιστεύει πως είναι η κοινότητα της Καινής Διαθήκης, αυτή όμως δεν νοείται όπως η κοινότητα του Κουμράν, σαν δηλ. η αποκατάσταση της Μωσαϊκής Διαθήκης, αλλά σαν η εσχατολογική Διαθήκη που ο Θεός συνήψε με τον θάνατο και την ανάσταση του Ιησού Χριστού.

Ως μέλη του λαού του Θεού συνάπτονται Ιουδαίοι και Εθνικοί στην ενότητα της Εκκλησίας. Αυτά που δένουν τα μέλη άρρηκτα είναι το Βάπτισμα και η Ευχαριστία, που οι πιστοί δέχθηκαν μαζί με την πίστη στον Ιησού, και βιώνουν σε κοινωνία μετ’ αλλήλων εντός των χριστιανικών κοινοτήτων που οργάνωσαν οι Απόστολοι του Ιησού Χριστού.

Όλα αυτά οι χριστιανοί τα ζουν όχι για να σώσουν τις ψυχές τους, όπως λένε κάποιοι χριστιανοί σήμερα, αλλά γιατί αυτοί περιμένουν την παλιγγενεσία, περιμένουν αρχικά, μάλιστα, πολύ γρήγορα τον ερχομό της καινής κτίσης, του νέου κόσμου που θα φέρει επανερχόμενος ο Χριστός. Η ζωή με τον επανερχόμενο Χριστό αποτελεί την πρώιμη χριστιανική εσχατολογία ως προσδοκία και ως μια νέα πραγματικότητα εντός του νέου αιώνος.

Στην Εκκλησία, κατά την μεταπαύλεια εποχή τέθηκαν μια σειρά από προβλήματα που έπρεπε να λύσει: α) Η καθυστέρηση της Παρουσίας που απαιτούσε κάποια αναθεώρηση της εσχατολογίας. β) Η εκκλησία απόχτησε βαθιά συνείδηση πως είχε ιστορία. γ) Γρήγορα επίσης χρειάσθηκε να ξεχωρίσει η σωστή από μια λαθεμένη παράδοση, για να διατηρηθεί η συνέχεια του ενός Ευαγγελίου. δ) Ούτε μπορούσε η Εκκλησία να συνεχίσει επί πολύ το έργο της, χωρίς να ρυθμίσει τα εσωτερικά της, καθώς και τους φορείς εξουσίας της κοινότητας. Αυτοί έπρεπε να φροντίζουν την Εκκλησία από οποιαδήποτε βλάβη, να αντιπροσωπεύουν τη σωτήρια διδασκαλία και τη σωστή διεξαγωγή των μυστηρίων. ε) Έπρεπε, μέσα στις μεταβαλλόμενες συνθήκες, να δώσουν κανόνες ζωής που να καθοδηγούν τους χριστιανούς στην καθημερινή προς τους εντός και εκτός συμπεριφορά.

Αυτά όλα χρειάζονταν νέες διατυπώσεις καθιερωμένων παλαιών διδαχών. Οι Κοινότητες έπρεπε να αποκτήσουν ένα Πολίτευμα, γιατί δεν μπορούσαν να ζήσουν χωρίς τάξη. Ποτέ η Εκκλησία –ένα πνευματικό σώμα– δεν έζησε χωρίς τάξη. Με την παρέλευση όμως του χρόνου, την επέκταση των Εκκλησιών και την αύξηση των αναγκών και υποχρεώσεών τους, έπρεπε να κανονιστούν επαρκέστερα οι διάφορες διακονίες και τα λειτουργήματα που θα έπρεπε να ασκούνται μονίμως.

Όπως ήταν φυσικό, στους φορείς του αξιώματος ανατέθηκε το έργο να ξεχωρίζει μεταξύ ορθής και λαθεμένης διδασκαλίας. Εξάλλου, η εκκλησιαστική διδασκαλία έπρεπε να πει στους χριστιανούς πώς να ζουν μέσα στον κόσμο. Η πίεση της ιστορίας κάνει μεγαλύτερη την αγωνία των πιστών για την εγγύτητα του Τέλους. Η σύνδεση της Αποκάλυψης με το αίμα του Αρνίου φωτίζει την απομένουσα περίοδο της παγκόσμιας ιστορίας. Η χριστιανική Κοινότητα γνωρίζει πως η βασιλεία ανήκει στο Θεό και τον Χριστό γι’ αυτό η επί γης αγωνιζόμενη εκκλησία μαζί με την θριαμβεύουσα στους ουρανούς δοξολογεί την εξουσία του Θεού και του Αρνίου, που στο τέλος των ημερών θα εμφανισθεί ορατή στα μάτια όλων. Μέχρι τότε ισχύει ως προς εμάς η υπομονή και η πιστότητα (Αποκ. 13,10? 14,20).


http://www.acadimia.gr/content/view/131/76/lang,el/

Και ιδιωτικό κολέγιο για πάστορες

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Και ιδιωτικό κολέγιο για πάστορες

ΜΑΡΙΑ ΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ | Τρίτη 4 Αυγούστου 2009

Υποψήφιοι ιεροκήρυκες, πάστορες, ιεραπόστολοι, ερευνητές και θεολόγοι που θα υπηρετήσουν στις Ευαγγελικές Εκκλησίες της Ελλάδος θα αποφοιτούν από το Κολέγιο της Εταιρείας Βιβλικών Σπουδών, το οποίο ήταν μεταξύ των 33 σχολών που έλαβαν την περασμένη εβδομάδα άδεια ιδρύσεως από το υπουργείο Παιδείας και αναμένουν την άδεια λειτουργίας τους. Η απόφαση του υπουργείου Παιδείας προκάλεσε αίσθηση μεταξύ των κληρικών και των μητροπολιτών της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος και ορισμένοι έσπευδαν να ζητήσουν εξηγήσεις.

«Στόχος της Σχολής είναι η εκπαίδευση ευαγγελικών στην ευαγγελική Θεολογία με ενδεχόμενη επαγγελματική δραστηριοποίηση σε καθήκοντα ποιμένων εκκλησιών, ιεραποστόλων, λειτουργών της Εκκλησίας αλλά και θεολόγων ερευνητών με προοπτική ακαδημαϊκής σταδιοδρομίας» επισημαίνει προς «Το Βήμα» ο κ. Δημοσθένης Κατσάρκας, γιατρός και από τα πλέον γνωστά ηγετικά στελέχη της Ευαγγελικής Εκκλησίας στην Ελλάδα.

Οπως σπεύδει να διευκρινίσει ο ίδιος, ό,τι και αν γίνει με την αναγνώριση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων του κολεγίου «δεν υπάρχει ενδεχόμενο διεκδικήσεως θέσεων καθηγητών- θεολόγων στη μέση εκπαίδευση, δεδομένου ότι αυτή εκ του νόμου περιορίζεται στο πλαίσιο της ορθόδοξης θεολογίας».

Σημειώνεται ότι οι σχολές των Ευαγγελικών Εκκλησιών λειτουργούν τα τελευταία 30 χρόνια και από αυτές συνολικά έχουν αποφοιτήσει περισσότερα από 200 άτομα. Αρχικά οι σχολές ήταν τριετούς φοιτήσεως και τα κτίριά τους βρίσκονταν στο Καστρί. Σήμερα 25 Ελληνες ευαγγελικοί φοιτούν στη σχολή, που βρίσκεται στο Πικέρμι, η μετατροπή της οποίας σε κολέγιο αυξάνει σε τέσσερα τα έτη φοίτησης. Με την αποφοίτησή τους, εκτιμούν ότι η άδεια του υπουργείου θα τους δώσει τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουν καλύτερες μεταπτυχιακές σπουδές, αν και ορισμένοι απόφοιτοι της σχολής βρίσκονται ήδη στην Οξφόρδη και στο Σικάγο προκειμένου να ειδικευθούν σε κάποιον κλάδο της Θεολογίας. Σημειωτέον ότι στη σχολή φοιτούν και φοιτητές από το εξωτερικό, κυρίως από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ μεταξύ των καθηγητών διδάσκουν εκπαιδευτικοί από άλλες χώρες οι οποίοι έχουν πραγματοποιήσει ειδικές σπουδές σε γνωστά πανεπιστήμια των ΗΠΑ.

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=281708&dt=04/08/2009

Ανίερες επενδύσεις...

Στη Γερμανία Ρωμαιοκαθολική τράπεζα έκανε επενδύσεις σε αντισυλληπτικά, όπλα, τσιγάρα

Δευτέρα 3 Αυγούστου 2009 [ 17:46 ]

Ρωμαιοκαθολική τράπεζα στην Γερμανία παραδέχτηκε ότι αγόραζε μετοχές σε εταιρείες που ασχολούνταν με αμυντικά οπλικά συστήματα, καπνοβιομηχανίες και φαρμακοβιομηχανίες που παρήγαγαν αντισυλληπτικά χάπια, ζητώντας συγγνώμη για συμπεριφορά που «δεν συνάδει με τους ηθικούς κανόνες».

Το γερμανικό περιοδικό «Der Spiegel» αποκάλυψε ότι η Pax Bank έχει επενδύσει 580.000 ευρώ στην βρετανική εταιρεία οπλικών συστημάτων BAE Systems.

Επίσης προχώρησε σε επενδύσεις 160.000 ευρώ στην αμερικανική εταιρεία Wyeth που κατασκευάζει αντισυλληπτικά χάπια, ενώ ακόμα 870.000 ευρώ επένδυσε σε καπνοβιομηχανίας.

Η τράπεζα, η οποία διαφήμιζε την πολιτική της για «ηθικές επενδύσεις», ζήτησε συγγνώμη, μετά τις αποκαλύψεις, για τη συμπεριφορά της, λέγοντας ότι «δεν συνάδει με τους ηθικούς κανόνες».

«Θα διορθώσουμε άμεσα τα λάθη μας, χωρίς αρνητικές συνέπειες για τους πελάτες μας» δήλωσε εκπρόσωπος της τράπεζας, λέγοντας ότι κατά τη διάρκεια εσωτερικών ελέγχων, οι επενδύσεις αυτές «παραβλέφθηκαν».

Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία είναι κατά των μέσων αντισύλληψης και διακοπής της κύησης, ενώ ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣτ' έχει αποκαλέσει τον πληθυσμιακό έλεγχο «θανάσιμο αμάρτημα».

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artId=281626&dt=03/08/2009

Ενορίες με "διπλά βιβλία" ...

Ιωάννης Κονιδάρης | Κυριακή 2 Αυγούστου 2009


Από τα πλέον σύνθετα και δυσεπίλυτα πολιτικά ζητήματα είναι ομολογουμένως εκείνο της περιουσίας και γενικώς των οικονομικών της Εκκλησίας, εν όψει βεβαίως και του κρατούντος έως και σήμερα συστήματος σχέσεών της με το κράτος.

Ακριβώς έναν αιώνα από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, το έτος 1930, επί εποχής της τελευταίας υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο κυβερνήσεως, ο νεαρός τότε βουλευτής Λέσβου Γεώργιος Α. Παπανδρέου, ως ο αρμόδιος επί των Θρησκευμάτων Υπουργός, ανέλαβε μια τολμηρή πρωτοβουλία.

Η πρωτοβουλία εκείνη συνίστατο στην ίδρυση του «Οργανισμού διοικήσεως και διαχειρίσεως της εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας», έτσι ώστε το ελληνικό Δημόσιο να εξασφαλίζει τον πλήρη έλεγχο της διοικήσεως και διαχειρίσεως της περιουσίας αυτής.

Ο ΟΔΕΠ, όπως ο οργανισμός αυτός κατά συντομογραφία αποκλήθηκε, διοικείτο από επταμελές Κεντρικό Συμβούλιο, στο οποίο προήδρευε ο εκάστοτε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και μετείχαν δύο Αρχιερείς, που όριζε η Σύνοδος, ένας Σύμβουλος του νεοπαγούς τότε Συμβουλίου της Επικρατείας, ένας Νομικός Σύμβουλος του Κράτους, ο Γενικός Διευθυντής Δημοσίου Λογιστικού και ένας αντιπρόσωπος της Τράπεζας της Ελλάδος, ελεγχόταν συνεπώς απολύτως από την Πολιτεία.

Ο ΟΔΕΠ τελούσε υπό την εποπτεία του Υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων, τον οποίο στις συνεδριάσεις του Κεντρικού Συμβουλίου εκπροσωπούσε Επίτροπος, με δικαίωμα προτάσεων και γνώμης, χωρίς όμως δικαίωμα ψήφου.

Πρόθεση της κυβερνήσεως, αναφέρει ο Γ. Παπανδρέου στην εισηγητική έκθεσή του προς τη Βουλή, είναι «αφ΄ ενός η οικονομική περισυλλογή και υλική ενίσχυσις των μελών της Εκκλησίας και αφ΄ ετέρου η εξυγίανσις του εκκλησιαστικού οργανισμού και η ηθική εξύψωσις των λειτουργών του».

Η νομοθεσία αυτή του 1930 για τον ΟΔΕΠ παρέμεινε για πολλές δεκαετίες ο κορμός της ισχύουσας για τα συναφή ζητήματα νομοθεσίας, παρά τις πολλές κατά καιρούς τροποποιήσεις της. Η ατυχής και άκαιρη παρέμβαση, με τον Ν. 1700/1987, τον γνωστό και ως «νόμο Τρίτση», στα ζητήματα της μοναστηριακής περιουσίας, που δεν περιορίστηκε όμως μόνο στα θέματα αυτά, όπως προέβλεπε νομοσχέδιο του προκατόχου του Απόστολου Κακλαμάνη, αλλά, εξαιτίας κακών συμβουλών, επεκτάθηκε σε πλήθος άλλων άσχετων ζητημάτων, που αφορούσαν στην εκκλησιαστική διοίκηση και δικαιοσύνη, σήμανε την αρχή του τέλους για τον ΟΔΕΠ.

Ο τότε Πρωθυπουργός Ανδρέας Γ. Παπανδρέου με ευστροφία χειρίστηκε την κρίση πολιτικά, με απόλυτη επιτυχία, ερχόμενος σε απευθείας συμφωνία με τον τότε Αρχιεπίσκοπο, που οδήγησε στην παραίτηση του Υπουργού του. Αυτή όμως η Συμφωνία, που κυρώθηκε με το Ν. 1811/1988, περιλάμβανε δυστυχώς, ως ρητό όρο, και την κατάργηση του ΟΔΕΠ.

Εκτοτε η διοίκηση της εκκλησιαστικής και της μοναστηριακής περιουσίας περιήλθε στην ίδια την Εκκλησία, χωρίς κανένα κατ΄ ουσία έλεγχο της Πολιτείας. Σήμερα τη διοίκηση ασκεί η Εκκλησιαστική Κεντρική Υπηρεσία Οικονομικών (ΕΚΥΟ), η οποία έχει υποκαταστήσει τον ΟΔΕΠ, εποπτεύεται από τη διοίκηση της Εκκλησίας, στην ουσία όμως διοικείται από πρόσωπο έμπιστο του εκάστοτε Αρχιεπισκόπου, τον Γενικό Διευθυντή της, ο οποίος έχει πλέον των είκοσι ρητώς προσδιορισμένων αρμοδιοτήτων, μεταξύ αυτών και το δικαίωμα να υπογράφει συμβάσεις ύψους έως και ενός εκατομμυρίου ευρώ. Η Εκκλησία, μάλιστα, συνέστησε και Σώμα Οικονομικών Επιθεωρητών, προκειμένου να ελέγχει η ίδια τις διαχειρίσεις των εκκλησιαστικών νομικών προσώπων που εγγίζουν τις δέκα χιλιάδες...

Εσχάτως, από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, αναδεικνύεται ως μείζον θέμα η φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Θα ήμουν ο τελευταίος που θα αμφισβητούσε την αγνότητα των προθέσεων του τρίτου κατά σειράν Παπανδρέου που επιθυμεί να αναλάβει το σισύφειο έργο της τακτοποιήσεως των περιουσιακών και οικονομικών της Εκκλησίας. Είμαι άλλωστε βέβαιος ότι, πριν υιοθετήσει και εξαγγείλει τις προθέσεις του αυτές, συμβουλεύθηκε ειδικούς. Και υποθέτω ειδικούς εκ των πλέον εγκρίτων. Δεν αμφιβάλλω, λοιπόν, ότι αυτοί ασφαλώς τον ενημέρωσαν ότι μια ουσιώδης φοροαπαλλαγή της Εκκλησίας ψηφίστηκε από την τελευταία κυβέρνηση του ΠαΣοΚ, με τον Ν. 3220/2004, λίγο πριν από τις εκλογές, χωρίς μάλιστα να γνωρίζει τίποτε περί αυτού, όπως μπορώ ως εκ της τότε ιδιότητάς μου να γνωρίζω, ο αρμόδιος Υπουργός επί των Θρησκευμάτων...!

Επρόκειτο για την κατάργηση της εισφοράς των ενοριακών ναών υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου, ενός φόρου δηλ. της τάξεως του 35% επί των ακαθάριστων εισπράξεων των ναών, ο οποίος είχε θεσπισθεί ως οιονεί, έστω συμβολικό, αντάλλαγμα μετά την ανάληψη, το 1945, της μισθοδοσίας του εφημεριακού κλήρου από το Δημόσιο.

Μέσα στην τύρβη των εκλογών που ακολούθησαν και την αλλαγή κυβερνήσεως η φορολογική αυτή απαλλαγή σχεδόν διέλαθε της προσοχής της κοινής γνώμης. Απαρατήρητη πέρασε, άλλωστε, και η απόφαση Μητροπολίτη της Πελοποννήσου, που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (!), η οποία, μεταξύ άλλων, ορίζει, ότι εν όψει της καταργήσεως της ενοριακής εισφοράς δεν υπήρχε λόγος του λοιπού οι ενορίες να τηρούν διπλά λογιστικά βιβλία...!

Ο κ. Ιωάννης Μ. Κονιδάρης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.


http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=122&artid=281566&dt=02/08/2009

«Δεν έχουν θεολογικά επιχειρήματα»

ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΠΡΑΙΤΩΡΙΑΣ

Ο κυπριακής καταγωγής ιεράρχης απαντά στις αντιδράσεις που προκάλεσαν οι θέσεις του για τη χειροτονία των γυναικών, δηλώνει ότι «απολογείται αν δημιούργησε κάποιο πρόβλημα» και επιμένει ότι δεν βλέπει εμπόδια «προς αυτή την κατεύθυνση του διαλόγου»

Συνέντευξη στη ΜΑΡΙΑ ΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ | Κυριακή 2 Αυγούστου 2009

- Ποια πιστεύετε ότι πρέπει να είναι η θέση των γυναικών στην Ορθόδοξη Εκκλησία;

«Οταν μιλάμε για τη θέση της γυναίκας μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία πρέπει να έχουμε υπόψη μας τόσο τα κείμενα της Καινής Διαθήκης όσο και τα πρώτα αποστολικά κείμενα, όπως είναι η διδαχή των Αποστόλων και τα κείμενα των Πατέρων, αλλά και τη σύγχρονη πραγματικότητα. Αν μείνουμε στον κόσμο της Παλαιάς Διαθήκης, η γυναίκα φαίνεται να μην έχει ιδιαίτερη θέση. Μέσα στην Εκκλησία μας όμως αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ορθόδοξης παράδοσης. Το καθετί έχει τον χρόνο του. Οταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου, η Εκκλησία πρέπει να είναι προετοιμασμένη, να ομιλεί για την αναβαθμισμένη θέση της γυναίκας μέσα σε αυτήν. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το πρώτο πρόσωπο που τιμούμε στον χώρο της Εκκλησίας μετά την Αγία Τριάδα είναι το πρόσωπο της Παναγίας, μιας γυναίκας. Και όπως η Παναγία μάς εκπροσώπησε όλους για τη σωτηρία μας δίνοντας το δικό της σώμα, τη δική της σάρκα, για τον Υιόν και Λόγον του Θεού, κατά τον ίδιο τρόπο σήμερα μια ευσεβής γυναίκα προετοιμάζει το πρόσφορο και ο κληρικός ως διάκονος, ως υπηρέτης, το προσφέρει στον Θεό ενώπιον όλων, όπου γίνεται το σώμα του Χριστού για τη δική μας σωτηρία. Επομένως η θέση της γυναίκας στον χώρο της Εκκλησίας είναι πολύ σημαντική, αλλά θέλουμε να το δούμε αυτό και στην πράξη, ιδιαίτερα στα κατηχητικά μας σχολεία και πολύ περισσότερο στον χώρο της ιεραποστολής, όπου υπάρχουν μεγάλες ποιμαντικές ανάγκες».

- Αν σας δοθεί η άδεια από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, είστε αποφασισμένος να προχωρήσετε σε χειροτονίες διακονισσών;

«Η αναβίωση του θεσμού των διακονισσών όπως υπήρχε στην αρχαία Εκκλησία, αλλά όπως προχώρησε και ο Αγιος Νεκτάριος, είναι κάτι που αφορά τα εσωτερικά μιας τοπικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και της Συνόδου της, κατά συνέπεια εναπόκειται στην Ιερά Σύνοδο μιας τοπικής Εκκλησίας να αποφασίσει τι θα κάνει».

- Θα θέλατε να είχατε διακόνισσες στην ιεραποστολή της Νότιας Αφρικής;

«Είναι μια αναγκαιότητα που δεν μπορούμε να αποφύγουμε. Σταδιακά οι διακόνισσες έχουν θέση διότι έχουμε ενηλίκους γυναίκες που βρίσκονται στο στάδιο της κατηχήσεως και καταλαβαίνετε ότι, όταν θα βάλουμε το λάδι της βαπτίσεως, είναι καλύτερα να έχουμε μια διακόνισσα να το κάνει αυτό παρά να βάλουμε έναν νεαρό ιερέα».

- Τι σας έκανε να ζητήσετε την έναρξη ενός διαλόγου για τους λόγους που κρατούν τη γυναίκα μακριά από τη χειροτονία;

«Για να είμαι ειλικρινής, όταν ομιλούσα για την αναβάθμιση των κατηχητικών μας σχολείων, είδα τον ρόλο της γυναίκας ως κατηχήτριας στον χώρο αυτόν και, επιτέλους, έθεσα πράγματι το ερώτημα ποια είναι τα θεολογικά εμπόδια που δεν προχωρούμε στoν διάλογο για τη χειροτονία των γυναικών ώστε να μπορέσουμε να απαντήσουμε σοβαρά σε αυτό το θέμα, με την έννοια ότι μερικοί έχουν πάθει μια φοβία για τη θέση της γυναίκας μέσα στην Εκκλησία και βλέπω να την αποκλείουν ακόμη και από αυτή τη δυνατότητα του Εκκλησιαστικού Λυκείου. Στην προσπάθειά τους να αποκλείσουν τη γυναίκα από τον χώρο της ιεροσύνης, την αποκλείουν και από τους άλλους χώρους όπου τη χρειαζόμαστε για να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε όλοι στο υψηλό ποιμαντικό μας έργο. Οι ώμοι των κληρικών είναι αδύναμοι για να σηκώσουν το βάρος της ευθύνης σήμερα, που έχουμε τόσο πολύπλοκα κοινωνικά προβλήματα».

- Θα βρισκόσασταν σε έναν διάλογο για τη χειροτονία των γυναικών στην Ορθόδοξη Εκκλησία;

«Νομίζω ότι όταν δεν αγγίζουμε θέματα που αναφέρονται στη θεότητα του Χριστού, αλλά θέματα που αποβλέπουν στη βελτίωση της διακονίας της Εκκλησίας μας, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε έναν τέτοιον διάλογο. Είναι καλό που φωνάζουν μερικοί ότι δεν έχουμε θεολογική κατάρτιση, ότι δεν είμαστε σωστοί επίσκοποι στην Εκκλησία, ότι πρέπει να καθαιρεθούμε. Είναι καλό που φωνάζουν όλοι αυτοί, για να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Πρόκειται για τους ίδιους που δεν μας επιτρέπουν να κάνουμε διάλογο είτε με άλλες θρησκείες είτε με άλλες Εκκλησίες. Ξεχνούν ότι ο Χριστός ήταν μόνος του; Ηταν με τον διάλογο που βρήκε τους μαθητές του και τις πρώτες γυναίκες, και στο τέλος ήταν αυτές, οι Μυροφόρες, που έδωσαν την πρώτη μαρτυρία για την Ανάσταση του Χριστού: όταν διά τον φόβον των Ιουδαίων οι μαθητές βρέθηκαν μακριά από τον διδάσκαλό τους, οι γυναίκες ήταν εκεί, θαρραλέες, να στηρίξουν, με επικεφαλής την Παναγία μας. Επομένως ο διάλογος δεν πρέπει να μας φοβίζει».

- Είναι οι συντηρητικοί κύκλοι που αποτρέπουν τη συζήτηση περί συμμετοχήςτων γυναικών στα της Εκκλησίας;

«Στο σημείο αυτό πρέπει να διευκρινίσω ότι εγώ δεν είπα ξαφνικά να χειροτονούνται οι γυναίκες. Εγώ είπα να μας δώσουν τα θεολογικά τους επιχειρήματα αυτοί που λένε ότι αποκλείεται οποιοσδήποτε διάλογος για το θέμα της χειροτονίας των γυναικών μέσα στον χώρο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Να μας δώσουν τα θεολογικά τους επιχειρήματα, γιατί προσωπικά δεν βλέπω θεολογικά εμπόδια και προς αυτή την κατεύθυνση του διαλόγου όταν το πλήρωμα της Εκκλησίας είναι έτοιμο να αποδεχθεί κάτι τέτοιο. Γιατί, βλέπετε, γνωρίζουμε σήμερα ότι κάποια ημέρα θα πέσει το Πάσχα 15 Αυγούστου και έπειτα από χιλιάδες χρόνια τα Χριστούγεννα αν συνεχίσουμε να υπολογίζουμε με τον τρόπο που υπολογίζουμε τη Σταύρωση και την Ανάσταση του Θεανθρώπου. Αλλά, βλέπετε, η Εκκλησία δεν είναι ανάγκη να προχωρήσει τώρα στην αλλαγή του ημερολογίου γιατί θα δημιουργήσουμε σχίσματα και είπαμε να το αφήσουμε αυτό να το λύσουν οι μελλοντικές γενιές.

Επίσης αυτοί που ακολουθούν το Παλαιό Ημερολόγιο, κάθε φορά που έχουν δίσεκτο έτος, 366 ημέρες, θα έπρεπε να προσθέτουν μία ημέρα. Αλλά, βλέπετε, από το 1923 που υιοθετήσαμε το νέο ημερολόγιο η διαφορά είναι πάντοτε 13 ημέρες. Στην πραγματικότητα, δηλαδή, αυτοί που ακολουθούν το Παλαιό Ημερολόγιο ακολουθούν το νέο, δεν προσθέτουν τη μία επιπλέον ημέρα που έχουμε εμείς κάθε τόσο. Δηλαδή και αυτό που υπάρχει τώρα, το Γρηγοριανό Ημερολόγιο, είναι μια βελτίωση του προηγούμενου. Δεν πρέπει να μείνουμε εκεί, πρέπει να προχωρήσουμε λίγο πιο ψηλά, να δούμε πώς μπορούμε να επηρεάσουμε την ευρύτερη κοινωνία, τα παιδιά που μπλέκονται με ναρκωτικά, τα παιδιά που παγιδεύονται, που τα εκμεταλλεύονται όλοι. Και εκεί, αν η γυναίκα μπορεί να μας βοηθήσει ώστε τελικώς να σώζουμε ψυχές, γιατί να μην την αποδεχθούμε; Αυτό όμως είναι ένα θέμα που δεν μπορούμε να το εισαγάγουμε εμείς, πρέπει να προηγηθεί μια σοβαρή συζήτηση και οπωσδήποτε η μέλλουσα Πανορθόδοξη Σύνοδος είναι η αρμόδια να λάβει αποφάσεις. Πρέπει να ξεκαθαρίσω ξανά ότι όλα αυτά που λέω είναι δικές μου απόψεις και δεν είναι οι θέσεις του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας».

- Μετά τη δημοσιοποίηση των απόψεών σαςδεχθήκατε πιέσεις;Ακούσαμεκληρικό να σας χαρακτηρίζει ανεπίσκοπο.Ακούσαμε άλλον κληρικό να λέει ότι η τοποθέτησή σας αυτή είχε στόχο να γίνετε γνωστός.

«Τους ευχαριστώ για το ενδιαφέρον τους και απολογούμαι αν δημιούργησα κάποιο πρόβλημα στον χώρο της Εκκλησίας. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι σε καμία περίπτωση δεν θέλω να δώσουμε την εντύπωση ότι αναμειγνυόμαστε στα εσωτερικά μιας άλλης Εκκλησίας. Δεν είμαστε όμως και στην εποχή του Μεσαίωνα, όπου ο σκοταδισμός οδηγούσε ακόμη και στην επί πυράς καταδίκη κάποιου που μιλούσε ελεύθερα. Αυτά είναι απαράδεκτα. Μπορούμε να εκφράζουμε σκέψεις. Και επειδή εκφράζουμε τις σκέψεις για έναν διάλογο, δεν σημαίνει ότι γίναμε ξαφνικά αιρετικοί ή εγκληματίες. Είμαστε σε μια εποχή όπου πρέπει όλοι μας να προβληματιστούμε σοβαρά και με το χέρι στην καρδιά και με φόβο Θεού να κινηθούμε προς κατευθύνσεις που θα μας βοηθήσουν να μη μείνουμε μόνοι μας, αλλά να μπορούμε να αγγίζουμε τις ευαισθησίες των ανθρώπων και να τους οδηγούμε στον Παράδεισο».

- Είναι το πολυπολιτισμικό περιβάλλον στο οποίο ζείτε αυτό που οδηγεί στο να σας διαφοροποιούν σε σχέση με όσους βρίσκονται στην Ελλάδα;

«Για να είμαι ειλικρινής, μεγάλωσα κι εγώ με την ίδια νοοτροπία. Οταν ήμουν διάκονος στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών αλλά και κληρικός στην Κύπρο πίστευα ότι ο μη Ορθόδοξος είναι αιρετικός ή αλλόπιστος. Διαπιστώνω όμως ότι όλοι είμαστε παιδιά του Θεού- άλλωστε είναι πολύ σαφής η μαρτυρία του ίδιου του Ιησού Χριστού που λέει ότι είναι το φως του κόσμου που φωτίζει κάθε άνθρωπο ερχόμενο εις τον κόσμο. Αυτή είναι η αφετηρία μου. Πρέπει να αγκαλιάζουμε τους ανθρώπους ως αδελφούς μας. Εκεί, στον χώρο της ιεραποστολής, δεν ρωτάμε τα παιδιά, τα ορφανά, τα πεινασμένα, τα άπορα, αν είναι Ελληνες ή αν είναι Ορθόδοξοι. Οταν απλώνουν το χέρι τους και ζητούν ένα ποτήρι νερό, απλώς προσπαθούμε να τους το δώσουμε. Και αυτό είναι το μεγαλείο της προσφοράς τόσο του μακαριστού Πατριάρχη Πέτρου όσο και του νυν προκαθημένου της Αλεξανδρινής Εκκλησίας κ. Θεοδώρου: η προτεραιότητα που δίνουμε στην προσφορά της Εκκλησίας, της αγάπης και της διακονίας. Είναι γεγονός ότι από τη στιγμή που έγινε αυτή η τραγωδία της Αμερικής το 2001, πολλοί είναι που ζήτησαν να ανοίξουμε διάλογο με τις άλλες θρησκείες για να δούμε τον ρόλο της θρησκείας για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δεν θέλουμε οι οπαδοί μιας θρησκείας, τα μέλη μιας θρησκείας, να ακολουθήσουν εμάς. Αυτό που θέλουμε να τονίσουμε είναι ότι θρησκεία μπορεί να υπάρχει όταν βελτιώνει τη ζωή του ανθρώπου. Να μη γίνεται, δηλαδή, το όπιο του λαού και να χειροτερεύουν τα πράγματα. Ξεκινήσαμε αυτές τις προσπάθειες πριν από το 2001. Προσπαθούσαμε να πείσουμε τους φανατικούς μουσουλμάνους να πείσουν τους ηγέτες τους να διεξαγάγουμε έναν διάλογο για να αποφύγουμε αυτές τις τραγωδίες. Μετά το 2001 όλοι άρχισαν να μιλούν για την αναγκαιότητα του διαλόγου. Οταν ξεκίνησε μια προσπάθεια για μια τέτοια διαθρησκειακή συνάντηση στην Ελλάδα, δυστυχώς συντηρητικοί κύκλοι έπαιξαν τον ρόλο τους και στην αρχή ακυρώθηκε για να γίνει μετά· τελικά δεν έγινε ποτέ. Επίσης στην πρώτη διαθρησκειακή συνάντηση που έγινε μετά την τραγωδία της Αμερικής το 2001, με πρωτοβουλία τού τότε υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας, η οποία είχε και την προεδρία στην ΕΕ, του κ. Παπανδρέου, βρέθηκαν εκεί ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας, τον οποίο συνόδευα, ο Πατριάρχης Γεωργίας, ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας, ο Πατριάρχης Αντιοχείας και εκπρόσωποι όλων των Εκκλησιών και των άλλων θρησκειών και εκεί μιλήσαμε για τις ευθύνες που έχει η θρησκεία στον σύγχρονο κόσμο για τη συμφιλίωση και τη συναδελφοσύνη των λαών. Ο μόνος ο οποίος δεν παρέστη, και αυτό γιατί δεν πήρε πρόσκληση, ήταν ο τότε Προκαθήμενος της Ελλάδος Χριστόδουλος. Φυσικά δεν προσεκλήθη γιατί τέσσερις ημέρες πριν, που είχαμε τη μεγάλη διαθρησκειακή της Βαρκελώνης, η απάντηση της Ελλάδας ήταν ότι καταδικάζει αυτές τις συναντήσεις και δεν θα συμμετάσχει. Πώς ήταν δυνατόν έπειτα από τέσσερις ημέρες να καλέσουμε τον αρχηγό μιας Εκκλησίας που είχε ήδη αποκηρύξει αυτές τις συναντήσεις; Και τότε κατηγορήθηκε ο Οικουμενικός Πατριάρχης».

- Θεωρείτε, δηλαδή, ότι οι αντιδράσειςγια τις θέσεις σας είναι αντίστοιχες των αντιδράσεων που υπάρχουν για τον διάλογο με τις άλλες Εκκλησίες ή θρησκείες;

«Λίγο- πολύ είναι οι ίδιοι κύκλοι. Χωρίς να θεωρώ τον εαυτό μου κάποιο σπουδαίο πρόσωπο, θα έλεγα ότι ήταν οι θρησκευτικοί αρχηγοί οι πρώτοι που πήραν την πέτρα να λιθοβολήσουν τον Χριστό επειδή τον έβλεπαν να συγχωρεί την πόρνη ή να συνομιλεί με τους Τελώνες και τους Φαρισαίους. Είναι τιμή μου να λένε όσα λένε για το πρόσωπό μου. Αυτό που έχει σημασία είναι να προβληματιστούμε σοβαρά για το πώς θα βελτιώσουμε την ποιμαντική μας διακονία. Αν μπορούν να λύσουν όλα τα προβλήματα όπως είναι τώρα, ας συνεχίσουν. Από την άλλη όμως πρέπει να δούμε αν δημιουργούνται κάποια προβλήματα. Καλύτερα να περιμένουμε το πλήρωμα του χρόνου για να προχωρήσουμε πιο θαρραλέα προς κινήσεις που θα μας βοηθήσουν, τους ανθρώπους, προς αυτή τη σωτηριολογική οδό».

Αγγλικανοί και προτεστάντες έχουν αποδεχθεί τη χειροτονία γυναικών- Ο ρόλος των διακονισσών στην Ορθοδοξία

Από τον γυναικωνίτη στη θέση του επισκόπου

Η θέση των γυναικών στην Ορθόδοξη Εκκλησία παραμένει συμπληρωματική, σχεδόν όπως την εποχή που υπήρχε για το άλλο φύλο μόνον ο γυναικωνίτης. Η συζήτηση για την ανάδειξη και γυναικών ιερέων που άνοιξε μετά το άρθρο του Μητροπολίτη Ιωαννουπόλεως και Πραιτωρίας κ. Σεραφείμ - με αφορμή την απόφαση της Εκκλησίας της Ελλάδος να μην εγγράφει κορίτσια στη Δευτεροβάθμια Εκκλησιαστική Εκπαίδευση- προκάλεσε σάλο στην παγκόσμια ορθόδοξη κοινότητα.

Από τα πρώτη 24ωρα κληρικοί, πιστοί και ιεράρχες έσπευσαν στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας να ζητήσουν διευκρινίσεις. Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας κ. Θεόδωρος με ανακοίνωσή του δήλωσε ότι πρόκειται για προσωπικές απόψεις του ιεράρχη και ότι οι θέσεις της Αλεξανδρινής Εκκλησίας εκφράζονται μόνον από τις αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου.

Την ίδια ώρα, στα παγκόσμια εκκλησιαστικά όργανα των Προτεσταντών οι δηλώσεις του κ. Σεραφείμ έγιναν δεκτές με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Από τις αρχές του περασμένου αιώνα στις χώρες της Ευρώπης και στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν έντονες οι συζητήσεις για τη θέση της γυναίκας στην Εκκλησία. Με αποκορύφωμα την αποδοχή της χειροτονίας των γυναικών.

Η Αγγλικανική Εκκλησία και όλες οι προτεσταντικές Ομολογίες προχώρησαν μετά τη δεκαετία του 1970 στη χειροτονία γυναικών και ορισμένες απ΄ αυτές σήμερα υπηρετούν στην Εκκλησία ακόμη και από τη θέση του επισκόπου.

Αντιθέτως, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία από την αρχή σταμάτησε κάθε συζήτηση επί του θέματος και παρά τις πιέσεις που έχει δεχθεί μέχρι και σήμερα «κατακεραυνώνει» κάθε πρωτοβουλία που έχει βασικό αντικείμενο τη χειροτόνηση των γυναικών.

Με πρωτοβουλία του Οικουμενικού Πατριαρχείου το 1988 διεξήχθη στη Ρόδο συνάντηση, στην οποία συμμετείχαν εκπρόσωποι απ΄ όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες, για τη θέση της γυναίκας και αποφασίστηκε η αναβίωση του θεσμού των διακονισσών... Το 2004 η Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος έπειτα από πρωτοβουλία του τότε ΑρχιεπισκόπουΧριστοδούλου αποφάσισε να επαναφέρει τον θεσμό των διακονισσών κάνοντας αρχή από τις μοναχές και αφήνοντας τους μητροπολίτες να αναλάβουν πρωτοβουλία. Ομως μέχρι στιγμής κανένας από τους 81 ιεράρχες που υπηρετούν στην Εκκλησία της Ελλάδος δεν προχώρησε στην εφαρμογή εκείνης της απόφασης. Ενώ αντίστοιχη είναι και η στάση που ακολουθούν όλοι οι ελληνόφωνοι ιεράρχες.

Ο θεσμός των διακονισσών άνθησε στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες. Οι διακόνισσες ήταν αυτές που κατηχούσαν τις γυναίκες που βρίσκονταν έγκλειστες στον γυναικωνίτη. Οι διακόνισσες έκαναν την επάλειψη με το Αγιο Μύρο κατά τη διάρκεια της βαπτίσεως, καθώς οι νεοφώτιστες προσέρχονταν στον χριστιανισμό σε μεγάλη ηλικία.

Ο θεσμός άρχισε να περιέρχεται σε μαρασμό με την εφαρμογή του νηπιοβαπτισμού. Ο Απόστολος Παύλος είναι ο πρώτος που αναφέρεται στις διακόνισσες και μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας, όπως ο Ιερός Χρυσόστομος, ο Μέγας Βασίλειος και ο Αγιος Γρηγόριος Νύσσης, ανέπτυξαν το ποιμαντικό, φιλανθρωπικό και κατηχητικό έργο τους με τη βοήθεια γυναικών. Η Αγία Ολυμπιάδα, στενή συνεργάτης του Ιερού Χρυσοστόμου, η Μακρίνα, αδελφή του Μεγάλου Βασιλείου, και η Λαμπαδία, σύζυγος του Γρηγορίου Νύσσης, ήταν μερικές από τις πλέον γνωστές διακόνισσες της Εκκλησίας που ο ρόλος τους και η προσφορά τους δεν αμφισβητήθηκαν ποτέ.

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=281444&dt=02/08/2009

Σχέσεις Στοργής με την ΜΚΟ της Εκκλησίας

Των ΜΑΡΙΝΑΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ, ΝΙΚΟΛΑ ΛΕΟΝΤΟΠΟΥΛΟΥ Φωτ.: ΛΑΜΠΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Η «Στοργή» είναι το μεγαλύτερο έργο ΜΚΟ στην Ελλάδα, υποστήριζαν κυβερνητικά στελέχη που παραβρέθηκαν στην τελετή των εγκαινίων της. Πρόκειται για τον ξενώνα για την κακοποιημένη γυναίκα και το παιδί, έργο της μη κυβερνητικής οργάνωσης «Αλληλεγγύη», που ανήκει στην Εκκλησία της Ελλάδος.

Αλλα όμως έβγαλε το ρεπορτάζ της «Κ.Ε.»: Η «Στοργή» χρηματοδοτείται (παρατύπως) από το υπουργείο Εξωτερικών, (αδιαφανώς) από το υπουργείο Υγείας, η μισθοδοσία της καλύπτεται από πρόγραμμα του υπουργείου Απασχόλησης, οι ιατρικές εξετάσεις από τον Δήμο Αθηναίων, ο εξοπλισμός από την «ολυμπιακή κληρονομιά».

Ολα αυτά για έναν ξενώνα 25 κλινών, που επισήμως στους 8 μήνες λειτουργίας του έχει συνολικά φιλοξενήσει 17 γυναίκες, εκ των οποίων μόνον οι 7 θύματα trafficking.

* Για τον ξενώνα που εγκαινιάστηκε τον Οκτώβριο 2005, μας μίλησε ο Δημήτριος Φουρλεμάδης, γενικός διευθυντής της «Αλληλεγγύης»: «Ο ξενώνας Στοργή είναι ο καλύτερος στην Ελλάδα. Ο πιο σύγχρονος, ο πιο πολυτελής. Εχει χωρητικότητα 42 κλινών ανά έτος. Στελεχώνεται από εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό. Ηδη από τους πρώτους μήνες λειτουργίας, έχουμε επιτελέσει πολύ σημαντικό έργο».

Η «Αλληλεγγύη», βασική ΜΚΟ της Εκκλησίας της Ελλάδος, πραγματοποιεί φιλανθρωπικό έργο στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Κατά την περίοδο διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, παρά τις κακές σχέσεις κυβέρνησης - εκκλησίας, χρηματοδοτήθηκε με πολλά εκατομμύρια ευρώ.

Ο νέος υφυπουργός Εξωτερικών Ευριπίδης Στυλιανίδης άλλαξε το σύστημα χρηματοδότησης επί το αυστηρότερο, αποκλείοντας πολλές ΜΚΟ από τα κονδύλια. Οχι όμως την «Αλληλεγγύη», που συνέχισε να χρηματοδοτείται εκτενώς.

* Σύμφωνα με την «Αλληλεγγύη», ο ξενώνας «Στοργή» κόστισε 1.340.000 ευρώ, εκ των οποίων 1 εκατ. ευρώ καταβλήθηκε από το ΥΠΕΞ (ως έργο κατά του «τράφικινγκ») και 340.000 ευρώ από την «Αλληλεγγύη», με άλλα λόγια, το ΥΠΕΞ χρηματοδότησε το 74,6% του έργου, μέσω της ΥΔΑΣ (Υπηρεσία Διεθνούς Ανάπτυξης και Συνεργασίας).

Κονδύλια του ΥΠΕΞ

Ομως, μελετώντας τους όρους χρηματοδότησης της ΥΔΑΣ (www.mfa.gr), προκύπτει ότι η χρηματοδότηση του ΥΠ.ΕΞ. ήταν έκνομη: η «Αλληλεγγύη» (αλλά και άλλες ΜΚΟ που χρηματοδοτήθηκαν ανάλογα), σύμφωνα με όσα ορίζει το Π.Δ. 224/2000 για τη λειτουργία της ΥΔΑΣ, δεν έπρεπε να πάρει για το έργο ούτε ευρώ!

1. Η ΥΔΑΣ μπορεί να χρηματοδοτεί άνω του 50% ενός έργου, μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις (σύμπραξη με νέες ΜΚΟ σε αναπτυσσόμενες χώρες, συμβατότητα με προτεραιότητες αναπτυσσόμενης χώρας, κ.ά.). Καμία από αυτές δεν συνέτρεχε εδώ.

2. Ομως, ακόμα κι αν η ΥΔΑΣ έδινε το 50%, η χρηματοδότηση πάλι θα βρισκόταν εκτός του πλαισίου του νόμου. Η ΥΔΑΣ χρηματοδοτεί αναπτυξιακή βοήθεια στο εξωτερικό. Αλλά ο ξενώνας της «Αλληλεγγύης» βρίσκεται στην... Κυψέλη. Σύμφωνα με το Π.Δ., «κατ' εξαίρεση επιτρέπεται η χρηματοδότηση εντός της χώρας μας», αλλά καμία από τις εξαιρέσεις (προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης, εκπαίδευσης και μεταφοράς τεχνογνωσίας σε αναπτυσσόμενες χώρες, συνεργασία με ΜΚΟ ξένης χώρας όπου υλοποιείται το κύριο μέρος του προγράμματος, κ.ά.) δεν συντρέχει στον ξενώνα «Στοργή».

Θέσαμε τα ερωτήματα αυτά στον υφυπουργό Εξωτερικών Ε. Στυλιανίδη, αλλά δεν λάβαμε απάντηση.

Το υπουργείο Υγείας

Το υπουργείο Εξωτερικών δεν είναι ο μοναδικός χρηματοδότης της «Στοργής».

* Στην πλάκα των εγκαινίων αναγράφεται πως το έργο «συγχρηματοδοτήθηκε από το υπουργείο Υγείας». Το ύψος των κονδυλίων κανείς δεν το γνωρίζει, και ο γενικός διευθυντής της «Αλληλεγγύης» αρχικά το αρνήθηκε.

Τον διέψευσε όμως το περιοδικό «Πρόναος» της Εκκλησίας της Ελλάδος στις 11.10.05. Εκεί μαθαίνουμε ότι «στην υλοποίηση συνέβαλαν τα υπουργεία Εξωτερικών και Υγείας» αλλά και κάτι ακόμα: ότι η «Στοργή» «εξοπλίστηκε με υλικό της ολυμπιακής κληρονομιάς»...

Επίσης: Μέσω του υπουργείου Απασχόλησης, η «Αλληλεγγύη» συμμετέχει σε σύμπραξη (μαζί με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης και τους ξενώνες στη Θεσσαλονίκη και τα Ιωάννινα) εναντίον του «τράφικινγκ» στο πλαίσιο του προγράμματος Equal. Από κει καλύπτεται, για δύο χρόνια, η μισθοδοσία του προσωπικού της «Στοργής». Σύνολο 80.000 ευρώ.

* Τέλος, η κοινωνική λειτουργός του ξενώνα εμφανίζεται να προσελήφθη από το επιχειρησιακό πρόγραμμα «Πρόνοια 2000-2006» για την... αποασυλοποίηση. Σύμφωνα με τον Δ. Φουρλεμάδη, η κοινωνική λειτουργός πρόκειται να στελεχώσει τον ξενώνα αποασυλοποίησης που σύντομα θα δημιουργήσει η «Αλληλεγγύη».

Πολύ πριν τον ξενώνα trafficking της «Αλληλεγγύης», λειτουργούσε αυτός των Γιατρών του Κόσμου. Λέει ο Νικήτας Κανάκης, υπεύθυνος του ξενώνα: «Κλείσαμε αναγκαστικά γιατί δεν δόθηκε η δεύτερη δόση από το υπουργείο Εξωτερικών. Μας είπαν ότι υπήρξε αλλαγή προτεραιοτήτων».

Οι περικοπές όμως δεν αφορούσαν την «Αλληλεγγύη». Μέσα στο 2004, δόθηκαν 1.200.000 ευρώ από το ΥΠΕΞ για ξενώνες τράφικινγκ. Από αυτά, η «Αλληλεγγύη» πήρε 1 εκατ., υπερπενταπλάσιο ποσό από αυτό που πήρε η ΜΚΟ «Κλίμακα» (176.000 ευρώ). Την ίδια ώρα, πολλοί από τους δημόσιους φορείς, που έχουν συσταθεί με προεδρικό διάταγμα για το τράφικινγκ, δεν λειτουργούν - λόγω έλλειψης χρημάτων!

* Σε πρόσφατο συνέδριο στη Ρόδο, ο Δ. Φουρλεμάδης ανακοίνωσε πως συνολικά 17 γυναίκες έχουν φιλοξενηθεί στη «Στοργή». «Επτά ήταν θύματα trafficking. Στα τρία θύματα εκδόθηκαν άδειες παραμονής και αποκαταστάθηκαν επαγγελματικά. Τα άλλα τέσσερα παραμένουν στον ξενώνα, ενώ έχουν βγει προσωρινές άδειες παραμονής τους. Επτά θύματα ενδοοικογενειακής βίας, εκ των οποίων τα τρία ήταν μητέρες με παιδιά ηλικίας 3 έως 4 ετών. Η μία επαναπατρίστηκε, για τη δεύτερη έχουν ξεκινήσει διαδικασίες, ενώ η τρίτη αποκαταστάθηκε επαγγελματικά και άνοιξε καινούργιο σπιτικό. Φιλοξενήσαμε τρεις κυρίες από την Αιθιοπία και μία από Φιλιππίνες, οι οποίες είχαν ζητήσει πολιτικό άσυλο. Ολες αποκαταστάθηκαν επαγγελματικά».

* Σύμφωνα με τη διαδικασία του Π.Δ. για το trafficking, οι γυναίκες που έχουν αναγνωριστεί ως θύματα αντί να απελαθούν, παραπέμπονται από την Εισαγγελία στους ξενώνες, όπου φιλοξενούνται, αποκτούν άδειες παραμονής και επιχειρείται η επαγγελματική αποκατάστασή τους.

Απευθυνθήκαμε σε τρεις ειδικούς. Και οι τρεις (Ιωάννα Δεσποτοπούλου, πρώην γενική γραμματέας του Υπουργείου Υγείας, Ανδρέας Μήλιος, πρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Δάφνη Καπετανάκη, συντονίστρια της ΜΚΟ Κλίμακα) συμφωνούν: Κατά τα διεθνή πρότυπα, όρος για τους ξενώνες κακοποιημένων γυναικών είναι η μυστικότητα της διεύθυνσής τους.

Φανερή διεύθυνση

Ομως, στην περίπτωση της «Στοργής» συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: Ο ξενώνας εγκαινιάστηκε με «σεμνότητα» παρουσία υπουργών και του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου. Το γεγονός καλύφθηκε εκτενώς από τα ΜΜΕ! Η ιστοσελίδα της εκκλησίας, ανατρέποντας κάθε κανόνα δεοντολογίας, αναγγέλλει: «Μάθετε σε ποιους ξενώνες δεχόμαστε κακοποιημένες γυναίκες» και «μαρτυράει» την ακριβή διεύθυνση της «Στοργής».

Από την άλλη, τόσο το κρατικό ΕΚΚΑ, όσο και οι ξενώνες της Κλίμακας στην Αθήνα, του ΕΚΑΘΒ στη Θεσσαλονίκη και του ΕΚΥΘΚΚΑ στα Ιωάννινα, κρατούν τις διευθύνσεις τους κρυφές.

* Ο Δ. Φουρλεμάδης αντιτείνει πως «για να διαφυλαχθεί η ασφάλεια των γυναικών, η "Στοργή" μετά τις 8 το βράδυ φυλάσσεται από ιδιωτικό αστυνομικό». Στην πραγματικότητα πρόκειται για εν ενεργεία αστυνομικούς που μέσω μιας ιδιωτικής εταιρείας σεκιούριτι εναλλάσσονται στη φύλαξη του ξενώνα. Ομως, κάτι τέτοιο είναι εντελώς αντίθετο με τους διεθνείς κανόνες.

Παρουσία αστυνομικών

Σύμφωνα με την Ελενα Γκλεγκλέ, νομική σύμβουλο του ΕΚΥΘΚΚΑ, «για ευνόητους λόγους τα θύματα trafficking δεν πρέπει να έρχονται σε επαφή με αστυνομικούς. Η τελευταία φορά που ένα κορίτσι πρέπει να βλέπει αστυνομικό είναι στην προανάκριση».

Ο ξενώνας επισήμως εμφανίζεται να έχει τρεις επιστήμονες (κοινωνικό λειτουργό, ψυχολόγο, ψυχίατρο). Η κοινωνική λειτουργός, στην οποία μας παρέπεμψε η ίδια η «Αλληλεγγύη», μας είπε πως δεν γνωρίζει αν, πόσες, και από πού είναι οι γυναίκες που έχουν φιλοξενηθεί. Η ψυχολόγος Ζωή Σούρδη έχει παραιτηθεί από τη «Στοργή» εδώ και καιρό... Είναι το δεύτερο στέλεχος του ξενώνα που παραιτείται για αδιευκρίνιστους λόγους. Είχε προηγηθεί η κοινωνική λειτουργός του ξενώνα Ρένα Σαριγκιόλη.

Εξαιρετικά αυστηροί είναι οι εσωτερικοί κανόνες του κάθε ξενώνα trafficking. Σύμφωνα με την κ. Γκλεγκλέ, «μόλις ένα κορίτσι μπαίνει στο καταφύγιο, παραδίδει το κινητό του τηλέφωνο ώστε να μην μπορεί να έρθει σε επαφή με το κύκλωμα. Τα κορίτσια πρέπει να μένουν μέσα τουλάχιστον τον πρώτο μήνα και να μην κυκλοφορούν ελεύθερα. Αλλωστε τα ίδια τα θύματα δεν θέλουν να βγαίνουν έξω».

Εντελώς διαφορετική είναι η εικόνα που μας δίνουν οι μαρτυρίες των γειτόνων για τη «Στοργή»: «Τις κοπέλες τις βλέπουμε όταν βγαίνουν έξω. Εχει τύχει να τις περιμένουν αλλοδαποί με αυτοκίνητο και να τις επιστρέφουν την επόμενη μέρα».

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 04/06/2006

http://archive.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=04.06.2006